Για τα αδέρφια μας, που ‘φυγαν νωρίς

«Χιλιόμετρα κάναμε πάλι, για την ‘μαστούρα’ μας την πιο μεγάλη…».

Ίσως αυτό να ήταν το τελευταίο σύνθημα που βγήκε από τα χείλη τους, μέσα στο μοιραίο βαν. Λίγα δευτερόλεπτα πριν κοπεί απότομα το ταξίδι τους, πριν χαθούν ζωές που ξεκίνησαν απλώς για να δουν την ομάδα τους.

Ένα σύνθημα που τραγουδήθηκε αμέτρητες φορές με πίστη και χαρά, με την καρδιά γεμάτη προσμονή και τώρα μένει μόνο η σιωπή του δρόμου που τους κατάπιε.

Βλέποντας το σοκαριστικό βίντεο, δεν ένιωσα απλώς κάποιο σοκ, ένιωσα ένα κενό μέσα μου, μια ψυχρή αλήθεια για το πόσο εύθραυστη είναι η ζωή, όταν η χαρά και το πάθος μπορεί να τελειώσουν τόσο ξαφνικά.

Σκεφτόμουν τι γινόταν εκεί μέσα. Αν γελούσαν, αν τραγουδούσαν, αν μιλούσαν για την ομάδα, για τον αγώνα, για το πώς «το έχουμε», ή αν απλώς κοιτούσαν έξω από το παράθυρο, χαμένοι σε σκέψεις για τη στιγμή που θα έφταναν στον προορισμό τους, χωρίς να ξέρουν ότι δεν θα τον έβλεπαν ποτέ.

Σκεφτόμουν το πάθος τους, την ανυπομονησία τους, τη λαχτάρα τους να είναι εκεί, τη λαχτάρα που θα είχαμε όλοι μας σε μια τέτοια εκδρομή, να φωνάξουν, να τραγουδήσουν, να νιώσουν ζωντανοί δίπλα σε άλλους που μοιράζονταν την ίδια αγάπη.

Και ξαφνικά αυτό το ταξίδι, που ήταν γεμάτο ζωή, χαρά, φωνές και ελπίδα, κόπηκε ξαφνικά, άδικα, χωρίς προειδοποίηση, αφήνοντας πίσω μόνο απουσίες, κενά και ένα απέραντο μαύρο που απλώνεται πάνω από τις οικογένειες, τις φιλίες, τις σχέσεις που είχαν αφήσει πίσω και δεν θα ξανασμίξουν με τον ίδιο τρόπο.

Και εκεί θυμήθηκα το ’99, ένα άλλο ταξίδι που είχε κοπεί τόσο ξαφνικά και άδικα, ένας άλλος δρόμος που είχε πάρει ζωές, και κατάλαβα ότι η ιστορία επαναλαμβάνεται με τον πιο σκληρό τρόπο.

Ότι η αγάπη και το πάθος για κάτι που θες τόσο πολύ μπορεί να σε οδηγήσουν σε μια μοίρα που δεν μπορείς να φανταστείς, και ότι ο πόνος αυτών που φεύγουν χωρίς επιστροφή είναι ίδιας έντασης, ίδιας σιωπής, ίδιας βαρύτητας.

Η φετινή χρονιά αναμενόταν να είναι γιορτινή. Εκατό ολόκληρα χρόνια ιστορίας. Μέρες χαράς και δόξας. Και όμως επτά άνθρωποι που θα έπρεπε να είναι εκεί, να τραγουδήσουν, να γελάσουν, να πανηγυρίσουν δεν θα δουν την ομάδα τους να κλείνει έναν αιώνα ζωής.

Όταν «έφυγαν», κάτω από τα μπουφάν τους, στη καρδιά τους, ίσως ακουμπούσε το σήμα της ομάδας, στα κλειδιά ίσως να υπήρχε ένα μπρελόκ, στον καθρέφτη του βαν ίσως να κρεμόταν ένα σήμα του ΠΑΟΚ, στον λαιμό του καθενός ίσως να υπήρχε ένα κασκόλ με τα ασπρόμαυρα χρώματα που σήμερα δεν είναι απλώς οπαδικά, αλλά μνήμη, απουσία, πόνος και μια υπόσχεση ότι δεν θα ξεχαστούν ποτέ.

Την Πέμπτη στον αγώνα θα υπάρχει ένα βάρος που δεν σηκώνεται με χειροκρότημα. Ματιά βουρκωμένα, βλέμματα που ψάχνουν να βρουν αυτούς που δεν είναι πια εκεί. Μαύρα περιβραχιόνια, μια θλιμμένη ένδειξη τιμής, και από πάνω ένα απέραντο μαύρο σύννεφο που καλύπτει το γήπεδο.

Και όμως, από ‘κει ψηλά, τα αετόπουλα, μαζί με αυτούς του ’99, θα δουν παρέα το ματς. Οι ψυχές τους θα είναι εκεί σε κάθε γκολ, θα είναι εκεί στα αγαπημένα τους συνθήματα, σαν να μην έφυγαν ποτέ, στο πάθος, τη χαρά, την πίστη και την αγάπη που πάντα τους έκαναν να ταξιδεύουν χιλιόμετρα.

Και όλοι μαζί θα τραγουδήσουν “τα χιλιόμετρα” από ένα μέρος μακρινό, αλλά θα είναι πάντα στο πλάι της κερκίδας. Στα τσιμέντα που μεγάλωσαν και  έζησαν τόσα. Στις θύρες που ενηλικιώθηκαν και έβλεπαν την αγαπημένη τους ομάδα κάθε Κυριακή.

Και αυτή η αγάπη, αυτή η πίστη που τους έσπρωχνε να ταξιδεύουν χιλιόμετρα, δεν χάθηκε.

Θα ζει μέσα σε κάθε φωνή που θα ακούγεται στις εξέδρες, σε κάθε καρδιά που θα χτυπά δυνατά για την ομάδα, σε κάθε μνήμη που κρατά ζωντανό το χαμό τους.

Ο πόνος και η θλίψη δεν σβήνουν, αλλά γίνονται δύναμη, γίνονται σύνθημα, γίνονται υπόσχεση ότι δεν θα ξεχαστούν ποτέ.

Και ενώ εμείς κοιτάμε ψηλά και στεκόμαστε με δάκρυα στα μάτια, ξέρουμε ότι εκεί ψηλά, ανάμεσα στα σύννεφα, τα αετόπουλα τραγουδούν, και αυτή η στιγμή θα μείνει για πάντα ζωντανή, σαν η ψυχή τους να κατοικεί για πάντα στην κερκίδα, σε κάθε ταξίδι, σε κάθε αγώνα, σε κάθε καρδιά που χτυπάει ασπρόμαυρα.

Και κάθε γκολ θα είναι για αυτούς. Κάθε νίκη θα είναι αφιερωμένη για αυτούς. Κάθε τρόπαιο θα υψώνεται στον ουρανό θα είναι για αυτούς. Και αυτοί θα είναι περήφανοι για την ομάδα τους.

ΥΓ 1. Στον τάφο σας, θα υπάρχει ο δικέφαλος.

ΥΓ 2. Τα αδέρφια δεν τα κλαίμε, τα τραγουδάμε.