Γιατί καταναλώνουμε τόσα βιντεάκια που μας καίνε το μυαλό;
Βλέπουμε καθημερινά πολύ περισσότερα απ΄όσα μπορεί να δει ο ανθρώπινος εγκέφαλος
Η σιωπή διαταράχθηκε από ετερόκλητη λάτιν μουσική τριών δευτερολέπτων.
Την αμηχανία διαδέχθηκε η εξήγηση: «Ήταν από ένα reel που είχα ανοίξει από πριν. Συγγνώμη».
Από απορία θέλησα να μάθω τι reel μπορεί να ήταν αυτό που είχε αυτή τη μουσική.
«Είναι από ένα σάιτ που ακολουθώ στο isntagram».
Και τι δείχνει;
«Δείχνει έναν τυπά, ο οποίος την έχει δει Μωυσής και με ένα ξύλο πάει να μπει στη θάλασσα, αλλά γλιτώνει τον πνιγμό τελευταία στιγμή».
Ακολουθούν γέλια.
Μάλλον κάτι δεν καταλαβαίνω.
Και πόσα τέτοια reels βλέπεις τη μέρα;
«Πολλά».
Έτσι… ενημερώνεσαι συνήθως; Η συζήτηση επεκτάθηκε στον τρόπο που οι περισσότεροι νέοι (και όχι μόνο), πια, ενημερώνονται. Ή νομίζουν πως ενημερώνονται.
Οι ώρες που παρακολουθούν αντίστοιχα βίντεο ή reels καθημερινά είναι σίγουρα πάνω από 2. Αν βάλεις και τις υπόλοιπες πλατφόρμες, μπορεί να χτυπήσουν και 4ωρα, 5ωρα, 6ωρα.
Ειδικά στο tik-tok καίγεσαι.
Δεν είναι όλα τα βίντεο, φυσικά, άνευ σημασίας. Αντίθετα, αρκετές φορές είναι πολύ χρήσιμα για να καταλάβεις μία είδηση, να αποκτήσεις εικόνα από ένα σημαντικό γεγονός.
Μαζί με τα ξερά όμως καίγονται και τα χλωρά (μυαλά).
Συχνά «κάθεσαι» λίγο παραπάνω εκεί, να και ένα βίντεο από αρκουδάκια που χορεύουν ή ένα πανέμορφο γλυκούλι γατάκι που κινδύνευσε σε ένα μπαλκόνι, αλλά τελικά σώθηκε. Το στέλνεις στους φίλους σου, στη φίλη σου για να γελάσετε.
Να και ο επίδοξος Μωυσής που λέγαμε το πρωί. Μου εμφανίστηκε. Μα πώς γίνεται αυτό; Αλγόριθμος λέγεται. Ωχ, τώρα θα μου εμφανίζονται κι άλλα τέτοια.
«Ξέρω ότι δεν ενημερώνομαι. Χαλαρώνω, μωρέ. Αδειάζει το μυαλό μου. Το χρειάζομαι». Η επωδός.
Μα και η παραδοχή: «Το παραδέχομαι ότι είναι εθισμός. Δεν μπορώ να βγω εύκολα από αυτό»
Δεν ξέρω πραγματικά πού θα οδηγήσει όλο αυτό. Δεν ξέρω αν είναι μια μόδα που θα περάσει και πόσο ανάγκη έχουμε πραγματικά για τέτοιου είδους χαλάρωση, μπροστά σε μια οθόνη. Κι αν όντως όλα αυτά μας χαλαρώνουν πραγματικά ή τροφοδοτούν μια τελείως άχρηστη πληροφορία στο κεφάλι μας, την ίδια στιγμή που θα μπορούσαμε να είχαμε διαβάσει ένα βιβλίο, να είχαμε δει μια ταινία. Ή να είχαμε πάει μια βόλτα.
Προφανώς ζούμε αυτή την εποχή.
Του καψίματος του μυαλού, μέχρι ίσως το σημείο που, ίσως, ανακαλυφθεί κάτι άλλο. Που δεν μπορώ να σκεφτώ τι θα είναι και αν θα μας έχει μείνει μυαλό ως τότε.
