Θεσσαλονίκη: Η Μέριλιν Μονρόε «παρουσιάζει» την άγνωστη πλευρά και τα σκοτάδια της

Ήταν το απόλυτο σύμβολο του σεξ, η πιο λαμπερή σταρ του Χόλιγουντ και η γυναίκα που τραγούδησε το θρυλικό «Happy Birthday, Mr. President».

Όμως, πίσω από τα φλας, τα κόκκινα χαλιά και τα εκθαμβωτικά χαμόγελα, υπήρχε ένα κορίτσι σημαδεμένο από την κακοποίηση, τη μοναξιά και τη βαθιά ανάγκη για αγάπη. Ο λόγος για τη Μέριλιν Μονρόε, που με αφορμή τα 100 χρόνια από τη γέννησή της «ζωντανεύει» στη σκηνή μέσα από την παράσταση του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος (ΚΘΒΕ) «Φάκελος Μέριλιν Μονρόε: Κωδικός Erase», σε συμπαραγωγή με την Πολιτεία Πολιτισμού, στο ARTBOX FARGANI THEATER.

Το νέο έργο της Ροδής Στεφανίδου επιχειρεί να φωτίσει τη γυναίκα πίσω από τον μύθο, ξεδιπλώνοντας τα θραύσματα μιας ζωής που ακροβατεί ανάμεσα στη λάμψη και στα σκοτάδια.

Τη σκηνοθεσία υπογράφει ο Ένκε Φεζολλάρι, ενώ τον ομώνυμο ρόλο ερμηνεύει η Αλεξάνδρα Παλαιολόγου. «Οι δυο τους σκέφτηκαν τη σύνδεση με αφορμή τα 100 χρόνια από τη γέννησή της κι εγώ ήρθα να ψάξω τη γυναίκα πίσω από τον μύθο», διευκρινίζει η συγγραφέας.

Η Ροδή Στεφανίδου εστίασε στις προσωπικές ιστορίες της Μονρόε, σε όσα σημάδεψαν την παιδική και την ενήλικη ζωή της. «Μιλάμε για κακοποίηση από τα οκτώ της χρόνια, για μεγάλωμα χωρίς τη μητέρα της, χωρίς να ξέρει ποιος είναι ο πατέρας της, για ζωή σε ορφανοτροφεία και έντεκα ανάδοχες οικογένειες. Κάτω από αυτή τη λαμπερή σταρ υπήρχε μια πληγωμένη ψυχή, μια κατακερματισμένη καρδιά. Και αυτή την πλευρά, τα σκοτάδια της, ήθελα να φωτίσω», σημειώνει.

Η έρευνά της κράτησε μήνες, με τη συγγραφή να ακολουθεί μια αυστηρά στοχευμένη πορεία. Η είδηση του απροσδόκητου και πρόωρου θανάτου της αποτέλεσε την απαρχή του μύθου, ο οποίος περιλαμβάνει -μεταξύ άλλων- και τα αναπάντητα ερωτηματικά γύρω από τα αίτια της απώλειάς της, με τον περίφημο φάκελο του FBI, που άνοιξε ξανά και έκλεισε οριστικά τη δεκαετία του ’80.

«Ξεκινάμε με την ανακοίνωση ότι η Μέριλιν είναι νεκρή. Από εκεί αρχίζει ένα σπασμένο ημερολόγιο, απ’ όπου ξεπηδούν θραύσματα της ζωής της: η μητέρα της, η θεία της Γκρέις, οι τρεις γάμοι της».

Σχέσεις που, όπως σημειώνει, αποτυπώνουν την αδιάκοπη αναζήτησή της για αγάπη – από τον πρώτο γάμο στα 16 για να αποφύγει το ορφανοτροφείο, έως τον Άρθουρ Μίλερ, μέσα από τον οποίο αναδεικνύεται και η πνευματική της πλευρά. «Η Μέριλιν δεν ήταν η “χαζή ξανθιά” που ήθελαν να πλασάρουν. Ήταν μια γυναίκα βαθιά σκεπτόμενη. Διάβαζε πάρα πολύ, από Καζαντζάκη μέχρι Αριστοφάνη. Στις περισσότερες φωτογραφίες της είναι περιτριγυρισμένη με βιβλία», τονίζει, επισημαίνοντας ότι η μυθοπλασία του έργου αφορά κυρίως τον εσωτερικό της κόσμο, όσα δεν ειπώθηκαν ποτέ δημόσια.

Παρά το ασύλληπτο μέγεθος της φήμης της, η Μέριλιν παρέμενε, όπως λέει η κ. Στεφανίδου, ένας γήινος άνθρωπος. «Ήταν πολύ προσιτή. Στην τελευταία της συνέντευξη λέει ότι έβγαινε να πετάξει τα σκουπίδια και μιλούσε με τους ανθρώπους της καθαριότητας. Ένιωθε ευτυχία μέσα από αυτές τις μικρές συνομιλίες. Δεν ζούσε σε μια φούσκα με σωματοφύλακες, ήταν ένας άνθρωπος της διπλανής πόρτας- στο μέγεθος βέβαια ενός σταρ», υπογραμμίζει.

Την ίδια στιγμή, η σκληρότητα της βιομηχανίας του Χόλιγουντ επιβάρυνε ακόμη περισσότερο την εύθραυστη ψυχοσύνθεσή της, οδηγώντας τη στην εξάρτηση από το αλκοόλ και τα χάπια.

Η συγγραφέας συμμετείχε ενεργά στις πρόβες, χαρακτηρίζοντας το έργο «έργο για δύο», με τη Μέριλιν και τον αφηγητή, τον οποίο υποδύεται ο Χρήστος Παπαδημητρίου, να μοιράζονται το βάρος της αφήγησης. Και όπως παρατηρεί μετά τις παραστάσεις, το κοινό φεύγει έχοντας ανακαλύψει άγνωστες πτυχές της προσωπικότητάς της: «Οι περισσότεροι τη γνωρίζουν από τις διάσημες φωτογραφίες και το τραγούδι στον Πρόεδρο. Εδώ, όμως, μαθαίνουν πράγματα που δεν ήξεραν και αυτό με συγκινεί ιδιαίτερα».

Για τη Ροδή Στεφανίδου, η παράσταση λειτουργεί τελικά σαν ένας προσωπικός φόρος τιμής. «Όσο πιο πολύ την έψαχνα, τόσο πιο πολύ την αγαπούσα. Είναι σαν ένα κερί στη μνήμη της, ένα κερί στην πολυτάραχη ζωή της». Όσο για τη συνεργασία της με τον Ένκε Φεζολλάρι, δηλώνει πως είναι ήδη δοκιμασμένη, αφού συνεργάστηκαν και στο έργο «Η αγάπη άργησε μια μέρα». «Τον εμπιστεύομαι απόλυτα όσον αφορά τη σκηνική αφήγηση. Πρόκειται για μια σκληρή, έντονη σκηνοθεσία, με γρήγορους ρυθμούς και δυναμικές εναλλαγές», καταλήγει.

*ARTBOX FARGANI THEATER (Αγίου Παντελεήμονος 10, κέντρο Θεσσαλονίκης) | από Πέμπτη έως Κυριακή, έως τις 14 Μαρτίου

Πηγή – ΑΠΕΜΠΕ, Βαρβάρα Καζαντζίδου