Ας ξανακάνουμε τη ζωή λίγο πιο πραγματική
Oι πόλεις και οι γειτονιές δεν υπάρχουν σε μια διαρκή «χρυσή ώρα». Πρέπει να αντέχουν στη βροχή, στο γκρίζο, σε ένα κρύο πρωινό του Φεβρουαρίου.
Γνωρίζουμε όλοι αυτές τις γυαλιστερές εικόνες που μα παρουσιάζουν τα ρέντερ – καμιά φορά σε επίπεδο τετράχρονου. Ο ήλιος λάμπει πάντα, το πράσινο είναι καταπράσινο, η ζωή μοιάζει εύκολη. Οι άνθρωποι φαίνονται ικανοποιημένοι, οι τόποι χωρίς συγκρούσεις, ακόμη κι εκεί όπου στην καθημερινότητα κυριαρχούν ο θόρυβος, η κίνηση και τα πλήθη.
Όμως οι πόλεις και οι γειτονιές δεν υπάρχουν σε μια διαρκή «χρυσή ώρα». Πρέπει να αντέχουν στη βροχή, στο γκρίζο, σε ένα κρύο πρωινό του Φεβρουαρίου.
Και ακριβώς αυτό κάνει ορατό το Anti Render, μια μικρή αλλά εξαιρετική εφαρμογή Τεχνητής Νοημοσύνης που ανέπτυξε ο Magnus Hambleton.
Το AntiRender αποκαλύπτει από τη μία την αισθητική υπερβολή στον σχεδιασμό, και από την άλλη τη στρέβλωση στην επικοινωνία του. Στις διαδικασίες συμμετοχής χρησιμοποιούνται συχνά ακριβώς εκείνες οι εικόνες που στοχεύουν να παράγουν συναίνεση: ηλιόλουστες, χωρίς συγκρούσεις, χαρούμενοι χίπστερ πιασμένοι χέρι-χέρ. Δείχνουν ένα μέλλον όπου όλα μοιάζουν ήδη λυμένα.
Για την ουσιαστική συμμετοχή, αυτό είναι προβληματικό. Η συμμετοχή δεν χρειάζεται ψεύτικες υποσχέσεις, αλλά δυνατόητες διαπραγμάτευσης. Ούτε τέλειες εικόνες, αλλά αφορμές για συζήτηση.
Ένα «AntiRender» στο πλαίσιο της συμμετοχής ξεκινά – ή μπορεί να ξεκινά – ακριβώς από εδώ:
Να καθιστά ορατό ότι ο σχεδιασμός αφορά την καθημερινότητα – μαζί με τη βροχή, τον θόρυβο, τις αποκλίσεις, την ημιτελή κατάσταση.
Να μετατοπίζει τον ρόλο των συμμετεχόντων, από το να επικυρώνουν μια όμορφη οραματική εικόνα, στο να συν-σκέφτονται τις πραγματικές συνθήκες.
Να ανοίγει χώρο για ειλικρινή ερωτήματα: Πώς βιώνεται αυτός ο τόπος ένα πρωινό του Ιανουαρίου; Ποιος/ποιες τον χρησιμοποιεί στις επτά το απόγευμα; Ποιος/ποιες όχι – και γιατί;
Ιδιαίτερα για παιδιά, εφήβους ή ομάδες που βρίσκονται μακριά από τις διαδικασίες σχεδιασμού, αυτό μπορεί να είναι πολύτιμο. Δεν αποφασίζει η γυαλιστερή εικόνα, αλλά η προσωπική εμπειρία και κρίση. Η πραγματικότητα γίνεται κοινό σημείο εκκίνησης, όχι ενοχλητικός παράγοντας.
Το AntiRender μπορεί να γίνει εργαλείο δημοκρατικής κουλτούρας σχεδιασμού γιατί μειώνει το κατώφλι για συμμετοχή, δείχνει ότι η αμφιβολία, η κριτική και η αμφισημία ανήκουν στη διαδικασία.
Και μας θυμίζει ότι η καλή πόλη δεν γεννιέται σε ένα rendering, αλλά στη διαπραγμάτευση – ακόμη και μέσα στον γκρίζο Ιανουάριο.
Δοκιμάστε το! Ανεβάστε ένα rendering και δείτε τι συμβαίνει.
*Διαβάστε εδώ.
Σχετικά Αρθρα