1.jpg

Τα βράδια δε χωράς να περάσεις. Τα πρωινά όλα δείχνουν εντελώς διαφορετικά και ήρεμα. Πού συμβαίνουν όλα αυτά; Μα φυσικά στη Βαλαωρίτου και στη γύρω περιοχή.

Σίγουρα έχεις προσέξει ένα πρωτότυπο και πανέμορφο κτίριο που δεσπόζει εκεί στην πλατεία Χρηματιστηρίου. Χαρακτηριστικό του είναι το μεγάλο ρολόι που κοσμεί την όψη του. Πρόκειται για τη στοά Μαλακοπή. Το κτίριο, κέντρο του φραγκομαχαλά της οθωμανικής Θεσσαλονίκης χτίστηκε το 1906 σε σχέδια του Ιταλού αρχιτέκτονα Βιταλιάνο Ποζέλι και στέγασε την Τράπεζα Θεσσαλονίκης που είχε ιδρυθεί το 1888 από την οικογένεια Αλλατίνι. Το κτίριο ήταν ιδιοκτησία του Εδουάρδου Αλλατίνι (μέλος της γνωστής για την οικονομική της δραστηριότητα εβραϊκής οικογένειας) ο οποίος το αγόρασε την περίοδο μεταξύ 1904-1906. Το 1904 στο βόρειο τμήμα του οικοδομήματος υπήρχε ένα μοναδικό κτίριο με έναν κήπο που εκτεινόταν προς το νότο. Το 1906 χτίστηκε η στοά στο σημείο όπου βρισκόταν ο κήπος, προκειμένου να στεγαστούν διάφορα καταστήματα αλλά και η Τράπεζα της Θεσσαλονίκης. Η τελευταία, την οποία είχαν ιδρύσει οι αδερφοί Αλλατίνι το 1888, άνοιξε τις πόρτες της στη στοά Μαλακοπή το 1907, όταν ο διευθυντής της τράπεζας Αλφρέντο Μισραχί αγόρασε το κτίριο για λογαριασμό της τράπεζας.

Αρχιτέκτονας της Τράπεζας Θεσσαλονίκης ήταν ο Βιταλιάνο Ποζέλι, στον οποίο η Θεσσαλονίκη οφείλει μερικά από τα πιο εντυπωσιακά κτίρια της ύστερης οθωμανικής περιόδου. Η πυρκαγιά του 1917 που κατέστρεφε επί 3 μέρες το μεγαλύτερο μέρος του κέντρου της πόλης, έκαψε και σχεδόν ολόκληρο το φραγκομαχαλά, όμως το οικοδόμημα του Ποζέλι παρέμεινε άθικτο. Ωστόσο δεν γλίτωσε το οριστικό κλείσιμο το 1940, όταν επιτάχτηκε από τους Ναζί.

Το 1978 το ρολόι στο κέντρο του εμπρόσθιου αετώματος σταμάτησε να λειτουργεί την ώρα του μεγάλου σεισμού της Θεσσαλονίκης, δείχνοντας 11:05.

Κι αν όλα αυτά δεν τα ήξερες κι αν το ρολόι δεν το έχεις προσέξει, η Parallaxi και το Θεσσαλονίκη Αλλιώς, οργάνωσαν μια εβδομάδα Design, Made in Thessaloniki και βρέθηκαν εκείνες τις μέρες εκεί. Σε αυτό το ιστορικό κτίριο της πόλης η μόδα είχε τον πρώτο λόγο και συνδυάστηκε σε ένα πρωτότυπο μείγμα με την αρχιτεκτονική. Η Μένη Σαπρανίδου και η ομάδα της Modart , η ομάδα “Μόδας και Τέχνης Εραστές” αλλά και η ομάδα της PLATFORMA ετοίμασαν δράσεις  για να οξύνουν τη δημιουργικότητα και τη φαντασία μας. 

 

 

Shares
Προηγούμενο άρθροΒαλαωρίτου: Αναδυόμενο Πράσινο
Επόμενο άρθροΑυτό τώρα εσύ το λες Πλατεία;
Νένα Καζαντζίδου
Γεννήθηκε, ζει κι εξακολουθεί να μεγαλώνει στη Θεσσαλονίκη. Όσο μεγάλωνε ονειρευόταν εικόνες. Όταν μεγάλωσε ήθελε να τις δημιουργεί. Παντρεύτηκε την αρχιτεκτονική για τη δύναμη της δημιουργίας, του απτού, του δυνατού. Ερωτεύτηκε τη φωτογραφία για το όνειρο, τη φαντασία, την αμφιβολία, την ανάμνηση, την παρανομία. Φλερτάρει την αρθρογραφία για την πολυγλωσσία, την κοινωνικότητα. Οι σπουδές της στη Σχολή Πολιτικών και Δομικών Έργων που σύντομα κλείνουν τον κύκλο τους αποτέλεσαν τα τελευταία 4 χρόνια, ό,τι οφείλει να είναι η πανεπιστημιακή εκπαίδευση. Η βάση, το έναυσμα, το ερέθισμα. Με την αγαπημένη της Nikon στο χέρι ψάχνει τις δυνατότητες και τα δεδομένα που ανατρέπονται. Έχει συμμετάσχει σε 2 εκθέσεις φωτογραφίας στις Σέρρες το 2010 στα πλαίσια του εορτασμού της Απελευθέρωσης της πόλης και το 2011 στα πλαίσια εικαστικής παρέμβασής στους πεζόδρομους των Σερρών. Τρεις φωτογραφίες της έχουν διακριθεί στις 200 επικρατέστερες του διαγωνισμού φωτογραφίας του Ιανού, «Θεσσαλονίκη 2012». Σημαντική στιγμή στην έως τώρα πορεία της η συμμετοχή της ως φωτογράφου στο λεύκωμα «Λουκία-Ζωή, μόδα, τέχνη» της Μίας Κόλλια απ’ τις εκδόσεις Πάπυρος, 2011. Φωτογραφίες της κοσμούν τις επίσημες ιστοσελίδας της Ελευθερίας Αρβανιτάκη, της Ελεωνόρας Ζουγανέλη και της Νατάσσας Μποφίλιου. Φωτογραφίες της υπάρχουν επίσης και στην ιστοσελίδα του Μουσείου Βυζαντινού Πολιτισμού της Θεσσαλονίκης και στο περιοδικό «Αρχιτέκτονες». Αρθρογραφεί στα ηλεκτρονικά περιοδικά musicity.gr και artxpress.gr. Τα ενδιαφέροντα κι αγάπες της πολλές αλλά όλα συγκλίνουν σε μία κοινή σταθερά ότι για τη Νένα Καζαντζίδου όλα χτίζονται ξανά. Αφού θα γίνει Αρχιτέκτονας λέμε!

ΚΑΝΕΝΑ ΣΧΟΛΙΟ

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ