Ζέτα Δούκα: «Οι σχέσεις θέλουν να μην φοβάσαι να εκθέτεις τον εαυτό σου»

Μια συζήτηση με τη Ζέτα Δούκα είναι τόσο ενδιαφέρουσα και ειλικρινής, που μετά το τέλος της, το μυαλό σου βρίθει από σκέψεις, προβληματισμούς, συναισθήματα, εικόνες, ίσως και κάποιες ενστάσεις, ωστόσο η αντίληψη ότι είχες έναν ζεστό, άμεσο, ευθύ και εποικοδομητικό διάλογο από τον οποίο έμαθες, συλλογίστηκες, προβληματίστηκες, είναι αρκετή για να σου δημιουργήσει θετικά συναισθήματα.

Μιλήσαμε με αφορμή την παράσταση Vaginahood, η οποία έρχεται στη Θεσσαλονίκη στις 6, 7 και 8 Φεβρουαρίου στο ξενοδοχείο Onoma και αποτελεί μια νέα θεατρική πρόταση.

Πρόκειται για bar theatre, στο οποίο 5 γυναίκες, η ίδια, η Δώρα Χρυσικού (οι δυο τους μάλιστα είχαν και την ιδέα της παράστασης), η Πηνελόπη Αναστασοπούλου, Σόφη Ζαννίνου και η Άννα Κουρουπού σμίγουν σε ένα μπαρ που ονομάζεται Vaginahood και είναι ένα εγκαταλελειμμένο βαγόνι τρένου,  στο οποίο μοιράζονται τις ιστορίες τους, με χιούμορ, διεισδυτικότητα και συναίσθημα.

Η παράσταση είχε μεγάλη απήχηση στην Αθήνα και συνεχόμενα sold out.

Ανεβαίνει στη Θεσσαλονίκη με την παρακαταθήκη αυτή και η Ζέτα εξηγεί, μιλώντας στην Parallaxi, γιατί αξίζει κάποιος να την παρακολουθήσει. 

«Η αλήθεια είναι ότι είναι μια εξαιρετικά ευτυχής συγκυρία, γιατί  η εισπρακτική επιτυχία συνοδεύει την αναμονή και την περιέργεια που έχει φέρει στον κόσμο, από τη στιγμή που ανακοινώσαμε ότι θα κάνουμε αυτή την παράσταση.

Θα σου πω με πάσα ειλικρίνεια, στα 25 χρόνια, 26 κοντεύω που είμαι ηθοποιός, ότι αυτή την παράσταση την παρακολουθεί το ωραιότερο, το καλύτερο, το πιο συνειδητοποιημένο θεατρικό κοινό που έχω ζήσει ποτέ. Έρχονται άνθρωποι, οι οποίοι θέλουν να παρακολουθήσουν αυτή την παράσταση, την οποία είτε την έχουν ακούσει, είτε τους την έχουν προτείνει, είτε έχουν την περιέργεια, τη γλυκιά όμως περιέργεια και αναμονή, να την παρακολουθήσουν. 

Το αντιλαμβάνεσαι από τον τρόπο που την παρακολουθούν. Είναι σημαντικό να το τονίσουμε ότι πρόκειται για bar theater, δηλαδή ένα θέατρο που ο κόσμος μπορεί να φάει, μπορεί σίγουρα να πιει, μπορεί να μιλήσει με το διπλανό του, μπορεί να κουνηθεί, μπορεί να σηκωθεί, μπορεί να καθίσει. Δεν είναι όπως ένα θέατρο παραδοσιακό στο οποίο ο άλλος το παρακολουθεί ακούνητος, αμίλητος.

Δεν χτυπάνε τηλέφωνα κινητά, δεν μιλάει κανένας με κανέναν, συμμετέχουν όλοι, υπάρχει και η διάδραση. Θέλαμε να δούμε κατά πόσο θα μπορεί το κοινό του bar theatre να παρακολουθήσει μια παράσταση που τη διέπει το χιούμορ. Ήταν αυτό που θέλαμε να περάσουμε, γιατί τα πράγματα, τα πιο σοβαρά, όταν τα παρουσιάζεις με ένα κωμικό τρόπο, καυστικό, σατιρικό, έχουν μεγαλύτερη διεισδυτικότητα, απ’ ότι αν τους δώσεις, ίσως, τη βαρύτητα που έχουν ούτως ή άλλως ως θέματα».

Έχει, λοιπόν, το χιούμορ, αλλά υπάρχει και ένα βάρος αυτή την παράσταση. Γιατί αγγίζει και κομμάτια που είναι πολύ σοβαρά, που είναι πολύ δύσκολα, που σε πιάνουν από το μυαλό και από την καρδιά και στα στρίβουν. Είχαμε, λοιπόν, την περiέργεια και τον φόβο κατά πόσον μπορεί αυτή η παράσταση να παρουσιαστεί πραγματικά σε ένα bar theater και πόσο δεν θα μας ενοχλεί ο κόσμος και όλα αυτά τα οποία γίνονται. 

Όχι απλώς δεν μας ενοχλεί, όχι απλώς παρακολουθεί και συμμετέχει, αλλά υπάρχει μια τέτοια αγάπη και ένα τέτοιο σμίξιμο στους ανθρώπους που μπορεί να καθίσουν και άγνωστοι μεταξύ αγνώστων στο ίδιο τραπέζι, που είναι συγκινητικό. Είναι αυτό το οποίο είχαμε στο μυαλό μας με τη Δώρα της Χρυσικού όταν σκεφτόμασταν ότι θέλουμε να κάνουμε αυτή την παράσταση.

Να γίνουμε όλοι μια πολύ μεγάλη παρέα που να μας ενώνει πια ένα θέμα το οποίο έχουμε παρακολουθήσει μας έχει ταρακουνήσει και σίγουρα έχουμε να συζητήσουμε.

Προσωπικά για μένα το bar theatre είναι το ωραιότερο είδος θέατρου. Αν πετύχει, είναι το καλύτερο θέατρο.

Το μπαρ λέγεται Vaginahood, το έχει ιδρύσει μια γυναίκα που το έχει σκάσει από το γάμο της ουσιαστικά και πήγε και βρήκε ένα εγκαταλελειμμένο βαγόνι τρένου, το μετατρέπει σε μπαρ για να χορεύει και να τραγουδάει και να λέει αλήθειες με τις φίλες της. Αλήθειες όμως που δεν απευθύνονται μόνο σε γυναίκες, δεν τα λέμε γυναίκες μόνο μεταξύ μας, αλλά απευθύνονται και θέλουμε να τα ακούσει όλος ο κόσμος ανεξαιρέτως».

Υπάρχει ένας συμβολισμός στο βαγόνι τρένου και στο μπαρ; Κάτι που σχετίζεται με την ελευθερία;

«Είναι διττό. Πρώτα απ’ όλα το τρένο συμβολίζει ένα ταξίδι, συμβολίζει και στάσεις, έχει πάντοτε μια διαδρομή, φαίνεται ότι δεν σταματάει ποτέ. Ή το σταματάς όποτε θέλεις εσύ και κάθεσαι όποτε θέλεις. Βρήκαμε μέσα σε αυτή την ιστορία όμως και το μπαρ των Doors Live Art στην Αθήνα, το οποίο προς μεγάλη μας έκπληξη το είχαν στο μυαλό τους να το διαμορφώσουν σαν ένα πολυτελές βαγόνι τρένου, τύπου Όριαν εξπρές. Άρα το ένα ήρθε και βρήκε το άλλο και είναι πολύ μεγάλη σύμπτωση από αυτές που λες ότι δεν είναι τυχαίες».

Και συνδέονται ιστορίες πέντε γυναικών φαινομενικά ετερόκλητων, αλλά με πολλά κοινά στοιχεία.

«Είμαστε όλες καθημερινές γυναίκες, που έχουμε ζήσει, που ζούμε καθημερινά και βρίσκουμε τους εαυτούς μας η μία στην άλλη. Βεβαίως υπάρχει η παρουσία της Άννας της Κουρουπού, είναι αυτό που θέλαμε επίσης εξαρχής, να δώσουμε φως στην τρανς κοινότητα.

Αυτό που ονομάζουμε τρανς ορατότητα, που πολλοί έχουμε ακούσει τη λέξη, αλλά λίγοι έχουμε καθίσει να δούμε τι σημαίνει και ακόμα λιγότεροι να συναντάμε ανθρώπους τρανς, οι οποίοι έχουν να μας καταθέσουν τη ζωή τους με τη σαφήνεια και την αλήθεια που την διέπει.

Θέλαμε οπωσδήποτε να παιχτεί από τρανς γυναίκα. Αυτό που κάποτε κάναμε και πρέπει να σταματήσει να γίνεται γενικότερα, οι ρόλοι των τρανς ατόμων να παίζονται από άτομα τα οποία δεν είναι τρανς.

Θεωρώ ότι υπάρχουν πλέον πολλά τρανς άτομα γύρω μας, είναι ηθοποιοί, είναι διαφόρων επαγγελμάτων πια και ευτυχώς μπορούν να παίξουν στο θέατρο ως ηθοποιοί. Η Άννα Κουρουπού βεβαίως δεν είναι ηθοποιός, είναι η εμβληματική προσωπικότητα της τρανς κοινότητας, μια γυναίκα που έχει ζήσει τη ζωή με το κουτάλι. Έχει ζήσει 150 ζωές και έχει περισσότερες εμπειρίες από όλους μας.

Είναι μια πολυσχιδής προσωπικότητα, με τεράστιο κοινωνικό έργο και μέσα από τη Red Umbrella την οποία έχει ιδρύσει, προστατεύει τα δικαιώματα των ανθρώπων σε σεξεργασία. Της κάναμε την πρόταση να συμμετάσχει και μέσα από το ρόλο της Αναστασίας, κάνοντας την νταντά του παιδιού μου, έρχεται να πει μια ιστορία η οποία ακουμπάει στην ψυχή αυτών των ανθρώπων, που έχουν επιλέξει το φύλο τους, έχουν επιλέξει να είναι γυναίκες».

Οπότε η ένωση είναι ο σκοπός;

«Ναι και η επικοινωνία. Η επικοινωνία μέσω αυτής της ένωσης. Δηλαδή να επικοινωνείς, να καταθέτεις όσο το δυνατόν με λιγότερο φόβο και με πλήρη αλήθεια αυτό που έχεις στο μυαλό σου, στην καρδιά σου, αυτό που θέλεις να πεις, αυτό που σε βασανίζει, αυτό που θα ήθελες να προσέξουν κάποιοι άλλοι άνθρωποι και δεν θα ήθελες να συμβεί σε αυτούς, ενώ έχει συμβεί σε σένα. Το κλειδί είναι ακριβώς η επικοινωνία, μέσω της ένωσης».

Υπάρχει όντως μεγάλη παρουσία ανδρών στην παράσταση;

«Βεβαίως! Και χαίρομαι πάρα πολύ. Όλο και περισσότεροι έρχονται και μας μιλάνε, γινόμαστε μια μεγάλη παρέα μετά το τέλος κάθε παράστασης και πάντοτε τους ρωτάω ‘πώς ήρθατε εδώ, έχετε ακούσει για την παράσταση; Σας έχει φέρει κάποιος άλλος; Όσο περνάνε οι παραστάσεις μου λένε ‘πολύ ωραία παράσταση, μου τη σύστησε ένας φίλος μου’. 

Η παράσταση αυτή δεν στήνει κανέναν απέναντι, είμαστε όλοι ευπρόσδεκτοι και όλοι έχουμε μια θέση στην κοινωνία. Κανένας δεν παίρνει τη θέση του άλλου, στην κοινωνία υπάρχουν θέσεις για όλους, δεν απειλούμαστε από κανένα.  Οπότε δεν στήνουμε κανέναν απέναντι στον τοίχο.

Όλους τους κάνουμε μια μεγάλη παρέα, γιατί το δεδομένο είναι η αρμονία, η αρμονική συνύπαρξη. Οπότε έρχονται και πολλοί άντρες και το λένε και σε άλλους και ίσως είναι η πιο μεγάλη επιτυχία του έργου». 

Ακούγοντας πολλές φορές τα λεγόμενά σου αισθάνομαι ότι μπορώ να γίνω καλύτερος σύντροφος, φίλος, πατέρας, άνθρωπος. Είναι σημαντικό να ακούμε συχνότερα τους άλλους και μήπως είναι πρόβλημα όταν δεν το κάνουμε; 

«Σ΄ ευχαριστώ πολύ. Γενικότερα υπάρχει πολλή φασαρία γύρω από την πληροφορία και όσο πιο πολλή φασαρία γίνεται και όσο πιο πλούσιο είναι το υλικό που μας έρχεται και χωρίς φίλτρο, τόσο μεγαλύτερη είναι η διάσπαση της προσοχής μας.

Οπότε και για να μπορέσεις να προσέξεις κάτι, πρέπει σίγουρα να το ακούσεις.

Και για να το ακούσεις πρέπει να το προσέξεις. Οπότε ναι, δεν ακούμε. Γιατί είναι πάρα πολλή η πληροφορία. Και για να μπορέσουμε κάπου να εστιάσουμε, να ακούσουμε, να εμβαθύνουμε,  πρέπει να μας ενδιαφέρει. Αυτό λοιπόν το κάνει το θέατρο Το θέατρο, η τέχνη εν γένει.  Η τέχνη νομίζω ότι επιτρέπει τη μεγαλύτερη εστίαση σε αυτά που έχουν σημασία στη ζωή».

Μήπως όμως δεν ακούμε και τους δικούς μας ανθρώπους καμιά φορά; Τον σύντροφό μας ή τη σύντροφό μας;

«Μα δεν υπάρχει χρόνος.

Είναι τόση  πολλή η πληροφορία και δεν έχεις χρόνο να ακούσεις κανέναν, είτε αυτός είναι ο σύντροφός σου, ο φίλος σου, ο ίδιος σου ο εαυτός. 

Δεν ακούς τον ίδιο σου τον εαυτό και τις ανάγκες σου. Θέλει μέθοδο, δουλειά, για να βρεις  τον εαυτό σου. Θέλει ενδοσκόπηση,  ψυχανάλυση και ψυχοθεραπεία για να επιτευχθεί αυτογνωσία. 

Κερδίζεις χρόνο, κερδίζεις έδαφος κάνοντας αυτά τα βήματα.

Μπορείς να φτάσεις σε αυτό το αποτέλεσμα και αλλιώς, να ακούσεις τον εαυτό σου, αλλά μπορεί να σου έχει πάρει πάρα πολύ περισσότερο χρόνο, οπότε να είσαι προς το τέλος της ζωής σου. Θα έχουν περάσει πολλά χρόνια που δεν θα γνωρίζεις ποιος είσαι. Ούτε ίσως θα έχεις τραβήξει το δρόμο που θα μπορούσες να έχεις τραβήξει αν γνώριζες περισσότερα για σένα νωρίτερα. Είναι μέθοδος αυτό. Είναι μέθοδος πώς αποκόπτεσαι από την άχρηστη πληροφορία ή την υπερπληροφόρηση και εστιάζεις σε αυτά που έχουν σημασία για σένα.

Δεν είναι εύκολο. Θέλει πολλή δουλειά και οι άνθρωποι συχνά χανόμαστε. Πρέπει να μη χάνουμε το mindset που ξέρουμε ότι μας βοηθάει και να εστιάσουμε σ’ αυτά που είναι σημαντικά  και για εμάς και για την πορεία μας. Και να υπενθυμίσουμε στον εαυτό μας ότι τα περισσότερα που ζούμε γύρω μας είναι άχρηστα, κυριολεκτικά άχρηστα».

Νιώθεις και εσύ ότι οι σχέσεις ανθρώπινες έχουν δυσκολέψει γενικότερα τα τελευταία χρόνια, ίσως και λόγω των social media και μιας εικόνας που θέλουμε να δώσουμε χωρίς να ισχύει;

«Οι σχέσεις θέλουν χρόνο. Οι σχέσεις θέλουν εγγύτητα. Οι σχέσεις θέλουν επίσης να μην φοβάσαι να εκθέτεις τον εαυτό σου. Θέλουν μοίρασμα. Αν αυτά τα πράγματα δεν υπάρχουν, είτε λόγω του ότι περνάς πολλές ώρες στα social media, είτε λόγω του ότι δεν έχεις κάνει αυτά που πρέπει, είτε επειδή νιώθεις αποκομμένος από κάποια αιτία, δεν μπορούν να προχωρήσουν.

Κάνεις σχέσεις επιφανειακές και εν γένει αποτυχημένες. Η σχέση είναι μια επένδυση χρονική, συναισθηματική, υπαρξιακή, λογική.

Ο φόβος τι είναι; Ο καλός φόβος μας προστατεύει από κάποια πράγματα, είναι χρήσιμος. Αλλά ο φόβος ουσιαστικά υπάρχει όταν υπάρχει το άγνωστο.

Όταν όμως το άγνωστο δεν είναι αυτό που βλέπεις έξω,  αλλά αυτό που ζεις μέσα σου, ο εαυτός σου, τότε υπάρχει ο φόβος για την έκθεση του εαυτού μας».

Τι σε κάνει χαρούμενη στην καθημερινότητα εκτός από το θέατρο;

«Οι σχέσεις. Αυτό που φέρνει ευτυχία σε όλους τους ανθρώπους, μόνο μέσα από τις σχέσεις και τη συναναστροφή με τους άλλους ανθρώπους μπορείς να είσαι αληθινά ευτυχισμένος. Μέσα από τη σχέση μου με την κόρη μου που είναι δέκα χρονών και τσακωνόμαστε κάθε μέρα, γίνομαι πολύ ευτυχισμένη. Η σχέση μου με τους φίλους μου, τους αγαπημένους μου ανθρώπους, η σχέση με τον εαυτό μου.

Είμαι σε επαφή με τον εαυτό μου. Είμαι σε επαφή με αυτά που μου αρέσει να κάνω. Μπορεί να μην τα καταφέρνω κάθε μέρα να κάνω κάτι μικρό για να ευχαριστήσω τον εαυτό μου στις προσωπικές μου ανάγκες, όμως είμαι σε επαφή με τον εαυτό μου  και με κάνει ευτυχισμένη».

Με την κόρη σου τη Θάλεια τσακώνεστε επειδή προσπαθείς να της βάλεις όρια;

«Ναι, είναι ένας υπέροχος, δυναμικός χαρακτήρας, η οποία δεν σηκώνει μύγα στο σπαθί της. Είναι τσαούσα, είναι αυτό το πράγμα που πρέπει να είναι όλοι οι άνθρωποι (γέλια). Θα πρέπει να φέρουν τον κόσμο άνω κάτω για να κάνουν αυτό που θέλουν και αν δεν της πεις με πολλά επιχειρήματα γιατί πρέπει να πλένει τα δόντια της, αν δεν μαλλιάσει η γλώσσα σου, δε θα το κάνει εύκολα. Αυτό, λοιπόν, το μπίρι μπίρι μας φέρνει σε μία σύγκρουση μοιραίως, αλλά μπορώ  να σου πω ότι απολαμβάνουμε και οι δύο.

Γιατί είναι μία σύγκρουση που γίνεται μεταξύ δύο ανθρώπων που αγαπιούνται βαθιά, που κατανοούν ο ένας τον άλλο βαθιά, που σέβονται ο ένας τον άλλο και θέλουν στην τελική να συνευρεθούν. Απλώς η Θάλεια είναι στην προεφηβεία, εγώ είμαι στην κλιμακτήριο και υπάρχει και μια ορμονική σύγκρουση, πώς να το κάνουμε (γέλια). Συχνά το σπίτι μεταμορφώνεται σε ένα πεδίο γλυκιάς μάχης, θα έλεγα. Με κερδισμένες και τις δύο, πάντως».

Θεωρείς ότι το απόστημα της πατριαρχίας, που ευθύνεται για γυναικοκτονίες, αλλά και κακοποιήσεις, το έχουμε σπάσει; Τα τελευταία χρόνια, με αυτό τον αγώνα που γίνεται, έχουμε πετύχει κάτι;

«Έχουν γίνει κάποια βήματα,  στο πλαίσιο του εντοπισμού και της ορατότητας των πατριαρχικών στερεοτύπων. Αρχίζουμε και αναγνωρίζουμε και οι άντρες, η κοινωνία και εμείς οι γυναίκες, γιατί και εμείς συντηρούσαμε πάρα πολλά στερεότυπα, είτε αφορούσαν σε πεποιθήσεις, είτε αφορούσαν σε γλωσσικά ατοπήματα.

Αναγνωρίζουμε όμως τώρα και αυτό είναι πολύ σπουδαίο βήμα. Είναι η αρχή. Όταν υπάρχει μια προσπάθεια, αυτόματα εντείνεται και η τεράστια αντίδραση, η άλλη πλευρά, η πλευρά των ανθρώπων με τα κεκτημένα, τα οποία δεν θέλουν να τα χάσουν. Εν προκειμένων των λευκών, ετεροφυλόφιλων ανδρών, παντού στον κόσμο.

Θεωρώ ότι όμως έχουν γίνει βήματα, τα επόμενα χρόνια θα είναι ακόμη καλύτερα και παρόλο που βλέπουμε πισωγυρίσματα, παρόλο που βλέπουμε πάρα πολύ στενάχωρα πράγματα και λέμε ότι αυτά ανήκουν στο βαθύ παρελθόν, υπάρχει μέλλον. Υπάρχει ένα μέλλον το οποίο θέλω να πιστεύω ότι είναι αίσιο».

Σε εκνευρίζει η συζήτηση που παρουσιάζει τη μητρότητα ως μια κοινωνική ανάγκη για να λυθεί το δημογραφικό;

«Οι άνθρωποι που τα λένε αυτά δεν ξέρουν περί τίνος πρόκειται. Είναι μια κουβέντα τελείως αλλού.

Το δημογραφικό πρόβλημα είναι ένα μεγάλο πρόβλημα σαφώς, αλλά δεν έχει καμία, μα καμία σχέση με το αν η γυναίκα θα διαθέσει το σώμα της και την απόφαση για να φέρει ένα παιδί σε αυτό το κόσμο. Το δημογραφικό πρόβλημα και το πώς μπορεί να λυθεί, ακουμπάει σε νομικά θέματα.

Ακουμπάει σε κοινωνικά θέματα που αφορούν στην πραγματική στήριξη από όλες τις απόψεις της γυναίκας προκειμένου να σκεφτεί και να πει ότι το να γίνω μητέρα είναι κάτι εφικτό, κάτι που μπορώ να το αντέξω από όλες τις απόψεις και κυρίως ότι σ’ αυτόν τον κόσμο που ζω αξίζει να φέρω ακόμα έναν άνθρωπο.

Δεν έχει να κάνει με τίποτα άλλο, ούτε με το θέμα των αμβλώσεων, ούτε με το θέμα του γεννήστε, ούτε το θέμα τοu μη γεννάτε, το τι κάνετε κλπ. Δεν έχει να κάνει τίποτα με αυτό.  Όλα αυτά τα πράγματα γίνονται, για τον έλεγχο των σωμάτων των γυναικών. Για τον έλεγχο των βασικών ανθρώπινων  δικαιωμάτων,  που αφορούν στην αυτοδιάθεση των σωμάτων μας».

Πρόσφατα επανήλθε δυστυχώς νομίζω και η κουβέντα για τις αμβλώσεις. Φαντάζομαι και εσύ το θεωρείς τελείως άκαιρο

«Νομίζω σου απάντησα. Αυτά είναι πράγματα που έχουν λυθεί. Είναι 40 χρόνια.

Δεν θα επαναφέρουμε κάτι στο τραπέζι ούτε μιας δημόσιας διαβούλευσης, ούτε σαν ακόμα και για να πούμε ότι συζητάμε κάτι που είναι της μόδας.  Είναι θέματα λυμένα, έχουν να κάνουν με ανθρώπινα δικαιώματα. Με ανθρώπινα δικαιώματα! 

Το δικαίωμα της γυναίκας στο σώμα της είναι ανθρώπινο δικαίωμα. Και αυτό δεν τίθεται σε καμία διαβούλευση, ούτε σε καμία διαπραγμάτευση. Τα θέματα τα δημογραφικά και κατά πόσο μια γυναίκα αξίζει και μπορεί να φέρει ένα παιδί σε αυτό το κόσμο, έχουν να κάνουν με το νόμο, έχουν να κάνουν με τις διευκολύνσεις, έχουν να κάνουν με τη θέση της γυναίκας, με τις πεποιθήσεις που μπορεί να έχει μια κοινωνία απέναντι σε μια γυναίκα.

Αλλά όπως είπα κυρίως: Σε τι κόσμο γεννάμε; Αξίζει σε αυτό το κόσμο ο οποίος καταρρέει μέρα με τη μέρα και που βλέπουμε τα στοιχειώδη πράγματα να παίρνονται πίσω, για το περιβάλλον ας πούμε, που καταστρέφεται μέρα με τη μέρα, αξίζει λοιπόν και χωρίς να γίνουμε μέρος μιας έμπρακτης, σοβαρής αλλαγής, να φέρουμε έναν ακόμα άνθρωπο στον κόσμο από επιλογή;».

Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.

Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη Zeta Douka (@zetadouka)

Από τις ερωτήσεις που σου κάνει η Θάλεια, ποια ήταν ίσως η πιο δύσκολη για να απαντήσεις;

«Κοίτα με τη Θάλεια μιλάμε για πάρα πολλά, για όλα τα θέματα βασικά.

Προσπαθώ να της μιλάω για όλα, ίσως σε σημείο που μπορεί να επαναλαμβάνω. Δεν υπάρχουν δύσκολες ερωτήσεις. Δεν νομίζω ότι μου έχει κάνει κάποια δύσκολη ερώτηση. Τα απαντάω όλα και γνωρίζει τι σημαίνει να ζω και να είμαι κύριος ή κυρία του εαυτού μου, να γνωρίζω τα όριά μου και τα όρια του άλλου, να ξέρω τι σημαίνει συναίνεση σε κάθε πράγμα το οποίο θα κάνουμε.

Συναίνεση για να πάμε να φάμε ένα παγωτό. Πρέπει να συμφωνούμε, άμα θέλω εγώ. Συναίνεση για το τι θα παίξουμε. Αν δεν συναινέσω στο παιχνίδι που θέλει να παίξει, ή δεν συναινέσω σε αυτό που της προτείνω εγώ, δεν μπορούμε να παίξουμε. Εμένα μ’ αρέσουν τα επιτραπέζια και σε αυτή οι κούκλες. Συνήθως καταλήγουμε κάπου στη μέση.

Είναι πολύ συνειδητοποιημένη στα θέματα του περιβάλλοντος. τώρα με ρωτάει για τη θεωρία του Big Bang, από πού προήλθε ο κόσμος, με ρωτάει για τη θρησκεία,  τι είναι η πίστη, ποια είναι η διαφορά τους, από πού προήλθε ο άνθρωπος. Προσπαθώ να της δίνω πληροφορίες, αφαιρώντας  το τι πιστεύω εγώ. Μόνο αν με ρωτάει, της λέω τι πιστεύω εγώ, τι είναι αυτό το οποίο έχω εγώ ερευνήσει και έχω καταλήξει. Και της λέω πως εσύ, αύριο, οφείλεις να ερευνήσεις για τον εαυτό σου και ίσως πιστέψεις σε κάτι άλλο».

Άρα η ειλικρίνεια είναι πάντα η απάντηση;

«Ναι, η ειλικρίνεια και η παρατήρηση. Πρέπει να παρατηρείς τι έχεις δίπλα σου και συνεχώς να είσαι alert, να είσαι σε εγρήγορση, για να το πούμε έτσι σε σωστά ελληνικά, προκειμένου να μπορείς να ανταποκριθείς στις αλλαγές, τις οποίες φέρνει η περιέργεια ενός παιδιού που γνωρίζει τώρα αυτόν τον κόσμο.

Να μην θεωρείς τίποτα δεδομένο. Να μην θεωρείς δεδομένο ότι εγώ, επειδή ξέρω ότι το δέντρο είναι πράσινο, θα το θεωρήσει και το παιδί μου. Μπορεί να μου κάνει χίλιες ερωτήσεις.

Γιατί είναι πράσινο, γιατί δεν είναι κόκκινο, γιατί έχει και λίγο κίτρινο, γιατί έχει οτιδήποτε. Δεν μπορούμε να θεωρούμε ότι αυτά τα οποία γνωρίζουμε εμείς θα είναι πιστευτά και κατανοητά δεδομένα και από το παιδί μας».

Με αφορμή το τραγικό συμβάν στα Τρίκαλα ήθελα να σε ρωτήσω, γι΄αυτές τις 5 γυναίκες εργάτριες που έχασαν τη ζωή τους, την ώρα της δουλειάς…

«Την επόμενη μέρα του τραγικού συμβάντος αφιερώσαμε την παράσταση σε αυτές τις γυναίκες. Διάβασα στο view Media ένα καταπληκτικό κείμενο, ότι αυτή τη στιγμή καλούνται γυναίκες,  να χειρίζονται υποδομές που δεν έλαβαν ποτέ υπόψη ούτε την φυσιολογία μας, ούτε την εργονομία μας, ούτε ακόμα και τον διαφορετικό τρόπο που το σώμα μας αντιδρά στην κόπωση και στο πώς είμαστε φτιαγμένες. Μυϊκά, λογικά και συναισθηματικά. Και ότι η πατριαρχία δεν βρίσκεται μόνο στις κακοποιητικές σχέσεις, βρίσκεται και σε σχεδιαστήρια των βιομηχανιών και στα γραφεία των υπευθύνων ασφαλείας που αγνοούν το γυναικείο βίωμα».

Το εν λόγω κείμενο:

Θα ήθελα να μου πεις λίγο και για την προσπάθειά σου με την Anasa και γενικότερα για αυτή την πίεση που προέρχεται  από στερεότυπα και βιώνουν κυρίως τα κορίτσια και οι γυναίκες να προσέχουν την εμφάνισή τους και οδηγεί στις διατροφικές διαταραχές.

«Καταρχάς θα σου πω κάτι, για να το βγάλουμε λίγο και από το μυαλό μας και όπου βρεθώ και προσπαθώ το λέω:

Οι διαταραχές πρόσληψης τροφής δεν είναι γυναικεία νόσος. Είναι μία νόσος που αφορά όλα τα φύλα, τον κάθε άνθρωπο κάθε ηλικίας. Είναι λίγο περισσότερο το καταγεγραμμένο ποσοστό στις γυναίκες.

Γιατί για τους άντρες, τα συμπτώματα που έχουν ας πούμε της ανορεξίας, που είναι και η πιο επικίνδυνη από όλες τις διαταραχές πρόσληψης τροφής αφού οδηγεί και σε θάνατο σε μεγάλο ποσοστό, δεν έχουν να κάνουν με το πολύ λεπτό σώμα, αλλά με το πολύ γυμνασμένο σώμα, με το πολύ μυώδες σώμα. Το οποίο πολλοί άντρες, πολλά νέα αγόρια προσπαθούν να αποκτήσουν και με τρόπους που δεν είναι ασφαλείς για την υγεία τους. Είτε με πάρα πολλή γυμναστική, είτε με συμπληρώματα διατροφής, τα οποία βαφτίζονται συμπληρώματα διατροφής ενώ στην πραγματικότητα μπορεί να είναι πολύ επικίνδυνες ουσίες. 

Με το να τρώνε μόνο πρωτεΐνες, να κάνουν μόνο μύες, να πίνουν συμπληρώματα, να μπορεί να οδηγήσει τον οργανισμό σε συνθήκες πολύ σοβαρής ανορεξίας. Στην Anasa τα πρώτα ψυχιατρικά  περιστατικά είναι 30 αυτή τη στιγμή στον αριθμό, με το μικρότερο παιδί είναι ένα εννέα χρονών.

Έχουμε πάρα πολλά αγόρια. 11, 12, 14 σχεδόν τα μισά είναι αγόρια. Αν δεις το site της Anasa θα δεις και τα στατιστικά.

Ανεβάζουμε σχεδόν κάθε μήνα τα στατιστικά. Οι διαταραχές πρότυπων της τροφής, αν και είναι ψυχικές αρρώστιες, ανήκουν στην κατηγορία των εθισμών, συνδέονται και με την μίμηση προτύπων, σαθρών προτύπων. Αλλά οι αιτίες, οι βαθιές αιτίες δεν είναι στην μίμηση αυτών των προτύπων και αυτών που βλέπεις στα social media.

Απλώς όταν ένας άνθρωπος έχει χάσει την επαφή με τον εαυτό του, έχει χάσει την επαφή με τα σημαντικά πράγματα που μπορεί να κάνει στη ζωή και δεν έχει αυτή την αγάπη και την προσοχή που θα έπρεπε να έχει κάθε άνθρωπος μεγαλώνοντας, τη σωστή προσοχή και τη σωστή αγάπη, τότε θα καταφύγει σε άλλους τρόπους να δείξει στην κοινωνία, στη μικρή κοινωνία της οικογένειας, στην μεγαλύτερη κοινωνία, ότι αξίζει».

Έχουν εκδοθεί δύο βιβλία «Έλλα και Άλλη» με μηνύματα που αφορούν στην αποδοχή της διαφορετικότητας, τη δύναμη της φιλίας και τη γυναικεία υποστήριξη, μήπως ήρθε η ώρα να γράψεις κι άλλο; 

«Μόνο η ιδέα υπάρχει. Είχα πει πως θα το εκδώσω στα 50 μου, τώρα τα ξεπέρασα (γέλια). Πρόκειται για βιωματικές ιστορίες, τις οποίες τις έχω σκεφτεί αλλά δεν τις έχω γράψει ακόμη».

Ίσως σε ένα  ησυχαστήριο, όπως η Αστυπάλαια όπου πήγαινες αρκετά χρόνια ή κάποιο άλλο νησί;

«Τώρα έχω αλλάξει στέκια. Παρόλο που λατρεύω τη θάλασσα, έχω πάρει τα βουνά.

Εκτιμώ τα βουνά, την ησυχία τους, την ευημερία τους, την δροσιά τους.  Υπάρχει ένα χωριό κοντά στα Τρίκαλα, ένα πολύ μικρό χωριουδάκι. Έχει πολύ λίγα σπίτια, μια πλατεία, ένα εστιατόριο, καφέ, όλα. Έναν ωραίο ξενώνα.  Και είναι το ησυχαστήριό μου. Είναι πολύ κοντά σε αυτά που μου αρέσει να κάνω. Έχει καταρράκτες, όπου μου αρέσει να βουτάω, αρέσει και στη μικρή και η ζωή κυλάει λίγο πιο αργά εκεί. Πραγματικά. Αξίζει».

Η τηλεόραση θα σε ενδιέφερε;. Να ξανακάνεις κάτι υπό προϋποθέσεις;

«Ναι γιατί όχι; Μια ωραία σειρά. Και κάτι να πει. Που αγγίζει στα σύγχρονα θέματα, θα με ενδιέφερε. Ή ένα talk show θα με ενδιέφερε.

Όπως έκανα το Thrive πριν από το 19. Αυτά θα με ενδιέφεραν. Ναι. Το να κάνω μια σειρά μόνο και μόνο για να την κάνω, όχι».

Έχουν αλλάξει το θέατρο και η τηλεόραση;

«Γίνονται καλύτερες δουλειές. Γίνονται καλύτερα πράγματα. Υπάρχει προσπάθεια.

Έχει μπει πολύ δυναμικά και η ΕΡΤ μέσα στην μυθοπλασία. Έχουν αλλάξει οι πλατφόρμες. Γίνονται ωραία πράγματα.

Το θέατρο ήταν πάντοτε καλό. Το ελληνικό θέατρο είναι ένα πολύ πλήρες θέατρο, παγκοσμίου κλίμακας, παγκοσμίου εμβέλειας. Βρίσκεις τα πάντα που θέλεις να δεις.

Και σε πολύ υψηλή ποιότητα. Είναι πολύ υψηλό το επίπεδο παραγωγών και ηθοποιών. Και πολλοί νέα παιδιά. Έχει αλλάξει το θέατρο. Έχει πάει νομίζω προς το καλύτερο. Υπάρχει λίγο μια στροφή προς το λίγο πιο σκοτεινό, πιο βαρύ, πιο σκοτεινό, πολύ δυσοίωνο.

Απλά το θέατρο ακολουθεί τη ζωή, ακολουθεί την καθημερινότητα, οπότε δεν θα μπορούσε να είναι και διαφορετικό. Αλλά εγώ προσωπικά, η προσωπική μου γνώμη και αυτό το οποίο θέλω να κάνω και τώρα επειδή κάνουμε και την παραγωγή, έχουμε μπει με την Δώρα τη Χρυσικού και έχουμε κάνει και εταιρεία παραγωγής, γνώμη μου είναι ότι όσο πιο ανάλαφρα, καυστικά, χιουμοριστικά και αληθινά παρουσιάσεις κάτι και ιδίως όσο πιο σκοτεινό είναι ένα θέμα και το παρουσιάσεις έτσι, τόσο πιο μεγάλη απήχηση και επικοινωνία διείσδυσης θα έχει στον κόσμο».

Χαίρεσαι που έρχεσαι Θεσσαλονίκη;

«Μ’ αρέσει θεατρικά, μ’ αρέσει πολύ. Τη Θεσσαλονίκη την έχω αγαπήσει πολύ. Μ’ έχει αγαπήσει και εκείνη. Μ’ έχει τραβήξει και από την Αθήνα πολλές φορές.

Έχω ξεκινήσει το 2012 να την γνωρίζω τη Θεσσαλονίκη μέσα από ‘Το γράμμα σε ένα παιδί’ στο θέατρο Αυλαία.  Έχω πολλούς δεσμούς και καλλιτεχνικούς με τη Θεσσαλονίκη και κόσμο πλέον που γνωρίζω. Χαίρομαι πάρα πολύ που φέρνουμε το Vaginahood. Είναι μια πρόταση». 

• Το Vaginahood είναι ένα θρυλικό μπαρ στην Εθνική Οδό.

Ο μύθος λέει πως κάποτε μια γυναίκα το έσκασε τη μέρα του γάμου της, πέταξε την ανθοδέσμη της στα ράσα του παπά, άφησε το τούλι της να στροβιλίζεται στον αέρα, περπάτησε πολλές ώρες κρατώντας τις γόβες της στο χέρι κι αποφάσισε να φτιάξει ένα μαγαζί σε ένα ξεχασμένο βαγόνι τρένου, όπου θα χορεύει και θα γελάει με τις φίλες της.

Ένα μαγαζί που χωράει τις ιστορίες όλων των ανθρώπων, χωρίς ταμπέλες και «πρέπει».

Μια παράσταση για τους διαφορετικούς τόπους της γυναικείας εμπειρίας, για την ευαλωτότητα και τη δύναμη, τον φόβο και την ντροπή, την ανυπακοή και την επιθυμία.

Μια παράσταση όπου η συγκίνηση εναλλάσσεται με το χιούμορ, η ένταση με την απλότητα και η εξομολόγηση με τη γιορτή.

Πέντε γυναίκες ενδύονται τους ρόλους που μας κληροδότησε η πατριαρχία, καθώς κι εκείνες τις στιγμές που τους αρνηθήκαμε, «βουτώντας» σε σώματα που έχουν πληγωθεί αλλά διεκδικούν χαρά και ελευθερία.

Μια παράσταση γι’ αυτά που λέμε οι γυναίκες μεταξύ μας αλλά τελικά θέλουμε να ακούσει όλος ο κόσμος.

Συντελεστές

Ιδέα: Ζέτα Δούκα, Δώρα Χρυσικού Κείμενο: Βάλια Τσιριγώτη, Μαρία Λούκα Δραματουργική επεξεργασία: Βάλια Τσιριγώτη Σκηνοθετική επιμέλεια: Πηvελόπη Αναστασοπούλου Μουσική επιμέλεια / Πρωτότυπη σύνθεση: Ευσταθία Κινησιολογία / Χορογραφίες: Θοδωρής Πανάς Κοστούμια: Κατερίνα Παπανικολάου Φωτισμοί: Μελίνα Μάσχα Φωτογραφία / Video: Διονύσης Κούτσης Video art : Παντελής Μάκκας Hair stylist: Θεόδωρος Μπουρνέλης Make-up: Γεωργία Φίλιππα Γραφιστική επιμέλεια: Βασιλική Μπαλαμούτσου

Παίζουν (αλφαβητικά): Πηνελόπη Αναστασοπούλου, Ζέτα Δούκα, Σόφη Ζαννίνου, Άννα Κουρουπού, Δώρα Χρυσικού

Στο πιάνο ζωντανά: Χάρης Μπότσης

Η εικαστικός Γεωργία Λαλέ έχει επιμεληθεί το βίντεο- αφιέρωμα στα θύματα γυναικοκτονίας

Μετά τις παραστάσεις ακολουθούν μουσικά live με guest καλεσμένους, drag show & stand up.

Παρασκευή 6 Φεβρουαρίου 2026: Ευσταθία Σάββατο 7 Φεβρουαρίου 2026: Show με τις Rainbow Mermaids Κυριακή 8 Φεβρουαρίου 2026: Εύη Σιαμαντά