Εκεί που πέφτει η φωτιά

Εκεί που πέφτει η φωτιά, δεν υπάρχει ποτέ κράτος.

Υπάρχει μόνο ο άνθρωπος, μόνος του.

Εκεί που καίει η φωτιά, η συμφορά είναι ατομική.

Αν χάσεις το παιδί σου σε λούνα παρκ χωρίς άδεια, με κρατική ανοχή, είσαι μόνος σου.

Αν χάσεις την οικογένειά σου στα τραίνα, είσαι μόνος σου.

Αν χάσεις τους ανθρώπους σου σε εργοστάσιο όπου δεν τηρούνται τα στοιχειώδη, είσαι μόνος σου.

Εκεί που πέφτει η φωτιά, δεν υπάρχει ποτέ πρόληψη, αλλά ούτε και ευθύνη.

Όταν καταστρέφεσαι ολοσχερώς από φωτιές και πλημμύρες εφαρμόζεται το δόγμα της απόλυτης εκκένωσης και της ατομικής ευθύνης.

Κυρίως, της ατομικής ευθύνης που συνεχίζεις να ζεις σε αυτή τη χώρα.

Η Ελλάδα έχει μετατραπεί πια, σε έναν επισφαλή χώρο.

Η φωτιά κυριολεκτική ή μεταταφορική, ακολουθεί τη ρωγμή.

Πέφτει σε οικογένειες, σε εργαζόμενους, σε επιχειρήσεις, χωρίς δίχτυ ασφαλείας.

Πέφτει μέχρι να ολοκληρωθεί ένας νοητός χάρτης καμένης γης.

Το κράτος δεν είναι εδώ για να προστατεύσει τη ζωή αλλά ούτε και το βιός.

Παρεμβαίνει όμως με ευκολία για να ρυθμίσει συμφέροντα.

Μπορεί να επιβάλλει υπέρογκα πρόστιμα για τη μη ασφάλιση επιχειρήσεων, αλλά επιδεικνύει πλήρη ανοχή απέναντι στη μη ασφάλεια.

Βέβαια, η διάκριση ανάμεσα στην ασφάλιση και την ασφάλεια είναι αποκαλυπτική. Η πρώτη κοστολογείται ενώ η δεύτερη παραμένει προαιρετική.

Βλέπεις, είναι άλλο πράγμα να προστατεύεις δομές ισχύος και άλλο να προστατεύεις ανθρώπους.

Εκεί που πέφτει η φωτιά, η καταστροφή δεν τελειώνει όταν σβήνουν οι φλόγες.

Συνεχίζεται στην απουσία ψυχολογικής στήριξης, στην αργή και αβέβαιη οικονομική αποκατάσταση, στην αίσθηση ότι το γεγονός πρέπει να ξεχαστεί για να μη διαταράξει την κανονικότητα.

Εκεί που πέφτει η φωτιά, καίει και ρημάζει τα πάντα και είναι βέβαιο πια ότι αν δεν αλλάξει κάτι σύντομα, θα γίνουμε ένα αιώνιο απέραντο μνήμα.