Vardar beauties awaiting: Σπάνιες εικόνες του Βαρδάρη που θα δεις σε ένα κρυφό πέρασμα

Κεντρική εικόνα: Νόπη Ράντη

Στο υπόγειο τούνελ, μέσα στο Σιδηροδρομικό σταθμό, που οδηγεί στην οδό Μαργαροπούλου, εκεί από όπου χιλιάδες άνθρωποι ανεβοκατεβαίνουν στις αποβάθρες, μια έκθεση μνήμης για το Βαρδάρη φωτίζει γνωστές και άγνωστες πλευρές του.

Η έκθεση φωτογραφίας Vardar beauties awaiting αφηγείται μέσα από σπάνιες εικόνες την ιστορία από το σημείο μηδέν της πόλης. Φωτογραφίες της περιοχής από διάφορες περιόδους, που αποτυπώνουν ανάγλυφα μια ένδοξη εποχή, στην οποία ο Βαρδάρης πήρε μυθικές διαστάσεις.

Από την εποχή του μεσοπολέμου μέχρι τα μεταγενέστερα χρόνια όταν η περιοχή έσφυζε από ζωή, η έκθεση μέσα από αρχειακές εικόνες, σκιές, περάσματα και πρόσωπα που επιστρέφουν, συστήνει τον Βαρδάρη του χθες, του σήμερα και μας κάνει να φανταστούμε μαζί το αύριο.

Επιμέλεια: Ελένη Σιμώνη | Διοργάνωση: Δήμος Θεσσαλονίκης, PARALLAXI | Με τη χορηγία της ΔΕΗ

Ευχαριστούμε το MOMus – Μουσείο Φωτογραφίας Θεσσαλονίκης και το Κέντρο Ιστορίας Θεσσαλονίκης.

Η έκθεση θα φιλοξενείται μέχρι και τις 10 Μαΐου στο σημείο και είναι βέβαιο πως αξίζει να τη δείτε.

“Ο Βαρδάρης φέρει για μένα μια ρομαντική, άγρια και ταυτόχρονα σκοτεινή ομορφιά. Πρόκειται για μια περιοχή που μοιάζει εγκαταλελειμμένη στη μοίρα της, αλλά ακριβώς μέσα από αυτή τη συνθήκη αποκαλύπτει μια ένταση σχεδόν ακατέργαστη. Είναι το «πριν»—το ορεκτικό πριν το κυρίως πιάτο—ένα μεταίχμιο γεμάτο υποσχέσεις, αντιφάσεις αλλά και απογοήτευση.

Μια πραγματικότητα: η μυρωδιά, η αίσθηση, κάτι αντιφατικά ελκυστικό που ταυτόχρονα προκαλεί αμηχανία ή και φόβο. Μια γειτονιά που δεν υποκρίνεται, θα έλεγε κανείς, που λειτουργεί άμεσα. Καταλαβαίνω γιατί τόσοι καλλιτέχνες εμπνεύστηκαν και αρχίζουν να ξανά εξερευνούν το Βαρδάρη.

Η έκθεση αυτή αποτελεί για μένα ένα στοίχημα και μια συγκινησιακή εμπλοκή με τον χώρο των τρένων—έναν τόπο μόνιμης αλλαγής. Έναν χώρο αρχής και τέλους, αναμονής και αποχωρισμού. Θερμά συγχαρητήρια στην Parallaxi για την πρωτοβουλία αυτή και για τη δυνατότητα επαναπροσέγγισης μιας περιοχής που, αν προσωποποιούνταν, θα έμοιαζε με τον Heathcliff: σκοτεινά ελκυστική και αδύνατο να την αγνοήσεις.”, εξηγεί η επιμελήτρια της έκθεσης Λένα Σιμώνη.

Η Ελένη Σιμώνη (Simoni) είναι εικαστική καλλιτέχνις με έδρα τη Θεσσαλονίκη. Η πρακτική της κινείται ανάμεσα στη mixed media δημιουργία και τη βιωματική αυτοβιογραφία, διερευνώντας τις λεπτές, σχεδόν άρρητες ισορροπίες ανάμεσα στο σκοτεινό και το τρυφερό, στο τραύμα και τη μεταμόρφωση. Στο έργο της, η ανθρώπινη ευαλωτότητα μετατρέπεται σε χώρο βαθιάς συναισθηματικής αλήθειας και καλλιτεχνικής αντίστασης.

Η εικαστική της γλώσσα συνδυάζει έντονες χειρονομίες, πυκνές υφές και στρώσεις χρώματος που παραπέμπουν σε δέρμα και ίχνη σώματος, με απαλές, σχεδόν εφήμερες αποχρώσεις, δημιουργώντας μια αισθητική που ισορροπεί ανάμεσα στη δύναμη και την ευαισθησία.

Έζησε για δέκα χρόνια στο Λονδίνο, όπου σπούδασε στο University of the Arts London και εργάστηκε στο στούντιο του διεθνούς φωτογράφου μόδας David Sims. Η εμπειρία αυτή επηρέασε ουσιαστικά τη σχέση της με την εικόνα, το σώμα και τη χειρονομία στο οπτικό πεδίο. Στη συνέχεια δραστηριοποιήθηκε επαγγελματικά στο διεθνές art, fashion και luxury περιβάλλον ως Art PR Specialist στην KTW London, αναπτύσσοντας δίκτυα συνεργασίας και σχέσεις με σημαντικούς πολιτιστικούς και δημιουργικούς οργανισμούς. Το έργο της έχει παρουσιαστεί στην Ελλάδα και διεθνώς, σε πόλεις όπως Νέα Υόρκη, Λονδίνο, Ρώμη, Βαρκελώνη, Μαδρίτη, Μιλάνο και Μόντε Κάρλο, ενώ έργα της ανήκουν σε ιδιωτικές συλλογές ανά τον κόσμο. Η δουλειά της έχει δημοσιευθεί σε διεθνή μέσα όπως British Vogue, Tatler και Vanity Fair.

Παράλληλα, δραστηριοποιείται ως επιμελήτρια εκθέσεων, δημιουργώντας αφηγηματικά και βιωματικά πλαίσια που φέρνουν τη σύγχρονη τέχνη σε άμεση σχέση με τον χώρο και το κοινό. Είναι συνιδρύτρια και curator του Artgate, μιας ανεξάρτητης πρωτοβουλίας που υποστηρίζει νέους καλλιτέχνες και επαναπροσδιορίζει τη σχέση της πόλης με τη σύγχρονη δημιουργία μέσα από εκθέσεις σε εναλλακτικούς χώρους.

Συνεργάζεται με διαφορετικούς χώρους και δημιουργικά πλαίσια, αναπτύσσοντας μια διαισθητική και πειραματική προσέγγιση στην επιμέλεια, με στόχο να φέρει περισσότερη τέχνη στη ζωή και όχι περισσότερο σνομπισμό στην τέχνη. Παράλληλα, συμμετέχει ενεργά σε δράσεις υπέρ του κοινού καλού, ενισχύοντας τη σύνδεση της τέχνης με την κοινωνία. Είναι επίσης μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου του MOMus.