Δυο, δυο, πέρασαν, πέρασαν, δυο κορίτσια…
Η ψυχή δεν έχει άπλα σε μια δυστοπική κανονικότητα. Και μη μου λες πως νοιαζόμαστε για τα παιδιά. Άστο.
Εικόνα: Pexels
Τα κορίτσια στα 17 είναι ηλίανθοι ολάνθιστοι. Από αυτούς που όταν ο ήλιος καίει το καταμεσήμερο, τα άνθη τους γέρνουν το κεφάλι ντροπαλά. Είναι φτιαγμένα από προσμονές και όνειρα. Κλείνονται μονάχα στα δωμάτια. Ακούνε μουσικές στην τσίτα. Με ακουστικά.
Δεν τους αρέσουν να τους μιλούν για πρέπει. Δεν τους αρέσει που τους παρακολουθούν από εφαρμογές. Δεν τους αρέσει να ξέρουν όλοι το καλό τους εκτός από αυτές.
Τα κορίτσια των 17 έχουν σπυράκια που και που στα μάγουλα και σχεδιάζουν αποδράσεις στο σύμπαν.
Άλλες φορές ντρέπονται και άλλες βγάζουν τη γλώσσα τους με θράσος στον κόσμο. Τα κορίτσια στα 17 δεν ζητάνε να τα καταλάβεις, ζητάνε να τους αφήσεις χώρο.
Θυμώνουν, αγαπάνε, ξυπνάνε τη νύχτα ιδρωμένα από παράξενα όνειρα, ξεκαρδίζονται με βίντεο που εσένα σου φαίνονται ανιαρά, κολλάνε με ένα τραγούδι που δεν θα καταλάβεις ποτέ γιατί γράφτηκε.
Ξέρουν πως θα γίνουν σαν και σένα, σαν και μένα, αλλά λένε πώς ίσως ξεγελάσουν το μονοπάτι και τους βγάλει αλλού. Πληγώνονται και πληγώνουν. Νομίζεις ότι φοβούνται. Πιο πολύ εσύ φοβάσαι επειδή είναι άφοβα.
Βαριούνται να ακούνε πως τα χουν όλα. Τίποτε δεν έχουν στ΄αλήθεια. Πασχίζουν να αποκτήσουν μερικά. Αυτά που αξίζουν.
Χτυπάνε την πόρτα με δύναμη πίσω τους, αλλά το μετανιώνουν. Σχεδόν πάντα.
Κάνουν κρυφά το τατουάζ με το σκορπιό στο πόδι, θέλουν να μοιάσουν με κείνο το κορίτσι στην ταινία που δεν μασούσε από συμβάσεις.
Στο δρόμο για το φροντιστήριο βλέπουν στο βάθος έναν ήλιο κόκκινο να βάφει τον ορίζοντα και κατευθύνονται πάνω του, όπως οι σκνίπες στο φως του προβολέα. Ζαλισμένες από την ομορφιά που χάνεται στο ορίζοντα το απόγευμα, στο δρόμο για το φροντιστήριο.
Γράφουν τα μηνύματα αστραπιαία και τα σβήνουν ακόμα πιο γρήγορα, μην κακοπέσουν.
Νιώθουν αμήχανα στις μαζώξεις που τους ρωτάνε τα αυτονόητα. Τι να θέλω να γίνω μωρέ, αφού δεν ορίζω εγώ το παρακάτω…
Δεν τους αρέσει να πολυμιλάνε.
Η ντουλάπα τους είναι το μόνο βασίλειο επί γης που εξουσιάζουν. Και το κρεβάτι τους η σπηλιά των μικρών ψευδαισθήσεων.
Όταν σου λένε ”δεν θα κάνω τα δικά σας λάθη” μοιάζει σαν να γέμισαν οι τσέπες σου πέτρες. Αλήθεια σου λένε.
Τα κορίτσια στα 17 είναι μικρές ζωγραφιές που ζωγράφισε με σπρέι κάποιος σε χαρτόνια από κούτες προϊόντων παρατημένες έξω από σούπερ μάρκετ. Αυτές που στοιβάζονται στα πεζοδρόμια έτοιμες να μεταμορφωθούν σε ονειρικά ταμπλό βιβάν μικρών θλίψεων.
Ερωτεύονται, με κείνους τους έρωτες που νομίζεις πως δεν έχουν γιατρειά. Που δαγκώνεις το μολύβι, σε κάθε καρδούλα που πατάει ο έρωτας σε άλλο προφίλ, από αγωνία, μήπως… Που γεμίζουν το θρανίο με γραμμές τραβηγμένες με κοπίδια, μπας και μείνει τίποτε πίσω από την αψάδα.
Σηκώνονται από το τραπέζι νηστικά, δεν είναι πάντα το φαγητό η αιτία για να καθίσεις σε ένα τραπέζι μωρέ.
Άμα σ΄αγκαλιάσουν ούτε ρούχο μην αλλάξεις. Κράτα τη ζεστασιά όσο να σβήσει.
Άμα σ΄απαρνηθούν κατέβα σκαλοπάτι. Μπες για λίγο στην θωριά τους. Περπάτα την περπατησιά τους. Ζύγιασε το μέτρο τους. Ίσως καταλάβεις.
Τα κορίτσια στα 17 δεν είναι κακομαθημένα, δυσκολεμένα είναι. Καμιά συσκευή, tik tok και ai δεν στέκεται αντίδοτο στη συντριβή και τη ματαίωση. Η ψυχή δεν έχει άπλα σε μια δυστοπική κανονικότητα. Και μη μου λες πως νοιαζόμαστε. Άστο.
Τα κορίτσια στα 17 στις ταράτσες να ανεβαίνουν για ένα πάρτι μονάχα. Για το πάρτι της ζωής τους. Ή έστω για να κοιτάξουν τα αστέρια. Όχι να πετάξουν σ΄αυτά…
