Ας μιλήσουμε καθαρά για τον πόλεμο

Λέξεις: Χρήστος Ράμμος 

Για όσους ισχυρίζονται ότι η θέση μας σε αυτή την εξελίξει επικίνδυνη σύγκρουση είναι – για λόγους αρχής- με την Δύση και όχι με τους “υπανάπτυκτους” “βάρβαρους” εχθρούς της [το τελευταίο δεν λέγεται πάντα έτσι ωμά δημόσια, αλλά αυτό υπονοείται]:

Πρέπει κάποτε να καταλάβουμε ότι η Δύση από μόνη της δεν είναι αυταξία. Και είναι μεν αληθές ότι στην Δύση άνθησε ο Διαφωτισμός χωρίς όμως αυτό να σημαίνει ότι έχει και ιδιοκτησιακές σχέσεις μαζί του. Δεν πρέπει δε ποτέ να ξεχνάμε ότι ταυτόχρονα σε δυτικά εδάφη γεννήθηκαν και άνθησαν και η Ιερά Εξέταση, ο φασισμός, ο ναζισμός, ο ρατσισμός, η αποικιοκρατία και ο πιο αδηφάγος ιμπεριαλισμός.

Η Δύση εξόντωσε εκατομμύρια ιθαγενείς στην αμερικανική ήπειρο μετά την κατάκτηση της από τον Χριστόφορο Κολόμβο. Η Δύση [για την ακρίβεια ο Λεοπόλδος του ‘πολιτισμένου” Βελγίου] έκανε μια πραγματική γενοκτονία στο πρώην Βελγικό Κονγκό. Η Δύση [Αγγλία] προκάλεσε σφαγές και βασανιστήρια στο Αμριτσάρ στην Ινδία το 1919, στην Αλγερία κατά την περίοδο 1954-1959 [Γαλλία] , στην Κύπρο το 1955-1959, στην Αιθιοπία το 1936-1937 [η μουσολινική Ιταλία], στο Ιράκ το 2003, στο Βιετνάμ το 1965-1975 στην Κίνα [κατά την διάρκεια των πολέμων του οπίου] και πάει λέγοντας.

Δεν είναι λοιπόν η αμόλυντη παρθένα που έχει πάντα δίκιο, μόνο και μόνο επειδή είναι η ένδοξη Δύση, την οποία πρέπει άκριτα να θαυμάζουμε και να ακολουθούμε με ένα σύμπλεγμα κατωτερότητας και επαρχιωτισμού σε ό,τι κάνει.

Για να το πω αλλιώς: αν η Δύση παύει να είναι “Δύση” και γίνεται μια βάρβαρη πολεμική μηχανή εξόντωσης των ”βαρβάρων” την οποία έχει εξαπολύσει ένας παράφρων και ο υπόδικος στο Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο σύμμαχος του, είναι πιο “δυτικό” να στέκεται κάποιος κριτικά απέναντι της και να διαχωρίζει την θέση του από αυτήν. Όταν η Δύση έχει προδώσει με τόσο εξόφθαλμο τρόπο τις αξίες και αρχές της [μια βασική από τις οποίες είναι το Διεθνές Δίκαιο] για τις οποίες τόσο πολύ υπερηφανεύεται [κάτι που έχει εξάλλου κάνει άπειρες φορές] οφείλουμε να υπερασπιζόμαστε τις αξίες και αρχές και όχι την γεωπολιτική Δύση. Αυτό δεν σημαίνει απαραίτητα ταύτιση με αυτούς με τους οποίους συγκρούεται. Δεν είναι όλα άσπρο μαύρο και πρέπει να αποκτήσουμε τη ικανότητα να βλέπουμε την πολυπλοκότητα των καταστάσεων και όχι αυτό που μας βολεύει συναισθηματικά.

Τέλος, ο ίδιος ο Τραμπ διαψεύδει όσες “ευγενείς ψυχές” πιστεύουν ότι ο αγώνας είναι μεταξύ δημοκρατικής Δύσης και βάρβαρης Ανατολής.

Ενδιαφέρεται μόνο για τα πετρέλαια της Βενεζουέλας και του Περσικού Κόλπου και είναι έτοιμος να συνεργαστεί με τα υπολείμματα των καθεστώτων των χωρών των περιοχών αυτών αν του δώσουν αυτά που αδηφάγα ζητάει. Εξ άλλου δεν έχει κανένα πρόβλημα να διατηρεί τις καλύτερες σχέσεις με ένα καθεστώς ακόμη πιο δεσποτικό και μισογυνικό από αυτό του Ιράν. Αναφέρομαι στην Σαουδική Αραβία και τα διάφορα σεϊχάτα και εμιράτα του Περισικού Κόλπου, με τα οποία διαπλέκεται στα συμφέροντα του.

Τουλάχιστον ας παραδεχτούν ανοικτά όσοι παρ’ ημίν υπερασπίζονται τις συγκεριμένες επιλογές της Αμερικής και του Ισραήλ, ότι το πράττουν για συμφεροντολογικούς λόγους και ας αφήσουν στην άκρη τις ηθικές διδαχές και το κούνημα του δακτύλου στον Σάντσεθ και σε όλους εμάς τους υπόλοιπους. Θα είναι και αυτό τουλάχιστον ένα κέρδος για να ξέρουμε τι λέμε και ποιοι είμαστε.

Καθαρές κουβέντες και νισάφι με την υποκρισία και το βόλεμα.

*Ο Χρήστος Ράμμος είναι δικαστής