Θεσσαλονίκη: «Έφυγε» ο Άρης, η ψυχή της Τομπουρλίκα

Θλίψη προκαλεί η είδηση του θανάτου του Άρη Εσερίδη (σ.σ στη φωτογραφία ο άνθρωπος που είναι όρθιος στο βάθος) που ήταν η ψυχή της Τομπουρλίκα, του γνωστού ουζερί της Θεσσαλονίκης επί της οδού Καλαποθάκη.

Η Κίκα Σαμουρκασίδου μέσα από ένα νοσταλγικό και συγκινητικό κείμενο αποχαιρετά τον Άρη Εσερίδη που τον χαρακτηρίζει ως τη «ψυχή και πέτρα της Τομπουρλίκας».

Αναλυτικά τα όσα αναφέρει:

Ήταν στα τέλη του 1993 και αφού ξεκίνησα τον Οκτώβρη να φοιτώ στο Γαλλικό Τμήμα της Φιλοσοφικής, που γνώρισα την Τομπουρλίκα στην Καλαποθάκη.

Η μύησή μου έγινε από την πρώην συμμαθήτριά μου στο Δελασάλ και μετά συμφοιτήτριά μου στη Γαλλική και μετά κουμπάρα μου στον πρώτο μου γάμο, την Εύη μου.

Από το μικρό μας χαρτζιλίκι των 5.000 δραχμών την εβδομάδα δίναμε από 4000 περίπου η καθεμιά μας και μέναμε σχεδόν άφραγκες όλη την εβδομάδα για να πάμε στην Τομπουρλίκα.

Δύο 18χρονα παιδιά με λαϊκά και ρεμπέτικα ακούσματα ρουφούσαν με λατρεία, την θρυλική για την πόλη, ορχήστρα της Τομπουρλίκας. Κοιτούσαν μαγεμένα και άκουγαν με απόλυτη προσήλωση τον Παντελή ΧατζηΚυριάκο, τον Θανάση Χαλκιά και τον Γιάννη Αλεξανδρή.

Η Τομπουρλίκα για μας ήταν Ναός.

Και το λέω όσο πιο απλά μπορώ.

Ήταν χώρος που σεβόμασταν απόλυτα γιατί ξέραμε ότι οι μουσικοί εκεί, έμαθαν μουσική σε όλη τη Θεσσαλονίκη και όχι μόνο.

Ντρεπόμασταν να μιλήσουμε στους “μεγάλους” μουσικούς, δε χορεύαμε, δε μιλούσαμε δυνατά, δε χαζογελούσαμε.

Πίναμε, τρώγαμε, μαθαίναμε και γεμίζαμε την ψυχή μας.

Ο συνδετικός μας κρίκος στον κόσμο των σπουδαίων ήταν ο Άρης.

Ο σερβιτόρος Άρης, ο ξάδερφος του τότε ιδιοκτήτη Παντελή, ο χαμογελαστός Άρης, ο γλύκας Άρης, ο 20χρονος τότε Άρης που ήταν η επαφή μας για να νιώσουμε κομμάτι του μαγαζιού και να αισθανθούμε κι εμείς ότι ξέρουμε κάποιον που θα μας μιλήσει, θα μας υποδεχτεί, θα μας πειράξει, θα τον πειράξουμε.

Και για να καταλάβετε τι λέω…

Έχω καθήσει δίπλα στον Χριστιανόπουλο, τον Κοροβίνη, τον Νίκο τον Παπάζογλου, τη Μελίνα Κανά, τη Λιζέτα Καλημέρη, στα 18 μου και στα 20 μου, σ’ ένα μικρό ουζερί – ταβερνάκι με μουσικά θηρία.

Δεν ήταν απλό. Κι ο Άρης αυτό το μεγαλειώδες τότε για μένα, το έκανε γήινο.

Από το 1993 μέχρι το 2005 που παρέμεινε το μαγαζί στην Καλαποθάκη, πήρα αέρα και πλέον το μαγαζί το ένιωθα δικό μου.

Έφυγε κι ο Αλεξανδρής που φοβόμασταν μην κάνουμε φασαρία και κατέβει από το πάλκο κι ήρθε στη θέση του ο Μυστακίδης που τον μίσησα γιατί πήρε τη θέση του Αλεξανδρή. (πάντα θα τον λατρεύω τον Μυστακίδη αλλά τότε τον μίσησα)

Στο νέο μαγαζί πια, στη Ναυμαχίας Λήμνου, πήγα σε ένα ολοήμερο γλέντι το 2006 ή το 2007 μόνη μου.

Κάθησα στο μπαρ και παρήγγειλα στον Άρη το ουίσκι μου, τα κεφτεδάκια μου, τα μανιτάρια μου και ποιος ξέρει τι άλλο…

Έβαλε κι ο Άρης ένα ουίσκι και αυτό που μου είπε στα 31 μου πια και προσφάτως χωρισμένη από το γάμο μου, μου έδωσε τόσο κουράγιο ( μέσα μου έτρεμα κι ας φαινόμουν αγέρωχη)

Σε παραδέχομαι. Αυτό που έκανες λίγες το κάνουν. Είσαι Ρεμπέτισσα κι αυτό είναι το μαγαζί σου. Μπορείς να έρχεσαι χωρίς να σκέφτεσαι αν έχεις παρέα. Είμαστε εμείς εδώ.

Από τότε και μετά οι επισκέψεις στο μαγαζί ήταν συχνές και σε άσχετες μέρες και ώρες, μόνο για απογευματινό φαγητό, με τη δεύτερη κουμπάρα μου τη Μαρία, όπου με τον Άρη και τον Δημήτρη λέγαμε τα σώψυχά μας, γελούσαμε.

Καθήστε ρεεε μέχρι ν’ αρχίσει η μουσική.

Οκ ναι, κλείναμε στο τέλος κανένα 10ωρο εκεί μέσα, με τον Άρη να φωνάζει φεύγοντας να έρχεστε, να έρχεστε.

Κάποια στιγμή… 15 χρόνια μετά από τη γνωριμία μου με την Τομπουρλίκα, νομίζω Καθαρά Δευτέρα κι αφού μείναμε λίγοι στο μαγαζί, ξεκίνησε ένα μικρό οικογειακό γλεντάκι. Και χόρεψα.

Ποτέ δεν είχα χορέψει στην Τομπουρλίκα της Καλαποθάκη. Μόνο ο Κοροβίνης χόρευε και κάτι αδύνατες, που εμείς τότε με την Εύη λέγαμε ότι δεν είχαν το δικαίωμα, γιατί εμείς ήμασταν οι Τομπουρλίκες (Τομπουρλίκα = Αφράτη γυναίκα, πρότυπο της εποχής)

Κι άιντε πάλι να χαίρεται και να καμαρώνει ο Άρης…

Τόσα χρόνια δε σε έχω δει να χορεύεις. Γιατί δε χόρευες;;;;

Σαν Παναγίτσες ήσασταν τόσα χρόνια με την Εύη.

Και γελούσαμε, γελούσαμε…

Άρη μου…

Σήμερα για μας τους 50άρηδες, 55άρηδες που μάθαμε τις χαρές της ζωής στην Τομπουρλίκα, τελείωσε ένα κομμάτι της ζωής μας.

Ένα πολύτιμο κομμάτι της ζωής μας, που πρώτα από τύχη και μετά από επιλογή, μας σημάδεψε για πάντα.

Εμένα σε όλα μου.

Εκτός από τα τόσα τραγούδια και τις μουσικές που γέμισαν την ψυχή μου εκεί μέσα, τα πιώματα και το μερακλίδικο φαγητό, τις εικόνες και τις αναμνήσεις που δεν θα φύγουν ποτέ από τη ζωή μου…

Ήσουν Άρη μου η ψυχή και η πέτρα της Τομπουρλίκας