Οι εκδηλώσεις και οι εκθέσεις της Μεγάλης Εβδομάδας στη Θεσσαλονίκη από 6/4 έως 12/4

Καθώς οι μέρες μεγαλώνουν και η φύση προαναγγέλλει την Άνοιξη, η πολιτιστική ζωή της Θεσσαλονίκης αποκτά μια νέα, πιο εσωτερική αλλά ταυτόχρονα έντονη γεωμετρία.

Τη Μεγάλη Εβδομάδα, από τις 6 έως τις 12 Απριλίου, η πόλη μετατρέπεται σε έναν ζωντανό χώρο μνήμης, δημιουργίας και παράδοσης. Από τις ιστορικές σελίδες που ανασύρουν το παρελθόν μας μέχρι τα παιδικά χέρια που δίνουν σχήμα στην ελπίδα, η τέχνη αυτές τις μέρες δεν είναι απλώς έκθεμα, αλλά μια γέφυρα ανάμεσα στο χθες και το αύριο.

Συγκεντρώσαμε τα highlights που συνθέτουν το προφίλ μιας πόλης που θυμάται, εκπαιδεύει και γιορτάζει με τον δικό της μοναδικό τρόπο:

Παρουσίαση του συλλογικού αφιερώματος των “ΤΕΤΡΑΔΙΩΝ” στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, την Εθνική Αντίσταση, τις Γερμανικές Οφειλές | Κεντρική Δημοτική Βιβλιοθήκη

Πασχαλινά Εργαστήρια 2026 για Παιδιά | Μουσείο Μακεδονικού Αγώνα Θεσσαλονίκης

Τα πασχαλινά εργαστήρια για παιδιά επιστρέφουν στο Μουσείο Μακεδονικού Αγώνα Θεσσαλονίκης προσφέροντας μια μοναδική εμπειρία δημιουργίας, τέχνης και παιχνιδιού

Από τη Μεγάλη Δευτέρα 6 Απριλίου 2026 έως και τη Μεγάλη Τετάρτη 8 Απριλίου 2026, παιδιά ηλικίας 5 έως 11 ετών, συμμετέχουν σε ένα πρωτότυπο πρόγραμμα γεμάτο εικαστικές δραστηριότητες, αφήγηση παραμυθιών και διαδραστικά παιχνίδια.

«Κεντήματα της Άνοιξης, κλωστές και παραμύθια!»

Κατά τη διάρκεια των εργαστηρίων, τα παιδιά θα έχουν την ευκαιρία να γνωρίσουν τη λαϊκή τέχνη και την ελληνική παράδοση μέσα από πρωτότυπες δραστηριότητες εμπνευσμένες από το Πάσχα και την Άνοιξη.

Στο πλαίσιο του προγράμματος, οι μικροί Μουσειόφιλοι θα πειραματιστούν με τεχνικές εικαστικής αναπαράστασης, αντλώντας έμπνευση από την ομαδική έκθεση 24 καλλιτεχνών «Χρυσά και μάλλινα γαϊτάνια με τα χρυσά στριφτά κορδόνια», που φιλοξενείται στο Μουσείο Μακεδονικού Αγώνα, σε επιμέλεια της Αρχαιολόγου-Ιστορικού τέχνης, κας. Ίριδος Κρητικού.

Κοσμήματα, γιορντάνια, κεφαλόδεσμοι, ντουλαμάδες, γιλέκα και ποδιές — δημιουργίες σύγχρονων καλλιτεχνών εμπνευσμένες από τη μόνιμη συλλογή του ΙΜΜΑ — μετασχηματίζονται, με τη δημιουργική φαντασία των παιδιών και τη συνοδεία θεατρικής αφήγησης παραδοσιακών παραμυθιών, σε πρωτότυπες διακοσμητικές κατασκευές από πολύχρωμα υφάσματα και ανακυκλώσιμα υλικά.

Ψηφιακή περιήγηση σε γνωστά έργα ζωγραφικής με θεματολογία την Ανάσταση, την Άνοιξη και την Αναγέννηση θα δώσει έμπνευση στα παιδιά που θα δημιουργήσουν έργα μικτής τεχνικής (τέμπερα και κολλάζ).

Στόχος των εργαστηρίων είναι η δημιουργική απασχόληση των παιδιών, η καλλιτεχνική τους έκφραση και η εξοικείωσή τους με την πολιτιστική μας κληρονομιά, μέσα σε ένα ασφαλές και υποστηρικτικό περιβάλλον.

*Πληροφορίες συμμετοχής: Μ. Δευτέρα 6 Απριλίου 2026 – Μ. Τετάρτη 8 Απριλίου 2026 | Ώρες: 09:00-14:00 (Προσέλευση: 08:30-09:00/ Αποχώρηση: 14:00-14:30) | Χώρος: Μουσείο Μακεδονικού Αγώνα Θεσσαλονίκης

Harlem Globetrotters: Επετειακό show 100 χρόνων στο Nick Galis Hall

Μπασκετική μαγεία και θέαμα από την πιο διάσημη ομάδα θεάματος στον κόσμο με απίθανα trick shots, εντυπωσιακά καρφώματα και ασταμάτητο χιούμορ.

Με περισσότερα από 60 Guinness World Records και με φανατικούς θαυμαστές ακόμη και τους Γιάννη και Θανάση Αντετοκούνμπο, οι Globetrotters υπόσχονται μια βραδιά που ξεπερνά τα όρια του μπάσκετ και γίνεται γιορτή για όλη την οικογένεια.

Η παράσταση των Harlem Globetrotters στη Θεσσαλονίκη αναμένεται να αποτελέσει ένα από τα μεγαλύτερα αθλητικά events της άνοιξης.

*Nick Galis Hall- Αλεξάνδρειο Αθλητικό Μέλαθρο | Μ. Τρίτη 7 Απριλίου στις 20:00 | Ηλεκτρονικά εισιτήρια: ΕΔΩ

«Η Αβεβαιότητα του να Είσαι Ρινόκερως» | Πινακοθήκη Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών

Η ετήσια έκθεση του Συλλόγου Καλλιτεχνών Εικαστικών Τεχνών Βορείου Ελλάδος (ΣΚΕΤΒΕ) με τίτλο «Η αβεβαιότητα του να είσαι Ρινόκερως» παρουσιάζεται στη Θεσσαλονίκη, στον εκθεσιακό χώρο της Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών.

Εμπνευσμένη από το εμβληματικό έργο «Ρινόκερος» του Ευγένιου Ιονέσκο και το θέατρο του παραλόγου, η έκθεση συγκεντρώνει έργα 90 καλλιτεχνών που διερευνούν μέσα από διαφορετικά εικαστικά μέσα τα ζητήματα της σύγχρονης κοινωνίας, της ανθρώπινης ταυτότητας και της συλλογικής εμπειρίας.

*Πινακοθήκη Ε.Μ.Σ | Δευτέρα, Τρίτη: 11:00 – 14:00 | Διάρκεια έως 7 Απριλίου 

Barry Feldman «Boxes» | Oratos

*Oratos (Στρατ. Σφέτσου 2) | Διάρκεια έως 30 Απριλίου 

KATSIKA, Magda Petmeza | APODEC

Η έκθεση παρουσιάζει μια νέα συλλογή ζωγραφικών και πήλινων έργων, μέσα από τα οποία η εικαστικός διαπραγματεύεται την εμπειρία της ξενιτιάς μέσω της μορφής μιας ανθρωπομορφικής κατσίκας.

Το σώμα του ζώου μετατρέπεται σε φορέα μνήμης και ταυτότητας, λειτουργώντας ως σύμβολο αντοχής, επιμονής και εσωτερικής μεταμόρφωσης.

Η ίδια η καλλιτέχνις σημειώνει:

«Έχοντας ζήσει σχεδόν μισή δεκαετία στην Αμερική και έχοντας αποχωριστεί την Ελλάδα στα δεκαεπτά μου, η νοσταλγία για το σπίτι υπήρξε μια σταθερή, καθημερινή συνθήκη — ένα κενό που, με την πάροδο του χρόνου, φαινόταν να διευρύνεται.

Μέσα από την τέχνη μου επιχείρησα να γεφυρώσω αυτή την απόσταση, να μειώσω τα χιλιόμετρα με ένα μολύβι. Το ερώτημα του πώς μπορεί να αποδοθεί η αγάπη για έναν τόπο μέσω ενός συμβόλου με οδήγησε στη μορφή της κατσίκας.

Από μικρή είχα μια ιδιαίτερη σχέση με τις κατσίκες. Κάθε καλοκαίρι ένας βοσκός περνούσε με το κοπάδι του έξω από το σπίτι μας και τις κοιτούσα με τις ώρες. Αργότερα, όταν πήρα την πρώτη μου φωτογραφική μηχανή, κάθε φορά που τις έβλεπα στον δρόμο ζητούσα να σταματήσουμε το αυτοκίνητο για να τις αποθανατίσω.

Η κατσίκα είναι σύμβολο αντοχής και επιμονής: σκαρφαλώνει σε απότομους βράχους, αναζητώντας διαρκώς το ψηλότερο σημείο. Στο πρόσωπό της αναγνώρισα ταυτόχρονα μια εικόνα της χώρας μου — ένα καλοκαιρινό δειλινό σε έναν χωματόδρομο — αλλά και μια αντανάκλαση του εαυτού μου: μόνη μέσα σε ένα άγριο περιβάλλον, σε μια συνεχή προσπάθεια ανάβασης.

Μέσα από τη μορφή μιας ανθρωπομορφικής κατσίκας, το έργο μου διερευνά την αντοχή, τη μεταμόρφωση και τη νοσταλγική αναζήτηση ενός εξιδανικευμένου τόπου.»

*APODEC (Βέροιας 4) | Διάρκεια έως 18 Απριλίου 2026 | Ωράριο λειτουργίας: Τρίτη 17:30–20:30, Τετάρτη 12:00–15:00 | Είσοδος ελεύθερη

Εικαστική έκθεση ΟΔΥΣΣΕΙΑ του Διαμαντή Σταγγίδη | Ισλαχανέ

Η ενότητα ΟΔΥΣΣΕΙΑ δημιουργήθηκε σε διάστημα δύο περίπου ετών από το 2009 μέχρι το 2010. Πρόκειται για ένα ενιαίο έργο που αποτελείται από 24 μέρη, 24 καμβάδες διαστάσεων 200 Χ 100 εκ., ζωγραφισμένους με χρώματα λαδιού. Ένα έργο για κάθε ραψωδία, με την αρίθμηση και τον τίτλο που αποδόθηκε στην μετάφραση του Καζαντζάκη (εκτός του τίτλου ΟΔΥΣΕΙΑ).

Για την δημιουργία κάθε έργου ακολουθήθηκε προκαθορισμένη διαδικασία. Η πρώτη φάση περιλάμβανε επαναλαμβανόμενη ανάγνωση της ραψωδίας σαν μάντρα, από την προαναφερθείσα μετάφραση για αρκετό χρονικό διάστημα. Επίθεση στον καμβά με αυτόματη γραφή. Μεταφορά των γραμμών που δημιουργήθηκαν συνειρμικά από την ανάγνωση, με αδρό σχέδιο. Ανάλυση της επιφάνειας του καμβά σε περιοχές δράσης και ύφεσης καθώς και διαχωρισμός σε φωτεινές και σκοτεινές περιοχές. Στην επόμενη φάση ακολουθούσε το άπλωμα του χρώματος και η υπόλοιπη τεχνική επεξεργασία.

Η όλη απόπειρα της απόδοσης της ΟΔΥΣΣΕΙΑΣ σε 24 εξπρεσιονιστικά έργα είχε σαν στόχο της την μετατροπή του λόγου σε εικόνα δια μέσου του συναισθήματος και την ενσωμάτωση του χρόνου στο εικαστικό έργο.

Στην παρούσα έκθεση οι καμβάδες κρέμονται από τα δοκάρια της οροφής χωρίς τελάρα , σαν πανιά ιστιοφόρου, παραπέμποντας στη σχεδία του Οδυσσέα.

ΠΑΡΑΛΛΗΛΕΣ ΔΡΑΣΕΙΣ

Τετάρτη 15 Απριλίου 2026, στις 19.00: Συναυλία «για την θάλασσα, τους ναυτικούς, την περιπλάνηση & την προσφυγιά» με τους Γιώργο Αετόπουλο και Δημήτρη Αλιστρατινό | Eίσοδος ελεύθερη

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ

Ο Διαμαντής Σταγγίδης γεννήθηκε στην Προσοτσάνη το 1959 και, από το 1987, ζει και εργάζεται στην Καβάλα. Μελέτησε, χωρίς κανένα σύστημα και καμιά προκατάληψη, την κλασσική αλλά και την μοντέρνα τέχνη.

Συμμετείχε, ανάμεσα σε άλλες, στις εκθέσεις: 3η Μπιενάλε της Αθήνας (2011) με την ομάδα Ορίζοντας Γεγονότων, 7η Μπιενάλε της Φλωρεντίας (2009), Opera Gallery (2009) στη Βουδαπέστη, The Brick Lane Gallery London (2007), Edinburgh Art Fair (2007), Cambridgeshire Art Fair (2007), καθώς και σε διάφορες ομαδικές εκθέσεις στην Ελλάδα.

O Σταγγίδης διερευνά μέσω του μηχανισμού της ομορφιάς, την ιστορική εξέλιξη της δυτικής ζωγραφικής. Αποδομεί και ξανασυνθέτει κλασσικά έργα, θέτοντας ζητήματα συνέχειας της ομορφιάς, ανεξαρτήτως της εικονικότητας ή μη του έργου.

*Ισλαχανέ | Διάρκεια έκθεσης: έως 30 Απριλίου 2026 Μέρες & ώρες λειτουργίας: Δ-Τ-Τ-Π-Π: 10.00-14.00, Τετάρτη: 16.00-20.00 

**Η έκθεση αυτήν την εβδομάδα θα είναι επισκέψιμη μέχρι την Μ. Πέμπτη 10.00-14.00

Μανουσάκης, Πιτέρη, Τσατσάγιας: Τρεις καλλιτέχνες από το Μουσείο που δεν έγινε. Συμμετοχή: Γιώργος Ταξίδης και Γιάννης Αδαμαντίδης | Τελλόγλειο Ίδρυμα Τεχνών Α.Π.Θ

Μια ιδιότυπη συνάντηση τριών καλλιτεχνών που έρχονται να συμπληρώσουν και ταυτόχρονα να ανανεώσουν τη μεγάλη έκθεση «Τέχνη – Διαγώνιος και το Μουσείο που δεν έγινε» προετοιμάζεται αυτές τις μέρες στο Τελλόγλειο Ίδρυμα Τεχνών ΑΠΘ.

Στη νέα έκθεση που έχει τίτλο «Μανουσάκης, Πιτέρη, Τσατσάγιας: Τρεις καλλιτέχνες από το Μουσείο που δεν έγινε. Συμμετοχή: Γιώργος Ταξίδης και Γιάννης Αδαμαντίδης» θα παρουσιαστούν ζωγραφικά έργα των τριών δημιουργών, αναδομώντας ουσιαστικά την πιο ώριμη πλευρά της τρέχουσας έκθεσης και συντελώντας σε έναν διάλογο-έκπληξη αφού διεισδύουν στο τότε και το σήμερα τολμηρά, με στοιχεία στη δημιουργική διαδικασία καλλιτεχνών της Βορείου Ελλάδος και όχι μόνο.

Σύμφωνα με την κ. Γουλάκη-Βουτυρά, «στη νέα έκθεση ακούμε τη «φωνή» τριών καλλιτεχνών από την ομάδα της «Διαγωνίου», γνωρίζουμε ένα δείγμα γραφής από τρεις διαφορετικές προσωπικότητες στα εικαστικά, τις οποίες δεν υπήρχε η δυνατότητα να πλησιάσουμε πιο κοντά στη μεγάλη έκθεση». Η ίδια επισημαίνει πως με την έκθεση «Μανουσάκης, Πιτέρη, Τσατσάγιας: Τρεις καλλιτέχνες από το Μουσείο που δεν έγινε» ανακαλύπτουμε ένα πλέγμα σχέσεων στον πνευματικό χώρο της άλλης Ελλάδας, της περιφέρειας, αλλά και τη σημασία τους στο χώρο της ελληνικής τέχνης, μιας προσφοράς που δεν πρέπει να χαθεί στη λήθη».

Μιχάλης Μανουσάκης: η πρώτη περίοδος δημιουργίας ενός σημαντικού σύγχρονου εικαστικού και δασκάλου που βρέθηκε να κάνει τη στρατιωτική του θητεία στη Θεσσαλονίκη, στο Γ΄ Σώμα Στρατού: τον φιλοξενεί ο Ανδρέας Ζαμπέτογλου στο εργαστήρι του, του γνωρίζει τον Ντίνο Χριστιανόπουλο, η πρώτη ενθάρρυνση και η αρχή μιας διαρκούς φιλίας, οι ρίζες της μετέπειτα δουλειάς του.

Σούλα Πιτέρη: μια όμορφη νέα γυναίκα συναντά τον Ντίνο Χριστιανόπουλο στα πρώτα της βήματα, την ενθαρρύνει και τη θαυμάζει, μοιράζεται μαζί του ανησυχίες ζωής. Στη δεκαετία ’70-’80 συμμετέχει σε εκθέσεις της «Διαγωνίου», η μοναδική ατομική της αποκαλύπτει τη δυναμική ματιά της, την ξεχωριστή, τολμηρή προσωπικότητα, με έργα που την τοποθετούν κοντά σε στρατευμένους καλλιτέχνες, όπως Σεμερτζίδη, Τάσσο, Κατράκη την εποχή της μεταπολίτευσης.

Γιάννης Τσατσαγιάς: Ένας αυτοδίδακτος καλλιτέχνης με πορεία που εμπνέει ανθρωπιά, αντοχή, επιμονή, κατάφαση ζωής. Ηθοποιός σε μπουλούκια, μανάβης, ποιητής, φιλόσοφος, περιπτεράς, με μόνο εφόδιο το «μαύρο μπικ», αναπτύσσει μια δεξιοτεχνική τεχνοτροπία για να υποκαταστήσει τις πρακτικές δυσκολίες διάρκειας του κάρβουνου. Αποδίδει με «φωτογραφική» ακρίβεια θέματα που σχολιάζουν βιωματικά τον κόσμο του.

Σαράντα χρόνια μετά, ένας προικισμένος νέος καλλιτέχνης από τη Δράμα, ο Γιώργος Ταξίδης, κερδίζει τον χώρο με το κάρβουνο που αναγκάστηκε να απορρίψει ο Τσατσάγιας, στην ίδια αισθητική καταγραφής αξιών και εσωτερικού θάλπους, όπως είναι εμφανές στα έξι έργα του από τη σειρά του για το Άγιον Όρος στην έκθεση. Δύο καλλιτέχνες άλλης γενιάς σε μια συνάντηση, την οποία ο Χριστιανόπουλος σίγουρα «θα επικροτούσε», όπως μας κοιτάζει, ίσως λίγο σκωπτικά, στο εκφραστικό πορτρέτο του, πρόσφατη δωρεά στο Τελλόγλειο του ζωγράφου του Γιάννη Αδαμαντίδη, το οποίο επίσης εκτίθεται.

*Τελλόγλειο Ίδρυμα Τεχνών Α.Π.Θ | Διάρκεια έως 18 Μαΐου 2026 

“Rhythms & Rituals of Cohabitation”, Δημήτρης Αμελαδιώτης | ΓΚΑΛΕΡΙ ΛΟΛΑ ΝΙΚΟΛΑΟΥ

Η γκαλερί της Λόλας Νικολάου παρουσιάζει την ατομική έκθεση Rhythms Rituals of Cohabitation του Δημήτρη Αμελαδιώτη, μια χαρτογράφηση υλικών ιχνών που προκύπτουν από περφόρμανς, αφηγήσεις, βιωμένες εμπειρίες, φαντασίες και συλλογικές τελετουργίες.

Assemblage ανακατασκευές, χωρικές παρεμβάσεις και ζωγραφικά έργα εμφανίζονται ως κατάλοιπα ιστοριών που επιμένουν στον χρόνο: λειτουργούν ως σημεία εκκίνησης και ενθύμησης αφηγήσεων που δεν συγκροτούνται γραμμικά, αλλά ξεδιπλώνονται αποσπασματικά, κυκλικά και πολυρυθμικά.

Σε αυτό το πεδίο, η αφήγηση δεν αντιμετωπίζεται ως αναπαράσταση, αλλά ως μια διαδικασία που ενεργοποιείται διαρκώς εκ νέου. Αντλώντας από την προφορική παράδοση και τη λογική του ίχνους της περφόρμανς, ο Δ. Αμελαδιώτης προσεγγίζει το storytelling ως ενσώματη και σχεσιακή πρακτική, όπου το νόημα δεν προϋπάρχει, αλλά αναδύεται μέσα από παύσεις, αστοχίες και μετατοπίσεις.

Το λάθος, η τυχαιότητα και η ενδεχομενικότητα λειτουργούν ως παραγωγικές συνθήκες αφήγησης, επιτρέποντας στις ιστορίες να παραμένουν ανοιχτές, ρευστές και συλλογικές· περισσότερο φορείς εμπειρίας και μνήμης παρά κλειστά αφηγήματα.

Παρότι οι περφόρμανς δεν πραγματοποιούνται στον εκθεσιακό χώρο, τα έργα φέρουν τις αφηγήσεις τους ως υλικά κατάλοιπα ζωντανών δράσεων.

Λειτουργούν ως αντικείμενα μνήμης που ενεργοποιούν τη συλλογική φαντασία, αντλώντας από αόρατες πληροφορίες, αποθηκευμένες βαθιά στη σωματικότητα, και στις σχέσεις που συγκροτούνται μεταξύ μας.

Μέσα από αυτά, η έκθεση διαμορφώνει μια συνθήκη συγκατοίκησης ιστοριών, σωμάτων και υλικοτήτων, προτείνοντας την αφήγηση ως πράξη φροντίδας, μετάδοσης και επιβίωσης· έναν κοινό χώρο συμβίωσης όπου οι ιστορίες δεν ανήκουν σε έναν δημιουργό, αλλά κυκλοφορούν, μεταλλάσσονται και συνεχίζουν να λέγονται.

*ΓΚΑΛΕΡΙ ΛΟΛΑ ΝΙΚΟΛΑΟΥ (Τσιμισκή 52, Θεσσαλονίκη) | Διάρκεια έως 11 Απριλίου 2026 | ‘Ωρες λειτουργίας: Τρ., Πε., Πα.: 12.00 – 20.00 / Τε., Σα.: 12.00 -15.00

«Εδώ Μιλαμε για Λατρεία» της Έλενας Βασιλείου | Γκαλερί Pinakotheke

«Εδώ Μιλάμε για Λατρεία»: μία έκθεση-γράμμα αγάπης προς τη δεκαετία μεταξύ 20 και 30. Μια περίοδος χαοτική, γεμάτη λάθος αποφάσεις και μεγάλες δόσεις συναισθηματικής φόρτισης, μέσα στην οποία οι νέοι άνθρωποι δημιουργούν τους δικούς τους μοναδικούς κόσμους. Κόσμους φτιαγμένους ειδικά για αυτούς, που περιτριγυρίζονται από την ανασφάλεια για το μέλλον και από ανθρώπους που περνούν την ώρα τους με άλλους ανθρώπους που έχουν επιλέξει να αγαπούν.

Μια έκθεση εμπνευσμένη από το τραγούδι «Εδώ Μιλάνε για Λατρεία» των Κόρε.Ύδρο, που περιγράφει την αγάπη της μπάντας για τον τόπο τους, την Κέρκυρα. Το τραγούδι αναφέρεται στους ανθρώπους της Κέρκυρας και στο πώς εκεί «οι άνθρωποι είναι θεοί».

Όπως και οι άνθρωποι του τραγουδιού, έτσι και οι άνθρωποι του χαοτικού αυτού «κόσμου» των 20 «είναι θεοί»· ταυτόχρονα έχουν και δεν έχουν τον έλεγχο του κόσμου τους.

Μια έκθεση γεμάτη πρόσωπα χαμογελαστά, μπερδεμένα, γοητευτικά και ανέμελα, να ζουν τη ζωή τους στα άκρα, χωρίς να τους ενδιαφέρει αν αύριο θα πρέπει να ξυπνήσουν το πρωί.

Η έκθεση «Εδώ Μιλάμε για Λατρεία» δείχνει στον υπόλοιπο κόσμο πώς ζει μια παρέα εικοσάχρονων, με την όμορφη επιπολαιότητα του νέου, την άγνοια και την αγάπη για τη ζωή. Απεικονίζει αυθόρμητες στιγμές από πάρτι σε εγκαταλελειμμένα κτήρια, κλαμπ, σπίτια, εκδρομές στη φύση με χορό και πολλά ταξίδια.

Είναι ένα γράμμα αγάπης και ευγνωμοσύνης προς όλους αυτούς που μου επέτρεψαν να τους απαθανατίσω με τη Olympus μου σε ευάλωτες και μη στιγμές.

*Pinakotheke (Καρύπη 38) | Τρίτη-Κυριακή: 12:00-18:00 (Τετάρτη και Παρασκευή μέχρι και τις 20:00) | Διάρκεια έως 17 Απριλίου 2026 

FACES + MASKS the homecoming του Νίκου Βαβδινούδη | LAIKA

Οι φωτογραφίες των Κωδωνοφόρων, μετά το ταξίδι τους στον κόσμο, (Μελβούρνη, Πεκίνο, Βαλέτα, Γενεύη, Ζυρίχη, Λονδίνο, Χανιά, Αθήνα κ.α.) επιστρέφουν στην Θεσσαλονίκη.

Κοινώνησαν το πανάρχαιο έθιμο σε τρεις ηπείρους, δήλωσαν την βεβαιότητα τους, έθεσαν τα ερωτήματα τους, πώς μια τοπική πρακτική μπορεί να έχει παγκόσμιο ενδιαφέρον. Η εκθεση FACES + MASKS επιστρέφει στην αφετηρία, γεμάτη εμπειρίες από την παγκόσμια κοινότητα, σε ένα homecoming που ολοκληρώνει έναν κύκλο, μέχρι να ξεκινήσει την τροχιά του ο επόμενος.

*LAIKA the cosmonaut kafe (Γεωργίου Παπανδρέου, 53) | Μέρες και ώρες λειτουργίας: Δευτέρα – Πέμπτη 11:00 – 01:30 | Είσοδος: Ελεύθερη

«ΤΡΕΙΣ ΔΡΟΜΟΙ: CONSTANTINE MANOS, NIKOS ECONOMOPOULOS, ENRI CANAJ» | MOMUS photography

Τρεις φωτογράφοι, μέλη του πρακτορείου Magnum Photos, «συναντιούνται» στο MOMUS-Μουσείο Φωτογραφίας Θεσσαλονίκης (Αποθήκη Α’, Λιμάνι), στην έκθεση με τίτλο «Τρεις δρόμοι: Constantine Manos, Nikos Economopoulos, Enri Canaj».

Με όχημα τη φωτογραφία δρόμου, κυρίαρχη καλλιτεχνική τάση του φωτογραφικού μέσου στο δεύτερο μισό του 20ού αιώνα, η έκθεση γεφυρώνει τρεις γενιές δημιουργών με κοινό σημείο αναφοράς τη σχέση τους με την Ελλάδα και τη συμμετοχή τους ως μέλη στο φημισμένο πρακτορείο Magnum Photos, που έγραψε από την ίδρυσή του το 1947 μέχρι σήμερα, σε ικανό βαθμό, την ιστορία του σύγχρονου κόσμου σε εικόνες.

Ο Ελληνοαμερικανός Constantine Manos τη δεκαετία του ΄60 ψηλαφεί τη χώρα σαν σύγχρονος Οδυσσέας, αναζητώντας να επουλώσει το λανθάνον τραύμα της μετανάστευσης. Ο Νίκος Οικονομόπουλος διασχίζει την Ελλάδα και τα Βαλκάνια τις τελευταίες δυο δεκαετίες του 20ού αιώνα εστιάζοντας σε μεγάλο βαθμό σε εύθραυστες μειονότητες και αναταραγμένες κοινότητες. Ο Ελληνοαλβανός Enri Canaj, αντίστοιχα, επισκέπτεται τη δεύτερη δεκαετία του 21ου αιώνα μια πατρίδα που δεν γνώρισε κανονικά, αλλά έχει αποτυπωθεί βαθιά στις μνήμες των παιδικών χρόνων και η οποία κατοικεί ακόμη τις οικογενειακές αφηγήσεις.

Η ζωντανή εκφραστικότητα του στιγμιότυπου, η προσήλωση στον καθημερινό, μη προνομιούχο άνθρωπο, ο βαλκανικός χώρος ως μήτρα κοινών βιωμάτων και τραυμάτων, η μελαγχολική ενίοτε λιτότητα των ασπρόμαυρων τόνων σε έναν σύγχρονο κόσμο που ενδύεται πλέον με λαμπρά κορεσμένα χρώματα, ενώνουν τις τρεις γενιές δημιουργών, που διατήρησαν μεταξύ τους διαδοχικά σχέση στήριξης και/ή μαθητείας. Διασχίζοντας την έκθεση εντοπίζει κανείς επίσης αυθόρμητα ιστορικές, αισθητικές και κοινωνικές συνάφειες στο έργο των τριών φωτογράφων, καθώς αποστάζουν από τον κόσμο το ουσιώδες της ζωής και της φωτογραφίας.

Τα έργα των Constantine Manos και Νίκου Οικονομόπουλου προέρχονται από τη συλλογή των Φωτογραφικών Αρχείων του Μουσείου Μπενάκη, Αθήνα.

Συνδιοργάνωση: MOMUS-Μουσείο Φωτογραφίας Θεσσαλονίκης, Μουσείο Μπενάκη

*Momus Photography (Αποθήκη Α’, Λιμάνι) | Διάρκεια έως 24 Μαΐου 2026 

«Wait…How did we get here?» | MOMUS-Πειραματικό Κέντρο Τεχνών

«Περίμενε…Πώς φτάσαμε ως εδώ;». Γύρω από αυτή την ερώτηση αναπτύσσεται το ανατρεπτικό και πολυθεματικό πρόγραμμα με γενικό τίτλο «Wait…How did we get here?» που παρουσιάζεται στο MOMUS-Πειραματικό Κέντρο Τεχνών στη Θεσσαλονίκη, σε συνεργασία με το XenoVisual Studies Collective (XVS),έως τις 14 Ιουνίου 2026, και περιλαμβάνει έκθεση εικαστικών, club nights, καλλιτεχνικά εργαστήρια, πρόγραμμα καλλιτεχνικής φιλοξενίας (residency), εκπαιδευτικά προγράμματα και ξεναγήσεις.

Στην έκθεση «Wait…How did we get here?» παρουσιάζονται τα έργα 20 Ελλήνων και διεθνών καλλιτεχνών και καλλιτεχνικών ομάδων, που εστιάζουν σε κρίσιμα ζητήματα όπως η τεχνολογική δυσαρμονία, οι συστημικές ανισότητες και οι τρόποι με τους οποίους οι ψηφιακές υποδομές εμπλέκονται με ιστορίες εκμετάλλευσης, επιτήρησης και βίας.

Μέσα από διεπιστημονικές και διευρυμένες καλλιτεχνικές πρακτικές, τα έργα της έκθεσης –βίντεο εγκαταστάσεις, προβολές, κατασκευές, επιτοίχια γλυπτά, γλυπτά-ενδύματα και ψηφιακές εκτυπώσεις– διερευνούν πώς οι νέες τεχνολογίες, η τεχνητή νοημοσύνη και οι ρητορικές της καινοτομίας διαμορφώνουν τη σύγχρονη ύπαρξη, συχνά αναπαράγοντας αποικιακά αφηγήματα τα οποία καλύπτονται από την κυρίαρχη αφήγηση.

Ο παράλληλος κόσμος που χαρτογραφείται στην έκθεση δημιουργεί το πιο κατάλληλο πλαίσιο για να εξερευνήσουμε και να φανταστούμε όλα τα πιθανά μέλλοντα που αναδύονται και συντρέχουν σε αυτόν.

*MOMUS-Πειραματικό Κέντρο Τεχνών (Αποθήκη Β1, Προβλήτα Α’, Λιμάνι Θεσσαλονίκης) | Διάρκεια έως 14 Ιουνίου 2026 

«Martial Raysse. Sinéma» & «Ευρωπαϊκή Pop. Η μάχη των ρεαλισμών και των αφηγήσεων» | MOMUS

Με αντηχήσεις από την Côte d’ Azur της Γαλλίας και τον μεταπολεμικό Ευρωπαϊκό χώρο εν γένει, μέχρι την αντίπερα όχθη του Ατλαντικού και την κοινωνία της κατανάλωσης, οι δύο νέες εκθέσεις στο MOMUS-Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης στη Θεσσαλονίκη με τίτλους «Martial Raysse. Sinéma» & «Ευρωπαϊκή Pop. Η μάχη των ρεαλισμών και των αφηγήσεων» και πρωταγωνιστές καλλιτέχνες που αναζητούσαν ήδη από το δεκαετία 1960 το νέο, δεν παρουσιάζονται μόνο ταυτόχρονα στον χώρο, αλλά λειτουργούν ταυτόχρονα ως βάση και συνέχεια η μια για την άλλη, με pop αισθητική, φιλμς, ζωγραφική, χρώμα, χιούμορ και πολλών ειδών ρεαλισμούς και καλλιτεχνικές ευαισθησίες.

Έκθεση «Martial Raysse. Sinéma»:

Ο κόσμος του Martial Raysse (Μαρσιάλ Ραΐς / Golfe-Juan, Γαλλία, 1936), ενός από τους πιο επινοητικούς καλλιτέχνες της μεταπολεμικής ευρωπαϊκής τέχνης, κυλάει ανάμεσα στο όνειρο και την πραγματικότητα.

Από τα φθορίζοντα αντικείμενα και την pop αισθητική της δεκαετίας 1960, όταν η ευρωπαϊκή και η αμερικανική τέχνη είναι σε αναζήτηση νέων μορφών και νέων γλωσσών, μέχρι τα υπαιθριστικά έργα και τα μασκοφορεμένα πορτρέτα, η πορεία του ως σήμερα είναι μια συνεχής αναζήτηση ανάμεσα στην pop αισθητική, την παρατήρηση της κοινωνίας και την προσωπική εμβάθυνση στην τέχνη, με σαφείς φάσεις και μεταμορφώσεις.

Η τέχνη του Raysse μιλά για τη ζωή και τη φαντασία και αποτελεί ένα συνεχές παιχνίδι ανάμεσα στην εξωστρέφεια και την εσωτερικότητα, στην κριτική της κοινωνίας και στην προσωπική μαγεία της τέχνης.

Αδιάλειπτα αφοσιωμένος στην τέχνη και στις ανανεώσεις των μέσων, των υλικών και των πρακτικών του, πειραματίζεται διαρκώς. Πίσω από τα ζωγραφικά έργα κρύβει συχνά παραλλαγμένη τη φωτογραφία, από τη ζωγραφική μεταπηδά στο σινεμά και από το σινεμά στη ζωγραφική.

Πυρήνας της έκθεσης «Martial Raysse. Sinéma» είναι το λιγότερο γνωστό έργο του, που αφορά στα φιλμς και τα βίντεο: εκεί όπου η τέχνη του συναντιέται με τον πειραματικό κινηματογράφο στη χρήση του χρώματος, της υλικότητας και της καθημερινότητας ως πεδία πειραματισμού. Εξαιρετικός αυτοδίδακτος τεχνίτης, σε επιφυλακή για τις νέες τεχνολογίες της εποχής, o Raysse αξιοποιεί στο έπακρο τις τεράστιες δυνατότητες που προσφέρει το πρωτοποριακό οπτικοακουστικό μέσο από τα πρώτα βήματα της έγχρωμης τηλεόρασης.

Έκθεση «Ευρωπαϊκή Pop. Η μάχη των ρεαλισμών και των αφηγήσεων»:

Πώς κατανοούμε την ανθρώπινη μορφή, την κοινωνία και τον ρόλο της τέχνης στην κοινωνική αλλαγή; Μετά τις αφαιρετικές τάσεις που κυριαρχούσαν στην τέχνη ως και τη δεκαετία 1950, η αναγνωρίσιμη εικόνα και μορφή επανέρχεται κατά τις δεκαετίες 1960-1970 και εξής, για να προσφέρει εναλλακτικές αφηγήσεις. Στην καρδιά της ανάγκης για μια ανανέωση του ρεαλισμού και της εκφραστικότητας της εικόνας, σε έναν κόσμο που απομακρυνόταν από τη θεμελιώδη ανάγκη της τέχνης να αναπαραστήσει την ανθρώπινη ύπαρξη, πολλοί καλλιτέχνες αμφισβήτησαν τις παραδοσιακές αξίες της κοινωνίας και του καλλιτεχνικού κόσμου.

Νέες αφηγήσεις απέδωσαν στιγμές καθημερινής ζωής, σχολίασαν κοινωνικά ή πολιτικά ζητήματα, αναγνωρίζοντας την επιρροή της διαφήμισης, της μαζικής κουλτούρας και των ΜΜΕ και αντικατοπτρίζοντας την ταχύτητα, τις αντιφάσεις και τις αντιφάσεις της σύγχρονης ζωής. Τα νέα είδη ρεαλισμού αναδύθηκαν, όχι ως αντιγραφή της πραγματικότητας, αλλά ως αναπαράσταση της εσωτερικής ψυχολογικής σύγκρουσης του ατόμου και των κοινωνικών του αποτυχιών.

Η έκθεση επιχειρεί μια διαδρομή σε έργα και καλλιτέχνες του ευρωπαϊκού χώρου που αναδεικνύουν τη μάχη των αναπαραστατικών αφηγήσεων και φωτίζουν εκ νέου τον κόσμο της πραγματικότητας και των αντικειμένων. Όλοι τους είτε είχαν συνδεθεί με κινήματα όπως της Nouvelle Figuration ή με την ομάδα των Νέων Ρεαλιστών της Γαλλίας, είτε το έργο τους βρίσκεται στον απόηχο εκείνων.

Η παρακαταθήκη του έργου τους, με τον τρόπο που ανακαλεί την κοινωνική αποξένωση, την πολιτική αναστάτωση και τις αντιφάσεις της ανθρώπινης φύσης, διατηρεί τη δύναμή του όχι μόνο ως ιστορικό καλλιτεχνικό φαινόμενο, αλλά και ως πυξίδα για τη σύγχρονη τέχνη και ζωή.

Τα έργα που παρουσιάζονται στην έκθεση προέρχονται από τις συλλογές του MOMus-Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης, καθώς και από ιδιωτικές συλλογές.

*MOMUS-Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης (εντός ΔΕΘ-HELEXPO) | διάρκεια έως 12 Απριλίου 2026 

«Pete Marifoglou. Τα χρόνια του Warhol ΧΧΧ» | MOMus-Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης

Ηδονοβλεπτικές σκηνές ερωτικών ταινιών ενηλίκων, που σήμερα μπορεί να μοιάζουν λιγότερο ή περισσότερο ξεθωριασμένες πολιτισμικά. Μεμονωμένα πρόσωπα, που σήμερα μπορεί να μοιάζουν λιγότερο ή περισσότερο θλιμμένα ή χαρούμενα.

Σκληρά στιγμιότυπα ψυχρών εκτελέσεων ανδρών και γυναικών, νέων και μεγαλύτερων, για μικροδιαφορές ή έμφυλα ζητήματα. Όλα αυτά ενώνονται μέσα από το βλέμμα του Pete Marifoglou, ενός εξαιρετικά ευαίσθητου δέκτη της ανθρώπινης παρουσίας.

Μετά από επτά δεκαετίες στη Νέα Υόρκη και σε ευρωπαϊκά εδάφη, έχοντας ασχοληθεί με τη φωτογραφία, τη σκηνοθεσία και την παραγωγή ταινιών, έχοντας γράψει ποίηση, μουσική και θέατρο και έχοντας παρουσιάσει το έργο του σε εκθέσεις φωτογραφίας στη Γαλλία, στην Ελλάδα, στην Ολλανδία και στη Γερμανία, ο Pete Marifoglou επιστρέφει στη γενέτειρά του Θεσσαλονίκη.

H ατομική έκθεση στο Case Studio του MOMUS-Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης παρουσιάζει για πρώτη φορά στην Ελλάδα το, σε μεγάλο βαθμό, αδημοσίευτο έργο του, όπου συλλαμβάνει φωτογραφικά όψεις ιδιαίτερων θυλάκων του κοινωνικού περιθωρίου της Νέας Υόρκης κατά τις δεκαετίες 1960-1970.

*MOMus-Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης (εντός ΔΕΘ-Helexpo) | Διάρκεια έκθεσης εώς τις 12 Απριλίου 2026 | Μέρες και ώρες λειτουργίας: Τρίτη, Τετάρτη: 10:00-18:00, Πέμπτη:12:00-20:00

«1967-1974. Κουλτούρες σε αντιπαράθεση. Ζωή – Τέχνη – Προπαγάνδα» | Βίλα Μεχμέτ Καπαντζή

Η περίοδος της δικτατορίας 1967–1974 υπήρξε καθοριστική για τη σύγχρονη ελληνική ιστορία, όχι μόνο λόγω των πολιτικών και κοινωνικών της συνεπειών, αλλά και εξαιτίας του βαθύ αποτυπώματος που άφησε στο ιδεολογικό και πολιτιστικό υπόβαθρο της χώρας. Το καθεστώς των συνταγματαρχών επέβαλε ένα ασφυκτικό πλαίσιο ελέγχου, με το κράτος, την αστυνομία και τον στρατό να λειτουργούν ως μόνιμη απειλή στην καθημερινότητα των πολιτών. Την ίδια στιγμή, όμως, αναπτύχθηκε μια παράλληλη, σιωπηλή αλλά επίμονη αντίσταση στον χώρο της σκέψης και της δημιουργίας.

Η έκθεση αναδεικνύει ακριβώς αυτή τη διττή πραγματικότητα, φωτίζοντας τη σύγκρουση δύο αντίθετων κουλτουρών. Από τη μία πλευρά, την κουλτούρα της αδέσμευτης σκέψης και της καλλιτεχνικής αντίστασης, η οποία εκφράστηκε μέσα από τη λογοτεχνία, το θέατρο, τον κινηματογράφο και τις εικαστικές τέχνες, διασώζοντας το κριτικό πνεύμα σε συνθήκες λογοκρισίας. Από την άλλη, την επίσημη κουλτούρα της χούντας, η οποία αξιοποίησε την κρατική προπαγάνδα, έναν επιφανειακό λαϊκισμό και έναν στείρο αντικομμουνιστικό «πατριωτισμό», προβάλλοντας την ελαφρότητα και τη χυδαιότητα ως κυρίαρχο πολιτιστικό πρότυπο.

Η εντεινόμενη αντιπαράθεση αυτών των δύο κόσμων λειτούργησε, όπως αναδεικνύεται στην έκθεση, ως πεδίο ζυμώσεων που οδήγησαν σταδιακά στην υπέρβαση του μετεμφυλιακού κλίματος και στη διαμόρφωση της νέας νοοτροπίας της Μεταπολίτευσης. Παράλληλα, δεν αποσιωπάται η βαριά κληρονομιά της δικτατορίας: η τραγωδία της Κύπρου, τα σωματικά και ψυχικά τραύματα των βασανισμένων, αλλά και η ανοχή στη βαρβαρότητα που ενσωματώθηκε σε τμήματα της κοινωνίας.

Η έκθεση διοργανώνεται σε συνεργασία με τα Γενικά Αρχεία του Κράτους και το Αρχείο της ΕΡΤ, αξιοποιώντας πλούσιο αρχειακό υλικό και έργα τέχνης που δεν αφηγούνται απλώς τα γεγονότα, αλλά αποτυπώνουν την ιδεολογική περιπέτεια της νεοελληνικής κοινωνίας. Στόχος είναι η βαθύτερη κατανόηση και η αυτογνωσία της μεταπολιτευτικής Ελλάδας.

Σχολικές και ομαδικές επισκέψεις, καθώς και ξεναγήσεις, πραγματοποιούνται κατόπιν συνεννόησης, ενισχύοντας τον εκπαιδευτικό χαρακτήρα μιας έκθεσης που λειτουργεί ως καθρέφτης μνήμης, προβληματισμού και ιστορικής συνείδησης.

Μετά την ιδιαίτερα θετική ανταπόκριση του κοινού στην Αθήνα, η περιοδική έκθεση του Μορφωτικό Ίδρυμα Εθνικής Τραπέζης με τίτλο «1967-1974. Κουλτούρες σε αντιπαράθεση. Ζωή – Τέχνη – Προπαγάνδα» μεταφέρεται στη Θεσσαλονίκη, φιλοξενούμενη στο Παράρτημα του ΜΙΕΤ στη Βίλα Μεχμέτ Καπαντζή, επί της λεωφόρου Βασιλίσσης Όλγας 108.

*Βίλα Μεχμέτ Καπαντζή | Διάρκεια: έως 24 Απριλίου 2026 | Είσοδος ελεύθερη 

«ΤΕΧΝΗ – ΔΙΑΓΩΝΙΟΣ και το Μουσείο που δεν έγινε» | Τελλόγλειο Ίδρυμα Τεχνών ΑΠΘ

Η έκθεση αποτελεί ένα βλέμμα προς το πρόσφατο παρελθόν της Θεσσαλονίκης με κύριο άξονα δύο εικαστικές συλλογές που διαμορφώνουν στο παρόν έναν πυρήνα πολιτισμού στην καρδιά της πανεπιστημιούπολης και συνολικά ξεπερνούν τα 600 έργα και τεκμήρια από περισσότερους από 200 δημιουργούς.

Το Τελλόγλειο συνδιοργανώνει την έκθεση με την Περιφέρεια Κεντρικής Μακεδονίας, τον Δήμο Θεσσαλονίκης, τα 60ά Δημήτρια και την Κεντρική Βιβλιοθήκη / Κέντρο Πληροφόρησης του ΑΠΘ, με αφορμή τα 100 χρόνια από την ίδρυση του ΑΠΘ και τα 25 χρόνια του Τελλογλείου.

Στην έκθεση παρουσιάζονται περισσότερα από 400 έργα, αφού στο Τελλόγλειο Ίδρυμα Τεχνών ΑΠΘ βρίσκονται τα εικαστικά έργα της συλλογής της ΤΕΧΝΗΣ Μακεδονικής Καλλιτεχνικής Εταιρείας, ενώ στην Κεντρική Βιβλιοθήκη – Κέντρο Πληροφόρησης ΑΠΘ στεγάζεται η Συλλογή Ντίνου Χριστιανόπουλου με ζωγραφικά, χαρακτικά έργα και φωτογραφίες.

H δραστηριότητα της Μικρής Πινακοθήκης Διαγώνιος του Ντ. Χριστιανόπουλου, η οποία τοποθετείται χρονολογικά αργότερα (1974-1993), επικεντρώθηκε κυρίως σε ντόπιους καλλιτέχνες και είχε μια στοχευμένη και σημαντική δράση στην ευρύτερη πνευματική ζωή της πόλης.

Μέσα σε αυτή τη διαδρομή, ειδικά από το 1950 έως τη δεκαετία του 1990, η Τέχνη και η Διαγώνιος, η κάθε μια στην κλίμακά της, δεν ήταν δύο αντίθετες ή συγκρουόμενες προτάσεις αλλά η δράση τους διαφαίνεται όλο και περισσότερο ως καινοτόμα, γόνιμη και παραγωγική.

Το μουσείο που δεν έγινε- είτε πρόκειται για απευθείας αγορές της Αλίκης Τέλλογλου από εκθέσεις των δύο φορέων, είτε έφθασαν στο Τελλόγλειο μέσω δωρεών καλλιτεχνών ή συλλογών.

*Τελλόγλειο Ίδρυμα Τεχνών ΑΠΘ – Αγίου Δημητρίου 159Α| Διάρκεια έως 5 Ιουλίου 2026

Από τη Μινωϊκή Τέχνη στη Σύγχρονη Εποχή: Έκθεση στο Μουσείο Εκμαγείων του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου | Φιλοσοφική Σχολή

Έκθεση, με τίτλο: «Μουσείο Εκμαγείων ΑΠΘ και Εργαστήριο Gilliéron: ένας αιώνας δημιουργικής συνεργασίας», διοργανώνει το Μουσείο Εκμαγείων του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου, στις Αίθουσες Α και Β στο υπόγειο του νέου κτιρίου της Φιλοσοφικής Σχολής.

Σύμφωνα με τους διοργανωτές, η Έκθεση αποτελεί ένα πρωτότυπο εγχείρημα, το οποίο προέκυψε από τη δημιουργική σύμπραξη του Μουσείου Εκμαγείων του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου και του Αρχείου Gilliéron της Γαλλικής Σχολής Αθηνών. Στον πυρήνα της Έκθεσης βρίσκονται σύνολα αντικειμένων που εκτίθενται στο Μουσείο Εκμαγείων και αγοράστηκαν στην αρχή της λειτουργίας του (1928-1930) από το εργαστήριο των καλλιτεχνών Émile Gilliéron, πατέρα και υιού, στην Αθήνα, με ενέργειες του πρώτου Καθηγητή Κλασικής Αρχαιολογίας του Αριστοτελείου, Κωνσταντίνου Ρωμαίου.

Πρόκειται για ζωγραφικά έργα που αντιγράφουν γνωστές τοιχογραφίες και γαλβανοπλαστικά αντίγραφα έργων της μυκηναϊκής και μινωικής τέχνης, αποτελώντας μία από τις ελάχιστες πλήρεις συλλογές αυτού του είδους σήμερα παγκοσμίως. Επιπλέον, την ίδια εποχή αγοράστηκαν πολλά εκμαγεία έργων αρχαϊκής γλυπτικής (Κόρες, Κούροι και ανάγλυφα), από τα πρώτα που κατασκευάστηκαν στο Εργαστήριο Γυψίνων του Εθνικού Αρχαιολογικού Μουσείου.

Η Έκθεση περιλαμβάνει πολλά αντίγραφα και εκμαγεία έργων της αρχαίας τέχνης, καθώς και αδημοσίευτα αρχειακά και εργαστηριακά τεκμήρια και εποπτικό υλικό (κατάλοιπα του εργαστηρίου, δημοσιεύματα, φωτογραφίες, σχέδια, προβολές) από τα πεδία της Αρχαιολογίας (Προϊστορική, Κλασική και Βυζαντινή), της Ιστορίας της Τέχνης, της Νεότερης Ιστορίας και των Ψηφιακών Εφαρμογών. Τα εκθέματα παρουσιάζονται σε όλους τους χώρους του Μουσείου Εκμαγείων και εκτείνονται χρονικά για την αρχαιότητα από τη Μυκηναϊκή και τη Μινωική εποχή έως τη Ρωμαϊκή και Βυζαντινή περίοδο, και για τη Νεότερη Εποχή έως το πρώτο μισό του 20ού αιώνα.

Περισσότερες πληροφορίες είναι διαθέσιμες από τον σύνδεσμο: https://www.efa.gr/events/exposition-gillieron/ 

*Διάρκεια έως 25 Ιουνίου 2026 | Δευτέρα – Παρασκευή 9.00-14.30 | Ελεύθερη είσοδος (συνεννόηση για ομαδικές ξεναγήσεις: τηλ. 2310 997301, Αίθουσες Α και Β στο υπόγειο του νέου κτηρίου της Φιλοσοφικής Σχολής