Στην παγωμένη άσφαλτο της Ρουμανίας…
Εκεί που επτά αθώες ψυχές έγιναν θυσία στον αδίστακτο Μολώχ
Όταν η απόλυτη χαρά μετατρέπεται σε βουβό πόνο.
Στην παγωμένη άσφαλτο της Ρουμανίας.
Εκεί, στα παγωμένα χωράφια του Λούγκοζ, μια μοιραία στιγμή ήταν αρκετή για να αδειάσει την ψυχή μας και να γεμίσει το μυαλό μας με αναπάντητα γιατί.
Στον «δρόμο του θανάτου». Εκεί που έχουν γίνει τα περισσότερα τροχαία, πάνω από 300 σε έναν χρόνο. Έναν δρόμο που διασχίζουν χιλιάδες Ρουμάνοι κάθε χρόνο και μάλιστα συνεχίζουν στην ίδια αρτηρία και στη Βουλγαρία μέχρι να φτάσουν στην Ελλάδα. «Καρμανιόλα». Καμία σχέση με τους δρόμους της βορειοκεντρικής Ευρώπης.
Εκεί λοιπόν ο χάρος έστησε καρτέρι. Εκεί, επτά αθώες ψυχές έγιναν θυσία στον αδίστακτο Μολώχ.
Πάνω στη ανεμελιά, στις στιγμές που κάθε νέος ονειρεύεται να ζήσει. Με αφορμή την ομάδα που υποστηρίζει, ένα ταξίδι με βαν, με φίλους, ένας αγώνας, ετοιμασίες, προσμονή, γέλια, μουσική, εκτιμήσεις για το αποτέλεσμα, η τρέλα της στιγμής, όσα έπονται που όμως δε θα έρθουν ποτέ.
Όσα δεν φέρνει ο χρόνος, τα φέρνει η στιγμή.
Ο θάνατος καραδοκεί. Κάθεσαι και σκέφτεσαι: Κι αν είχαν πάρει την άλλη διαδρομή; Αν… Αν… Αν…
Κανείς δεν μπορεί να ξέρει τι πραγματικά έφταιξε, τι πήγε λάθος, σε αυτό το πολύ άσχημο παιχνίδι της μοίρας. Και δεν ξέρω αν έχει και σημασία, πλέον.
Ποιες δυνάμεις συντονίστηκαν ώστε να γραφτεί ένα σενάριο που έμοιαζε απίστευτο, ακόμη κι όταν έβλεπες το βίντεο του φονικού δυστυχήματος.
Το βίντεο που έπαιζε σε λούπα στα δελτία ειδήσεων και έλεγες, εντάξει, το «εμπεδώσαμε» πια, φτάνει, δε χρειάζεται να θυσιάσουμε και τη δημοσιογραφία στον αιμοσταγή Μολώχ.
Πάγωσε η ψυχή μας χθες στην περιοχή της Τιμισοάρα. Στην παγωμένη άσφαλτο του δρόμου του θανάτου έφυγαν άδικα επτά ζωές, αλλά σώθηκαν άλλες τρεις, ω του θαύματος, επειδή, σύμφωνα με όσα ανέφερε ειδικός, δεν φορούσαν ζώνη, κάτι που βοήθησε στη συγκεκριμένη περίπτωση. Δεν ξέρεις τι να πιστέψεις, πια.
Δεν ξέρεις ποιος είναι αυτός που παίρνει το μελάνι και γράφει την ιστορία του καθένα. Αν λέγεται μοίρα, τύχη, ατυχία, αλληλουχία συμπτώσεων, τάιμινγκ.
Ξέρω ότι αυτό δυστυχώς συνέβη και από εδώ και πέρα ο αγώνας των επιζώντων και των ανθρώπων που έμειναν πίσω και θα θυμούνται όσα συνέβησαν, θα είναι διαρκής, μια μάχη άνιση απέναντι στους εφιάλτες.
Ας σκεφτούμε επίσης πως δεν χρειαζόμαστε τέτοια τραγικά γεγονότα για να δείχνουμε οπαδική αλληλεγγύη ή να θυμόμαστε πως πρώτα είμαστε άνθρωποι και μετά δημοσιογράφοι. Και επίσης, ότι δεν είμαστε εμπειρογνώμονες…
