Σπύρος Παπαδόπουλος: Η αξέχαστη βραδιά με τον Βλάση Μπονάτσο στη Θεσσαλονίκη και η αποκάλυψη για το reunion με Μπέζο
Η επιστροφή του στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά μετά από 60 χρόνια, σε ένα χώρο που κάποτε πουλούσε μπαλόνια
Ένα μακρινό περιστατικό στη Θεσσαλονίκη, παρέα με τον αλησμόνητο Βλάση Μπονάτσο θυμήθηκε ο Σπύρος Παπαδόπουλος, μιλώντας για την πόλη και την αύρα που έχει, εν όψει της παράστασης Sexy Laundry στην οποία πρωταγωνιστεί με τη Ρένια Λουιζίδου και ανεβαίνει στις 30 Ιουνίου και 1 Ιουλίου.
«Ψάχνω αφορμές για να ανέβω Θεσσαλονίκη. Το είπα και στον Ιεροκλή (σ.σ. Μιχαηλίδη). Κάτι με τραβάει, ανοίγει η ψυχή μου πάνω. Έχω περάσει τόσο ωραία. Η πρώτη φορά που ανέβηκα ήταν όταν ήμουν 18 χρονών, ένας φίλος μου πέρασε στο πανεπιστήμιο, ανέβηκα να τον δω για πρώτη φορά και δεν μπορούσα να φύγω Δεν ξέρω γιατί κάτι μου κόλλησε τόσο πολύ. Η εξωστρέφεια των ανθρώπων, το ρε καρντάση, μου αρέσει πάρα πολύ. Βγάζει κάτι αυτή η πόλη. Υπάρχει κάτι στην ατμόσφαιρα το διαφορετικό.
Θυμάμαι ήμασταν με το Βλάση στη Θεσσαλονίκη και λέγαμε να πάμε κάπου. Δεν είχαμε αποφασίσει, δεν είχαμε αυτοκίνητο. Είμαστε λοιπόν εκεί στην παραλιακή, σχεδόν λίγο μετά το Λευκό Πύργο, σταματάμε σε ένα περίπτερο. Σταματάει και ένα αυτοκίνητο, με δύο κοπέλες μέσα. Λένε ααα Σπύρο, Βλάση τι κάνετε εδώ; Μπείτε μέσα! Και μπήκαμε μέσα και πήγαμε σε κάτι μπουζούκια, δεν θυμάμαι. Και λες ρε παιδί μου στην Αθήνα θα μου τύχει αυτό; Περάσαμε μαγικά. Μια τρομερή παρέα, πήγαμε μέχρι το πρωί. Ήταν όμορφο και άνετο αυτό το πράγμα, χωρίς να έχει τίποτα πρόστυχο».
Στη συνέντευξη που παραχώρησε στην Parallaxi, ο Σπύρος Παπαδόπουλος αποκάλυψε ότι έχει συμφωνηθεί ήδη ένα άτυπο reunion με τον Γιάννη Μπέζο, ο οποίος θα σκηνοθετήσει την παράσταση Κατά Φαντασίαν Ασθενής, στην οποία θα παίξει ο ίδιος και θα ανέβει το χειμώνα στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά.
Υπάρχει κάτι από τον Πειραιά ή από τα παιδικά σας χρόνια που να θυμάστε με νοσταλγία;
«Τώρα του χρόνου που θα πάω να παίξω στο Δημοτικό Θέατρο, μου έρχεται μια μνήμη, στις αρχές της δεκαετίας του ΄60. Ήμουν πολύ πιτσιρικάς Και επειδή ο πατέρας μου ήταν μονίμως άνεργος λόγω κοινωνικών φρονημάτων, έκανε διάφορες δουλειές του ποδαριού. Και με είχε πάρει μαζί του, ήταν παραμονές Χριστουγέννων και πουλάγαμε μπαλόνια έξω από το Δημοτικό Θέατρο. Μου είχε κάνει εντύπωση αυτό το τεράστιο υπέροχο κτίριο. Ήμασταν εκεί στα σκαλιά. Θυμάμαι ότι κρύωνα πάρα πολύ. Δεν ένιωθα τα χέρια μου από το κρύο. Και να, ύστερα από τόσα χρόνια θα ξαναπάω τώρα να παίξω. Πώς τα φέρνει η ζωή. Έχει πολύ μεγαλύτερη φαντασία από μας».
Διαβάστε όλη τη συνέντευξη
