Ένας μπακαλόγατος στο συνεταιριστικό παντοπωλείο βiος COOP

1
603
bios-coop-1.jpg

του Αντώνη Καράγιωργα

Βασικά το προγραμματάκι του Google καλούσε τα μέλη να τσεκάρουν για δίωρες ενημερωτικές βάρδιες στο κατάστημα, όπου θα εξηγούσαν στους νεοεισερχόμενους πελάτες το story  του. Όπα λέω, καλός στο μπλα-μπλα είμαι, φανατικός της ιδέας δηλώνω, ας κτυπήσω δύο διωράκια την βδομάδα και βλέπουμε.

Και εκεί που στήθηκα καμαρωτός, δίπλα στις πολύχρωμες συνεταιριστικές χυλοπίτες των Μουσών της Πιερίας, να σου φωνάζουν: “τρέχα γρήγορα να ελέγξεις την παλέτα με τα κρασιά”. Και αρχίζεις να τσεκάρεις στο τιμολόγιο του νιοφερμένου και βιαστικού φορτηγατζή, τον αριθμό και το είδος των διάφορων μεγεθών μπουκαλιών, που δεν έχεις ξαναδεί… Και επειδή σ’ έκοψε για πρωτάρη, σου την λέει κιόλας: “Να σε βοηθήσω φιλαράκο για να πάω και αλλού”. 5λιτρη ρετσίνα, 4 κομμάτια, κόκκινο των 750 ml, 5 κομμάτια, λευκός ξηρός του 1 λίτρου, 6 κομμάτια. Αλλά δεν τέλειωσε εδώ ο γολγοθάς – παλέτα. Γιατί είναι ξεφορτωμένος στο πεζοδρόμιο, και πρέπει να κουβαληθεί μέσα, και θα πρέπει να βρεθεί χώρος  στο ράφι με τα ποτά. “Ειρήνη βγάλε κωδικούς για τα κρασιά”, φωνάζεις στην συμπαθέστατη υπάλληλο-μέλος, που είναι χαμένη στο PC προσπαθώντας να καταχωρήσει τους χιλιάδες κωδικούς των προϊόντων. Και μετά τους κωδικούς να βρεις χώρο μπροστά στο ράφι να στερεώσεις το καρτελάκι της τιμής.

Κι ύστερα το κουβάλημα πάνω στην αποθήκη όσων δεν χώρεσαν στα ράφια. Κουβάλημα είπα; Την σκάλα με τα σκαλοπάτια ξέχασα που οδηγεί στο πατάρι, και πάντα όταν το κάνω φορτωμένος μούρχεται στο νου η εικόνα των χαμάληδων της Πόλης, που φοράν κάτι σαν σαμάρι του παληού καιρού στην πλάτη. Όμως λες: “είμαι αθλητικός τύπος” και πείθεις τον εαυτό σου, πως δεν είναι τίποτα περισσότερο από ώρα γυμναστικής με βαράκια σε ντεκόρ μπακάλικου.

Και εξάλλου το ίδιο κάνουν πολλοί εθελοντές μεριδιούχοι του παντοπωλείου, που το νοιώθουμε δικό μας. Και για να πω την αλήθεια, παρασύρεσαι βλέποντας τα παιδιά που είναι εργαζόμενοι και μέλη: τον αεικίνητο Παναγιώτη μας στο τιμόνι, την γελαστή αρχόντισσα των τυριών Αλεξάνδρα, τον γλυκομίλητο Γιώργο στο ταμείο. Θάπρεπε όμως, κάποια άλλη φορά, να σας εξιστορήσω και τις συγκινητικές  εθελοντικές ατέλειωτες εργατοώρες βαφιάδων, γυψοσανιδάδων, ηλεκτρολόγων, υδραυλικών, πλακάδων και άλλων πολλών ειδικοτήτων, που δώσαν την ψυχή τους για να στήσουν το Bios Coop.

Περιμένω νάρθει το βραδάκι, που ο μπακαλόγατος θα μεταμορφωθεί σε  σοβαρό μέλος της επιτροπής ποιότητας τροφίμων. Για να πλέξω μαζί με τους άλλους ειδικούς, το ποιοτικό δίχτυ προστασίας με το οποίο “τυλίγουμε” τα καλούδια μας. Εκεί να δεις ψείρισμα των ετικετών και των τιμών.

Ήρθα κατάφατσα με το πρόσωπο του φιλότιμου και την μυρωδιά της αλληλεγγύης, σαπουνίζοντας τα ράφια. Και αυτή είναι η ομορφιά. Να σούρχεται το μήνυμα από κει που δεν το περιμένεις και να το μεταδίδεις  ενημερώνοντας τον κόσμο που έρχεται να ψωνίσει. Και να χαίρεσαι που διαχέεται το συνεταιριστικό εγχείρημα σε όλη την πόλη, που το αγκαλιάζει  διαρκώς με νέα μέλη και πελάτες.

*Το συνεταιριστικό Παντοπωλείο “βios COOP” βρίσκεται στην Κων. Καραμανλή 42 στο ύψος του Ευκλείδη
*facebook: Bios Coop Κοινωνικός Καταναλωτικός Συνεταιρισμός Θεσσαλονίκης

Μπείτε και κάντε like εδώ για να ενημερώνεστε για όλα τα σημαντικά και γραμμένα αποκλειστικά για το parallaximag.gr άρθρα.

Shares
Προηγούμενο άρθροΚάποτε στο Καραμπουρνάκι
Επόμενο άρθροΓιο χο, χο κι ένα μπουκάλι ρούμι
Αντώνης Καράγιωργας
Γεννήθηκα στην Αθήνα, στο Μαιευτήριο της Έλενας Βενιζέλου, στις 20 Μαρτίου του 1952, και έζησα τα πρώτα έξι παιδικά μου χρόνια στην Σπάρτη Λακωνίας. Μετά αρχίζει η περίοδος των μεταθέσεων δημοσίων υπαλλήλων γονιών μου ανά την Ελλάδα, που κράτησε δύο τετραετίες. Πρώτη τετραετία στην Νιγρίτα Σερρών ( 1958-1962) και δεύτερη στην όμορφη Καλαμπάκα (1962-1966). Τέλος επανεγκατάσταση στην Σπάρτη (1966-1969) για να φύγω μετά για Αθήνα, στην τελευταία τάξη του Λυκείου, όπως έκαναν όλα τα παιδιά που θέλανε να είναι κοντά στα καλά φροντιστήρια των Αθηνών. Δεν ήταν εύκολο να χάνω τόσο συχνά μαθητικές παρέες και φλερτ, λόγω των τόσων μετακινήσεων. Όμως αυτό ίσως με έκανε ευπροσάρμοστο. 1970 χαρά για τη εισαγωγή μου στο Χημικό Αθηνών και αμέσως νταβαντούρια με την χούντα. Διαδηλώσεις, πορείες, καταλήψεις Νομικής, Πολυτεχνεία. Όλα τότε έτυχαν να γίνουν. Δεν βιάστηκα να πάρω πτυχίο. 1977 προσγείωση στην Αγγλία για μεταπτυχιακά στο Warwick University. Κανονικά εγώ εκεί έπρεπε να ξανακάνω τα προπτυχιακά, και όχι μεταπτυχιακά. Τέλος πάντων. Τσίμπησα το Μαστεράκι, μετά πολλών κόπων, και αμέσως προσγείωση στον Ελληνικό στρατό. Αυτό κι αν δεν ήταν αναγκαστική προσγείωση σε άλλο κόσμο. Στρης Τεθωρακισμένων Στρατιωτικός διερμηνέας της Αγγλικής . Έτσι αναφερόμουνα για 23 μήνες και 15 μέρες. Μετά στην Σαλονίκη και διορισμός στο ΑΠΘ (διδάσκω Βιοχημεία), γάμοι, χωρισμοί, σχέσεις κλπ, κλπ. Στο τέλος μου έμεινε ένας γιος, ο Αργύρης, και μια καλή σύντροφος, η Μαρία. Τα τελευταία 8 χρόνια ασχολούμαι ενεργά με τα δικαιώματα των πεζών, υπήρξα δυο φορές υποψήφιος διαμερισματικός σύμβουλος με την παράταξη Μπουτάρη. Από το 2011 ανήκω στους ΠΕΡΚΑΣ, μέλος του Συντονιστικού του Δικτύου Εθελοντικών Οργανώσεων, και πρόσφατα δηλώνω ενθουσιασμένος μεριδιούχος του συνεταιριστικού παντοπωλείου Bios COOP. Είναι τιμή μου να δηλώνω και εθελοντής του «Θεσσαλονίκη αλλιώς». Αυτά. Προς το παρόν.

1 ΣΧΟΛΙΟ

  1. Comment
    Μόνο τα ποτά ξεφόρτωσες όλη μέρα Αντώνη;;
    Υπέροχη αφήγηση! Εξαιρετικός τίτλος!! Μόλις ορθοποδήσω από τις συμφορές μου, θα ρθω κι εγώ για υποστήριξη πελατών και ότι προκύψει!

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ