Ενώπιον του φρικτού βήματος της ιστορίας
Επειδή κανείς δεν πεθαίνει αληθινά μετά από έναν τέτοιο θάνατο.
Λέξεις: Μάνος Στεφανίδης
Και νέες φωτογραφίες από την εκτέλεση των 200 στην Καισαριανή έδωσε στη δημοσιότητα το ΥΠΠΟ. Αυτή τη φορά απαθανατίζεται η ώρα μηδέν.
Η φρικτή ώρα του μαρτυρίου αλλά και της τελείωσης. Στα παλιά συναξάρια έγραφαν συχνά τη φράση “ξίφει τελειούται”. Εννοώντας πως οι μάρτυρες ενώ σκοτώνονται με το ξίφος την ίδια στιγμή “τελειώνονται” ως άνθρωποι.
Γίνονται δηλαδή τέλειοι εν ουρανοίς. Θεωρώ ότι αυτές οι εικόνες που ήρθαν σαν αιφνίδια λάμψη από το παρελθόν λειτουργώντας σαν αποκάλυψη ή θεοφάνεια, εκτός του μοναδικού ιστορικού ντοκουμέντου που εκ των πραγμάτων συνιστούν, διαθέτουν και μια συγκλονιστική, πολιτική δύναμη. Μιλούν και νουθετούν, διδάσκουν και υποδεικνύουν το ορθό, το δέον γενέσθαι σε ώρα κρίσης και ευθύνης αλλά και την λησμονημένη πλέον έννοια του καθήκοντος καθώς συμπυκνώνουν απλά και χωρίς λόγια ό,τι θα ονομάζαμε εθνική αξιοπρέπεια. Αναφέρομαι στην συλλογική και την ατομική μας αξιοπρέπεια.
Κι όλα αυτά, ξαναλέω, χωρίς λόγια, ή μούτες ή πόζες. Τις τόσο γνωστές πόζες των πολιτικών και των αγκιτατόρων. Για αυτό και θεωρώ ότι αυτές οι φτηνές, οι ερασιτεχνικές, οι ασπρόμαυρες φωτογραφίες θα παίξουν – παίζουν ήδη – έναν βαρυσήμαντο ρόλο στις πολιτικές εξελίξεις της χώρας. Με τον τόσο καταλυτικό, αν και σιωπηλό, λόγο τους που ξυπνάει φρόνημα και διεγείρει συνειδήσεις. Επειδή δείχνουν με τον πιο αδιαμεσολάβητο τρόπο πως στέκονται απλοί άνθρωποι σαν εμένα και σαν εσάς, σαν όλους μας, ενώπιον του φρικτού βήματος της ιστορίας.
Όταν το απαιτήσει η συγκυρία. Και πως ο παρατυχών, ευκαιριακός χρόνος γίνεται μαγικά αιωνιότητα. Επειδή κανείς δεν πεθαίνει αληθινά μετά από έναν τέτοιο θάνατο…απλώς τελειώνοντας “τελειώνεται”.
Πόσοι αλήθεια αξιώθηκαν μιας τέτοιας τύχης; Μιας τέτοιας τιμής;
Αυτό είναι το συμπέρασμα!
*Ο Μάνος Στεφανίδης διδάσκει Ιστορία της Τέχνης στην Φιλοσοφική Αθηνών στο τμήμα θεατρικών Σπουδών.
