Το «κόκκινο χωριό» της Ινδίας: Εκεί όπου ο κομμουνισμός αποτελεί ακόμα τρόπος ζωής
Οι κάτοικοι του Βανιβελαμπάτι διαδίδουν την ιδεολογία και τις αξίες του κομμουνισμού στην κοινότητά τους για πάνω από 50 χρόνια
Λένε ότι ο στόχος του κομμουνισμού «πέθανε» με την πτώση του Τείχους του Βερολίνου και τη μετέπειτα διάλυση της πρώην Σοβιετικής Ένωσης -αλλά τουλάχιστον όχι ακόμη στο Βανιβελαμπάτι του Μαντουράι της Ινδίας, όπου οι κάτοικοι κρατούν ζωντανό το όνειρο για περισσότερο από μισό αιώνα, και μάλιστα όχι απλώς κατ’ όνομα.
Οι κάτοικοι του Βανιβελαμπάτι διαδίδουν την ιδεολογία και τις αξίες του κομμουνισμού στην κοινότητά τους για πάνω από 50 χρόνια. Πολλές οικογένειες, ως ένδειξη σεβασμού και θαυμασμού, έχουν δώσει στα παιδιά τους ονόματα εμβληματικών κομμουνιστών ηγετών όπως ο Βλάντιμιρ Λένιν, ο Καρλ Μαρξ, ο Ιωσήφ Στάλιν, ο Φρίντριχ Ένγκελς και άλλοι.
Δείτε το αφιέρωμα του Deutsche Welle:
Αν ζητήσει κανείς τα ονόματα 10 ατόμων στο χωριό, είναι σίγουρο ότι τουλάχιστον τα οκτώ έχουν ονόματα συνδεδεμένα με κομμουνιστές ηγέτες. Ακόμη και όσοι δεν έχουν τέτοια ονόματα επισήμως, συχνά είναι γνωστοί με παρατσούκλια εμπνευσμένα από τον Λένιν ή τον Μαρξ. Αυτό δεν είναι μια πρόσφατη τάση, αλλά το αποτέλεσμα μιας μακροχρόνιας επιλογής.
To Βανιβελαμπάτι στον χάρτη:
Το μέλος της αγροτικής επιτροπής του Μαντουράι (CPI), Β. Μουρουγκάν, γνωστός και ως Στάλιν, δήλωσε: «Μέχρι τη δεκαετία του 1960, οι άνθρωποι στο χωριό μας αγνοούσαν σε μεγάλο βαθμό τα δημοκρατικά τους δικαιώματα. Για χρόνια εργάζονταν ως εργάτες γης υπό την εξουσία γαιοκτημόνων ανώτερων καστών. Ένας από αυτούς, ο Βεμπούλου, έφυγε από το χωριό το 1952 για να δουλέψει ως εργάτης στο Τανγιαβούρ. Εκεί ήρθε για πρώτη φορά σε επαφή με τις ιδέες του κομμουνισμού.
Μετά από τρία χρόνια, ο Βεμπούλου επέστρεψε με μια νέα αίσθηση σκοπού. Συγκέντρωσε τους φίλους του και συμμετείχαν στο Πανινδικό Αγροτικό Συνέδριο που πραγματοποιήθηκε στο Σαπτούρ της Μαντουράι, το οποίο διοργάνωσε το CPI. Η εμπειρία αυτή πυροδότησε κάτι πολύ ισχυρό μέσα τους».
Η συνεχής υποστήριξη από κομμουνιστές ηγέτες, μαζί με τις τακτικές συναντήσεις στο χωριό, μετέβαλαν σταδιακά την κοινότητα, πρόσθεσε. «Μας καθοδήγησαν να διεκδικούμε τα δικαιώματά μας μέσω νόμιμων μέσων και ειρηνικών διαμαρτυριών. Σήμερα, οι οικογένειες εδώ κατέχουν γη — κάτι που κάποτε φαινόταν αδύνατο. Τους οφείλουμε αυτή την αλλαγή. Από τη δεκαετία του 1960, οι κάτοικοι άρχισαν να δίνουν στα παιδιά τους ονόματα κομμουνιστών ηγετών ως ένδειξη σεβασμού. Αυτό συνεχίζεται μέχρι και σήμερα», είπε.
Η Κ. Νακατζόθι δήλωσε ότι οι δύο κόρες της ονομάζονται Μαρξίγια και Λενίνα. «Φαίνεται πως αυτά τα ονόματα είναι σύμβολα επανάστασης και θέλω οι κόρες μου να εργάζονται για την κοινωνία με αφοσίωση και θάρρος όπως αυτοί οι ηγέτες».
Ο Ρ. Κοσίμιν, μίλησε για τη δέσμευσή τους να συνεχίσουν αυτή την παράδοση.
«Μέσα από λέσχες ανάγνωσης, ενθαρρύνουμε τους νέους να διαβάζουν μαρξιστική βιβλιογραφία, βοηθώντας τους να κατανοήσουν κοινωνικά ζητήματα και πολιτική σκέψη. Τους κάνουμε να γνωρίζουν τους αγώνες των προγόνων μας, πώς η κομμουνιστική ιδεολογία μας βοήθησε να ανακτήσουμε τα δικαιώματά μας και να ζούμε με αξιοπρέπεια. Είναι ευθύνη μας να διασφαλίσουμε ότι οι μελλοντικές γενιές θα συνεχίσουν αυτή την κληρονομιά», είπε.
Πηγή: efsyn.gr
