Τι οφείλεις (θεωρητικά) να έχεις κάνει μέχρι τα 50 σου στη Θεσσαλονίκη

Μέχρι τα 50, αν ζεις ή έζησες στη Θεσσαλονίκη, δεν μετράνε τόσο τα χρόνια, όσο οι στιγμές. Και υπάρχουν κάποια πράγματα που απλώς πρέπει να τα έχεις ζήσει.

Να έχεις περπατήσει την παραλία από τον Λευκό Πύργο μέχρι το Μέγαρο, μόνος ή με παρέα, αργά το βράδυ, συζητώντας για τη ζωή ή μη συζητώντας τίποτα απολύτως.

Να έχεις ξενυχτήσει στα Λαδάδικα, να έχεις πει “ένα τελευταίο και φεύγουμε’ τουλάχιστον πέντε φορές και τελικά να βλέπεις τον ήλιο να βγαίνει.

Να έχεις φάει βρώμικο στις 3 τα ξημερώματα, έξω από καντίνα και να το θεωρείς γκουρμέ εμπειρία.

Να έχεις ανέβει στην Άνω Πόλη, να έχεις χαζέψει τη θέα και να έχεις σκεφτεί πως “ότι κι αν γίνει, αυτή η πόλη κάτι σου κάνει”.

Να έχεις τσακωθεί, σοβαρά όμως, για το που έχεις φάει το καλύτερο τρίγωνο, το καλύτερο προφιτερόλ και το καλύτερο γαλακτομπούρεκο της πόλης.

Να έχεις πει έστω και μια φορά τη φράση: “Η Θεσσαλονίκη δεν είναι πόλη, είναι κατάσταση” – και να το εννοείς.

Να έχεις κολλήσει στην κίνηση της Τσιμισκή να έχεις αργήσει, και παρ’ όλα αυτά να μην αγχώνεσαι, ενώ παράλληλα θα συνεχίσεις να μην ξέρεις ποιος διάολο ήταν αυτός ο Ιωάννης Τσιμισκής.

Να έχεις πιει καφέ σε κάθε πιθανό σημείο της πόλης: Ναυαρίνου, Ροτόντα, Καμάρα, Ικτίνου, Μελενίκου, Βαλαωρίτου και να έχεις παραδεχτεί ότι ο “καφές εδώ κρατάει περισσότερο”.

Να έχεις ζήσει έρωτα που να μυρίζει θάλασσα, τσιγάρο και υγρασία και χωρισμό που να πονάει λίγο περισσότερο επειδή συνέβη σε αυτή την πόλη.

Να έχεις καταλάβει κάτι πολύ συγκεκριμένο. Ότι στη Θεσσαλονίκη δεν ρωτάς ποτέ που πάμε. Λες “βλέπουμε” και αυτό είναι πάντα το μοναδικό σχέδιο που υπάρχει.

Να έχεις ανέβει στη λεωφορειακή γραμμή 1Χ την εποχή που δεν υπήρχε μετρό και το λεωφορείο με κατεύθυνση το αεροδρόμιο ήταν το μοναδικό μέσο μετακίνησης για να γυρίσεις σπίτι σου μετά τα μεσάνυχτα.

Να έχεις πει με τον τρόμο σχεδιασμένο στα πρόσωπό σου σε ταξιτζή…”Συγγνώμη μήπως μπορώ να σας πληρώσω με κάρτα”;

Να έχεις πει κοίτα “που πάρκαρε ρε το ντουβάρι” ενώ εσύ έχεις παρκάρει το ΙΧ σου, ακόμη και σε λοφάκι από αμμοχάλικο.

Να σου έχουν ζητήσει τουρίστες το πως θα φτάσουν στο κέντρο της Θεσσαλονίκης κι εσύ να έχεις απαντήσει “ευθεία κάτω βγαίνει πάντα στη θάλασσα”.

Να έχει πάει στη ΔΕΘ μόνο και μόνο για να ανέβεις στη μπαλαρίνα και στα συγκρουόμενα, να φας χοτ-ντογκ και λουκουμάδες.

Να έχεις μαλώσει με Αθηναίο γιατί το καλαμάκι είναι αυτό “πουρφάν”, το κίτρινο τυρί είναι απλώς ένα χαλασμένο τυρί και το σπόρι είναι μαύρο ή άσπρο, όχι ηλιόσπορος ή πασατέμπο.

Να ακούς prodigy αλλά στο τσακίρ κέφι να αρχίζεις να γυρίζεις σαν τη σβούρα μόλις ακούσεις τον στίχο “σε συζητάν δίχως γιατί και όχι άδικααα…”.

Να έχεις δει σοβαρή ταινία σε θερινό κινηματογράφο και στο απέναντι μπαλκόνι κάτι φοιτητές να κάνουν πάρτι αποφοίτησης.

Να έχεις δει τον Τιτανικό σε τρεις διαφορετικούς κινηματογράφους, π.χ. στο Κολοσσαίο, στο Κάπιτολ και στον Έσπερο.

Να έχεις πάει στον παλιό κινηματογράφο “Ελλήσποντο” στην Αγγελάκη για να ακούσεις κάποιο μέταλ συγκρότημα.

Να έχεις πιει καφέ στον πεζόδρομο της Καλαμαριάς, στην Πλατεία Εύοσμου, στην πλατεία Επταλόφου, στη Θέρμη, στο άλσος της Νέας Ελβετίας, στην δενδροφυτεία των Συκεών.

Να μένεις Συκιές και να προσπαθήσεις να περιγράψεις σε φίλο σου που ακριβώς μένεις με τη φράση “που είσαι τώρα; Ε λίγο πιο πάνω…” ενώ ο κολλητός νιώθει ήδη σαν ορειβάτης που ανεβαίνει στο Κ2.

Να μπήκες στο μετρό μετά από αναμονή πολλών χρόνων (από την τρύπα του Κούβελα συγκεκριμένα) και να ήσουν από αυτούς που ο συρμός τους άφησε στη μέση.

Να έχεις παίξει σίγουρα μπάσκετ στα γηπεδάκια του Γαλαξία ή του Ποσειδωνίου και να έχεις σβαρνίσει τα γόνατά σου παίζοντας ερασιτεχνικά ποδόσφαιρο σε κάποια από τα ξερά γήπεδα της πόλης.

Να έχεις σκαρφαλώσει στην “αράχνη” του πάρκου του Φωκά και να έχει μπει στο δαιδαλώδες φίδι του παραλιακού πάρκου της Μπότσαρη.

Να είχες κινητό τηλέφωνο Ericsson με χρωματιστή κεραία.

Να έχεις δει έστω και μια φορά από κοντά Τρύπες, Ξύλινα Σπαθιά, Μωρά στη Φωτιά, Magic De Spell, Σμέρνα.

Να έχεις αγοράσει το τελευταίο single του Μάικλ Τζάκσον από τον Πάτση και τον δίσκο του Γκάρι Μουρ από το Blow up.

Να έχεις παίξει στα ηλεκτρονικά (οι Αθηνέζοι τα λένε Ουφάδικα) ποδοσφαιράκι και να έχεις βάλει γκολ με σύστημα καθώς να έχεις τερματίσει Shinobi, Street Fighter και Bubble Bubble ταίζωντας αβέρτα το μηχάνημα της Konami.

Να νιώθεις περήφανος που πήρες την πρώτη σου παιχνιδομηχανή και ήταν Amstrad 6128 με πράσινη οθόνη ή Schneider 464 με κασσέτα ή έστω ένα Atari με 100 παιχνίδια μέσα για να περάσεις αργότερα στο Game Boy της Nintento ή στο Sega Mega Drive.

Να περιμένεις να συνδεθείς στο internet που μόλις έχει φτάσει στην πόλη σου ακούγοντας έναν χαρακτηριστικό ήχο που σου τρυπάει τα αυτιά.

Να έχεις ξοδέψει ώρες ατελείωτες μπροστά σε μια οθόνη Amiga 500 για να κερδίσεις τον φίλο σου στο Kick – Off.

Να έχεις φάει σουτζουκάκι από την Καμμένη Γωνιά, μπιφτέκι από τον Τάκη, μπουγάτσα από την Αθηνά, κρεατικά από τη Διαγώνιο, γύρο από τον Γιώτη, ομελέτα από τη Γιαννούλα και παντσέτα από τον Μαύρο και να έχεις δοκιμάσει σουβλάκι από την Καντίνα της Αννούλας έξω από το Νταλίπη.

Να έχεις πάει Χαριλάου, Τούμπα ή Καυτανζόγλειο και να έχεις πάρει μαξιλαράκι, δωρεάν καπέλο θαλάσσης με το σήμα της ομάδας σου, να έχεις ακούσει τα αποτελέσματα στο ημίχρονο προσφορά…κάποιου καθώς επίσης και τη διαφήμιση όσοι διψάνε, τρυπάνε μια Φλώρινα.

Να έχεις πάει κινηματογράφο και αντί για Νάτσος να έχεις πάρει Δρακουλίνια ή Φωφίκο γαριδάκια.

Να έχεις μπει έστω και μια φορά σε λεωφορείο (κόκκινο ή μπλε) με εισπράκτορα που ουρλιάζει στο μικρόφωνο “παρακαλώ προχωρήστε λίγο στο διάδρομο” και να έχεις κόψει εισιτήριο αφού ο πρώτα ο εν λόγω κύριος έχει γλείψει ελαφρώς το δάχτυλό του για να σου κόψει ένα τόσο δα μικρό χαρτάκι.

Να έχεις παραγγείλει γύρο σε παρακμιακά μπουζούκια.

Να έχεις πάει έστω και μία φορά σε προεκλογική συγκέντρωση της δεκαετίας του ’80 για να είσαι στο σωστό μέρος για τον Μπιρσίμ καθώς και να έχεις επισκεφθεί τουλάχιστον μια φορά τη Ρέμβη για να κάτσεις στην καρέκλα που έκατσε ο… Ανδρέας.

Να ευελπιστείς ότι θα ζεις όταν η γραμμη φτάσει στο αεροδρόμιο ή στη Σίνδο.

Να σου έχει κολλήσει έστω και μία φορά τραγούδι “το ‘πε το ‘πε ο Παπαγάλος” του ΛΕ-ΠΑ και να ξέρεις τι σημαίνει ΛΕ-ΠΑ, “είναι γάτα, είναι γάτα ο κοντός με τη γραβάτα” της Ρίτας Σακελλαρίου, το “Φωτιά στα Σαββατόβραδα” της Άντζελας και το “Αν πας με άλλη θα σου σπάσω το κεφάλι” της Πέγκυ Ζήνα.

Να έχεις χαζέψει έστω και μια φορά στη ζωή σου το φωτεινό γοβάκι που δέσποζε πάνω από το κατάστημα υποδημάτων του Καρύδα στην Εγνατία.

Εννοείται να έχεις πιει τα ποτά σου στο Λούκυ – Λουκ, στο Μπερλίν, να έχεις απολαύσει τα Live σου στον Παπαγάλο και στο Funkey και μετά καρφί μέχρι τις 5.00 το πρωί στο Καράβι.

Να έχεις κάνει συγκρουόμενα και να έχεις ανέβει στον μύλο του Λούνα – Παρκ στην παραλία της πόλης πριν γίνει το Μέγαρο Μουσικής, να έχεις ανέβει στο τρενάκι στο πάρκο Ξαρχάκου και να έχεις δει το Ποσειδώνιο με τέντα αντί για στέγαστρο.

Να έχεις κολλήσει έστω και μία φορά στα… φανάρια του Περιφερειακού και μετέπειτα στη κίνηση λόγω του Flyover.

Να έχεις επιχειρήσει να πας για ένα κοντινό μπάνιο στη Χαλκιδική, ένα ζεστό Σαββατοκύριακο του Ιούλη και να μην έχει σκεφτεί να γυρίσεις πίσω με το που φτάνεις στο Ρύσιο έχοντας σημειώσει ανώτερη ταχύτητα τα 20χλμ/δίωρο.

Να έχεις παρακολουθήσει Άρης – ΠΑΟΚ από το Παλέ και παιχνίδι του Ηρακλή από το μπαλκόνι του Ιβανωφείου πριν γίνει η κεντρική κερκίδα.

Να έχεις γκρινιάξει για τα πάντα στη Θεσσαλονίκη, αλλά στο τέλος να καταλήγεις στην άποψη ότι αυτή την πόλη δεν την αλλάζεις με τίποτα.