Ένα party και μία προβολή στο κλείσιμο της δράσης για τον Βαρδάρη!

Πάμε Βαρδάρη! Υπήρξε για αιώνες η καρδιά της πόλης! Εκεί που βρίσκεται το σημείο 0 της και συναντιούνταν μέρα και νύχτα οι φυλές της.

Ο άλλοτε ένδοξος Βαρδάρης παρήκμασε και χάθηκε για σχεδόν είκοσι χρόνια πίσω από λαμαρίνες. Σήμερα ετοιμάζεται να επιστρέψει δυναμικά στη ζωή της Θεσσαλονίκης.

H Θεσσαλονίκη Αλλιώς συναντιέται με τον Δήμο Θεσσαλονίκης στο πλαίσιο του έργου REGENWEST με τη διοργάνωση φεστιβάλ αφιερωμένο στο Βαρδάρη. Σε συνεργασία με την Αντιδημαρχία Τεχνικών Έργων και Βιώσιμης Κινητικότητας του Δήμου Θεσσαλονίκης και υπό την αιγίδα του και την ΑΝΑΠΤΥΞΙΑΚΗ ΜΕΙΖΟΝΟΣ ΑΣΤΙΚΗΣ Θεσσαλονίκης θα παρουσιαστούν για πρώτη φορά και τα σχέδια για το μέλλον του!

Σας περιμένουμε όλους να ξαναγνωρίζουμε το χτες, το σήμερα και να φανταστούμε μαζί το αύριο του…

Στο πλαίσιο της δράσης ένα μεγάλο party με jazz μουσική θα πραγματοποιηθεί στις 17:00 στο υπέροχο roofgarden του Anatolia Hotel, στην αρχή της οδού Λαγκάδα στο νούμερο 13. 

 Ο Γιάννης Οικονομίδης, ο Αλέξανδρος Σπανίδης και ο Φίλιππος Κωσταβέλης θα μας ταξιδέψουν με την μουσική τους την ώρα που το φως του ήλιου θα φωτίζει την ιστορία του Βαρδάρη κι εμείς θα την αγναντεύουμε από ψηλά.

Λίγα λόγια για τους μουσικούς

Ο Γιάννης Οικονομίδης γεννήθηκε στην Θεσσαλονίκη το 1970.Σπουδασε ανώτερα θεωρητικά(φούγκα)και τρομπέτα(δίπλωμα) με τον Σωκράτη Άνθη.Διδαχθηκε τζαζ τρομπέτα από τον αμερικανικό Danny Hayes.Συμετειχε σε γνωστά σχήματα της Θεσσαλονίκης όπως οι We r Enough και οι Aroma Caribe,με τους οποίους σαν τρομπετίστας και ενορχηστρωτης έχει ανοίξει συναυλίες για Tito Puente,Celia Cruz,Eddie,Palmieri,Los Van Van,Orlando Valle,Alfredo Rodriguez,Steve Turre,και συνεργαστεί με Ray Vega, Herman Olivera, Roberto Pla.Τον Δεκέμβριο του 2010 έπαιξε συνθέσεις του, στο Flushing Queens NY προσκεκλημένος της ορχήστρας The Latin Jazz Coalition .Εχει επίσης συνεργασίες με Έλληνες καλλιτέχνες όπωςΜ.Πλεσσας, Ε.Ζουγανελη, Π.Μουζουρακης, Γ.Ζουγανελης, Σ.Ρουβας, Λ.Μαχαιριτσας, Δ.Σαβοπουλος, Ε.Ρεμπουτσικα, Φ.Βελεσιωτου, Α.Θυται κ.α, καθώς και πλούσια δισκογραφία σαν σεσσιον μουσικός.Τον Φεβρουάριο του  2021 κυκλοφόρησε την πρώτη του δισκογραφική δουλειά με τίτλο “Neverland” Διδασκει τρομπέτα,τζαζ τρομπέτα και αυτοσχεδιασμο στο  Δημοτικό Ωδείο Αμπελοκήπων, Ωδείο Βορείου Ελλάδος και Ωδείο Καλαμαριάς Μελωδία.

Ο Αλέξανδρος Σπανίδης γεννήθηκε στην Θεσ/νίκη στις 7/6/1976. Χάρις στο πάθος του πατέρα του με την μουσική, έχοντας και ως ερέθισμα τον αδερφό του που σπούδαζε πιάνο, άρχισε την ενασχόληση του με την μουσική κ τα Drums στην ηλικία των 12 ως αυτοδίδακτος. Στα 16 του εγγράφεται στο Νέο Ωδείο Θεσ/νίκης, τμήμα Drums & κλασικά ευρωπαϊκά κρουστά όπου κ φοίτησε για 4 χρόνια, τελειώνοντας έναν κύκλο σπουδών στο drumset και εισαγωγής στην Μέση Σχολή Κρουστών. Κατόπιν συνέχισε τις σπουδές του στο τμήμα κλασικών ευρωπαικών κρουστών του Κρατικού Ωδείου Θεσ/νίκης  όπου κ αποφοίτησε με άριστα το 2003. Επίσης φοίτησε στο τμήμα Ενοργάνωσης και Διεύθυνσης Μπάντας απ’όπου αποφοίτησε το 2005. Τέλος είναι τελειόφοιτος του τμήματος Μουσικής Επιστήμης και Τέχνης στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας. Ασχολείται  με την διδασκαλία σε διάφορα κρατικά και μη, ιδρύματα της χώρας.

Έχει παρακολουθήσει σεμινάρια κ μαθήματα στην Ελλάδα κ την Ευρώπη με πολλούς απ’ τους κορυφαίους Drummers του κόσμου όπως: Jim Chapin, Ari Hoeniq, Gene Jackson, Peter Erskine, Dave Weckl, Kenwood Dennard, Lenny White, Greg Hutchinson, Francisco Mela, Roberto Gatto, Jacubu Griffin, George Mel, Κώστας Αναστασιάδης και τον μαριμπίστα Gergely Nagy.

Έχει παίξει κ συνεργαστεί με τους: Sheila Jordan,  Milcho Leviev, David Berkman, Steve Hamilton, James Wylie, Diego Rivera, Craig Bailey, Petar Momchev, Ventzi Blagoev, Michael Weisberger, Nellie Travis, Alberto Gurrissi, Peter Saltchev, Simon Helle, Marc Abrahms,Olivier Gatto,Yiannis Oikonomidis, Jiannis Pavlidis, Yiorgos Kontrafouris, BLUES WIRE, NASA FUNK, EKMEK. Με τους συνθέτες : Γιάννης Μαρκόπουλος, Μίμης Πλέσσας, Γιώργος Καζαντζής και με Έλληνες καλλιτέχνες διαφόρων στυλ όπως: Ελένη Τσαλιγοπούλου και οι Bogaz Musique, Παύλος Παυλίδης και οι B-movies, Θεοδοσία Τσάτσου,κ.α.  Συμμετοχή ως έκτακτος μουσικός στην Κρατική Ορχήστρα Θες/νίκης (1997-1999 / 2023-2025).  Μέλος της jazz orchestra JOHANN SEBASTIAN JAZZ (2001-2002). Μέλος της συμφωνικης ορχήστρας ΣΥΓΧΡΟΝΙΑ (2002-2004). Συμμετοχή ως τυμπανίστας και πρώτος κρουστός στην ορχήστρα ΠΑΛΙΝΤΟΝΟΣ ΑΡΜΟΝΙΑ του συνθέτη Γιάννη Μαρκόπουλου (2003-2004). Μέλος του group DUENDE JAZZ ORCHESTRA και του προσωπικού  TRIO OF GRAVITY.

Ο Αλέξανδρος Σπανίδης διδάσκει στο ΣΥΓΧΡΟΝΟ ΩΔΕΙΟ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ στο τζαζ τμήμα των τυμπάνων και Συμφωνικά Κρουστά στο Κλασικό Τμήμα Κρουστών.

Επίσης, διδάσκει ανα διαστήματα σε διάφορα Δημόσια Μουσικά Σχολεία στην Ελλάδα και δίνει σεμινάρια πανελλαδικά.

Λίγες ώρες μετά στις 20:00, στην αυλή της Κτηνιατρικής του ΑΠΘ, Σαπφούς 68, θα ξαναζωντανέψουμε την ιστορία των λαϊκών κινηματογράφων του Βαρδαρίου. Εκεί που έβλεπαν ταινίες οι δυτικές συνοικίες της πόλης. Μια συναρπαστική αφήγηση για τον τεράστιο πλούτο αιθουσών που χάθηκε στο χρόνο. Προβολή του Ντοκιμαντέρ για το σινέ-Βίλμα των Κωστή Σταμούλη και Κώστα Μπακιρτζή.

Θα προηγηθεί συζήτηση με τον Θωμά Κοροβίνη, συγγραφέα και τον Νίκο Σταμούλη, ταμία στο θρυλικό σινέ-Λαϊκόν.

Λίγα λόγια για την ταινία

Η ταινία Βίλμα : Το τελευταίο αντίο αποτελεί ένα τρυφερό και ταυτόχρονα νοσταλγικό αποχαιρετισμό σε έναν ιδιαίτερο χώρο της αστικής μνήμης: τον κινηματογράφο Βίλμα, που βρισκόταν κοντά στο Βαρδάρη, ο οποίος έκλεισε τον Δεκέμβριο του 2024, σηματοδοτώντας το τέλος μιας ολόκληρης εποχής ως ο τελευταίος παραδοσιακός ερωτικός κινηματογράφος της Ελλάδας. Ο Κώστας Μπακιρτζής και ο Κωστής Σταμούλης καταδύονται με αυτό το χειροποίητο, ευαίσθητο ντοκιμαντέρ σε ένα κομμάτι από την υπόγεια ιστορία της Θεσσαλονίκης σκαλίζοντας μαρτυρίες θεατών όπως ο Θωμάς Κοροβίνης, ο Τάκης Σπετσιώτης, ο Γιάννης Παλαμιώτης και ο Γιώργος Τσιτιρίδης και μοιράζονται μαζί μας εικόνες και συναισθήματα που συνδέθηκαν με αυτόν τον χώρο.

Το «Βίλμα» βρισκόταν δίπλα σε αυτό που σήμερα λέγεται «Πλατεία Μαβίλη», ενός τόπου, δηλαδή, που δεν αναπλάστηκε απλώς. Δημιουργήθηκε εκ του μηδενός, χωρίς να ανέχεται τσοντάδικα και σιδεράδικα, μαγαζιά με ανταλλακτικά και τα λοιπά. Σε αυτό το περιβάλλον, λοιπόν, που ντρέπεται να πει τη λέξη «Βαρδάρης», το «Βίλμα» ήταν το απομεινάρι μιας παλιάς παρακμής που έμελλε να εξαλειφθεί. Για τον γράφοντα, η είσοδός του υπήρξε ανέκαθεν μια αμήχανη και μυστήρια πρόσκληση που ποτέ δεν ευοδώθηκε. Οι δημιουργοί όμως, εισέβαλαν με την κάμερά τους και κυριολεκτικά ανέπνευσαν τους χώρους του, άκουσαν τις ιστορίες του και τις μοιράστηκαν μαζί μας σε ένα χειροποίητο κινηματογραφικό ρέκβιεμ.

Το Βίλμα: Το τελευταίο αντίο δεν είναι απλώς ένας αποχαιρετισμός στον τελευταίο παραδοσιακό ερωτικό κινηματογράφο της χώρας. Είναι αποκρυσταλλωμένο δείγμα νοσταλγίας για ένα παρελθόν που δε ζήσαμε, απαλλαγμένο όμως από αυτό που καθιστά κάθε τέτοια τάση αντιπαραγωγική και μεμψίμοιρη. Πουθενά στο σχεδόν αυτοσχέδιο κείμενο του δε διαβάζουμε αυτόν τον αντιαισθητικό οδυρμό για ένα παρόν στο οποίο υποτίθεται ότι κάθε κοινωνική έκφραση έχει υποχωρήσει, η επικοινωνία μεταξύ των ανθρώπων ατονεί, το σινεμά βρίσκεται υπό κατάρρευση και λοιπούς σχετικούς ερεβώδεις αφορισμούς.

Oι σκηνοθέτες σε πρόσφατη συνέντευξη τους είχαν δηλώσει στην Parallaxi: “Η αρχική μας επιθυμία ήταν να καταγράψουμε την τελευταία παραδοσιακή αίθουσα ερωτικών ταινιών στην Ελλάδα, λίγο πριν κατεβάσει ρολά για πάντα. Δεν υπήρχε συγκεκριμένη μεθοδολογία – ίσως γι’ αυτό το τελικό αποτέλεσμα έχει έναν αυθορμητισμό και μια ειλικρίνεια. Δεν θέλαμε να δημιουργήσουμε κάτι άρτιο, αλλά μια δήλωση που, ακόμη και σε εκατό χρόνια από τώρα, θα υπενθυμίζει ότι αυτοί οι κινηματογράφοι κάποτε υπήρξαν. Όταν ζητήσαμε από ανθρώπους που τα έζησαν από μέσα να μιλήσουν και εκείνοι ανταποκρίθηκαν θετικά, αποφασίσαμε πως όλο αυτό θα μπορούσε τελικά να πάρει μια πιο ολοκληρωμένη μορφή. Πραγματικά, δεν συναντήσαμε ιδιαίτερες δυσκολίες, εκτός από τις ημέρες που κάναμε γυρίσματα στο εσωτερικό του κινηματογράφου, καθώς η αίθουσα λειτουργούσε ακόμη κανονικά. Παρ’ όλα αυτά, με αρκετή έρευνα και επιμονή καταφέραμε να συγκεντρώσουμε ένα σημαντικό υλικό. “

Μια προβολή στον φιλόξενο και άγνωστο χώρο της Κτηνιατρικής σχολής του ΑΠΘ, Σαπφούς 62.