Τα μαλλιά των γυναικών στα 60s
Τα άκαμπτα, ογκώδη χτενίσματα που χαρακτήριζαν την αρχή της δεκαετίας έδωσαν σταδιακά τη θέση τους σε πιο ελεύθερες και φυσικές μορφές έκφρασης της ατομικότητας
Ένα από τα κοινά στοιχεία που έχουμε όλοι μας σε όλες τις δεκαετίες είναι ότι βρισκόμαστε διαρκώς εν κινήσει. Κάθε γενιά έχει την αργκό της, τις slung εκφράσεις, τις ευρηματικές νέες λέξεις που επιτρέπουν κυρίως στους νεότερους να επικοινωνούν χωρίς να καταλαβαίνουν οι μεγαλύτεροι για ποιο πράγμα μιλούν.
Λοιπόν ο groovy κόσμος της δεκαετίας του 60’ είχε μια γλώσσα επικοινωνίας πολύχρωμη, δύο φορές πιο εξωστρεφή και μπορεί κανείς να πει πως ξεδιπλωνόταν σαν ψυχεδελική αφίσα του Jimi Hendrix.
Η νεανική κουλτούρα στράφηκε απέναντι στα συντηρητικά πρότυπα και η μεταπολεμική λιτότητα υποχωρούσε ολοένα και περισσότερο δημιουργώντας πρόσφορο έδαφος για την άνθηση της δεκαετίας των swinging 60s που έσφυζε από αισιοδοξία και πειραματιζόταν με την αυτοέκφραση και την εξερεύνηση της ταυτότητας.
Και κάπως έτσι – μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του 1960, το γυναικείο χτένισμα είχε αποτινάξει και αυτό τα δεσμά των αυστηρών, δομημένων στυλ. Τα άκαμπτα, ογκώδη χτενίσματα που χαρακτήριζαν την αρχή της δεκαετίας έδωσαν σταδιακά τη θέση τους σε πιο ελεύθερες και φυσικές μορφές έκφρασης της ατομικότητας.
Αυτά τα πορτρέτα στούντιο αποτυπώνουν τη μετάβαση αυτή με εντυπωσιακή ποικιλομορφία: τα μαλλιά πέφτουν ίσια και μακριά, θυμίζοντας το στυλ των χίπις, απλώνονται σε ανάλαφρα επίπεδα (layers), σχηματίζουν απαλές μπούκλες ή διατηρούν τις τελευταίες, λαμπερές πινελιές του όγκου τύπου «bouffant».
Αντικατοπτρίζοντας τον παλμό της αντικουλτούρας, τη νεανική αμφισβήτηση και τα μεταβαλλόμενα πρότυπα θηλυκότητας της εποχής, οι εικόνες αυτές αναδεικνύουν το χτένισμα ως μια δυναμική δήλωση προσωπικής ταυτότητας.
Μέσα από κλασικές λήψεις στούντιο, προσφέρουν μια κομψή και νοσταλγική ματιά στα πρότυπα ομορφιάς πουεπαναπροσδιορίζονταν ραγδαία στα τέλη της δεκαετίας του 1960.
πηγή: vintag.es
