Η άμβλωση είναι δικαίωμα της γυναίκας και όχι της κοινωνίας. Ξαναδιάβασέ το

Πώς θα αισθανόσασταν αν μία γυναίκα που έγινε πρότυπο τα τελευταία χρόνια, ένωσε όλο τον ελληνικό λαό και τον έβγαλε στον δρόμο, σήμερα βγαίνει και δηλώνει πως: “Μια γυναίκα μπορεί να αποφασίσει βεβαίως για το σώμα της, όμως στην περίπτωση των αμβλώσεων υπάρχει ένα άλλο ηθικό θέμα που είναι πολύ σημαντικό για μένα. Δεν έχει σημασία τι λέω εγώ ή τι πιστεύετε εσείς. Στη δημόσια διαβούλευση η πλειοψηφία, οι περισσότεροι θα έχουν καλύτερη άποψη και γνώμη και είναι πιο δημοκρατικό.

Μιλάμε για μια ζωή που μόλις γεννάται. Η επιστήμη μου με έχει βάλει σε μια θέση να τα βλέπω τα πράγματα φροντίζοντας και τη ζωή που μόλις έχει δημιουργηθεί, κατανοώντας πλήρως και το δικαίωμα της γυναίκας. Aναχρονιστικές απόψεις που αγγίζουν εκείνες από τα ακροδεξιά κόμματα που καλύπτουν ήδη κάποιες θέσεις στην βουλή, ή διεκδικούν ποσοστά στις επόμενες εκλογές. Αλήθεια τώρα αυτό θέλαμε από ένα κίνημα που θα εκπροσωπούσε τα δίκaια των πολιτών;

Από τη στιγμή που χτυπάει η καρδιά είναι μια ζωή που έχει δημιουργηθεί και μετά από κάποιες εβδομάδες, ακόμα και τα παιδιά που έχουν βγει με καισαρική – πηγαίνετε να δείτε στις μονάδες θεραπείας νεογνών επιβιώνουν.”

Εγώ ως γυναίκα πάντως αισθάνομαι μία δυσφορία, διότι ειδικότερα τα τελευταία χρόνια, το συγκεκριμένο ζήτημα έχει «πιαστεί» από τα στόματα ανδρών και όχι μόνο οι οποίοι έχουν πει τρομακτικές ατάκες για το δικό μου σώμα, έχω δει ενοχοποιητικές αφίσες στις στάσεις του μετρό για το γεγονός του ότι είμαι δολοφόνος του αγέννητου παιδί μου, έχω ακούσει ηθοποιό του ίδιου φύλου με εμένα να σχολιάζει πως «Το παιδί ενός βιασμού είναι από το κάρμα του ανθρώπου – Κάθε άμβλωση είναι δολοφονία».

Αλλά από την κ. Μαρία Καρυστιανού που τόσο καιρό προωθούσε την ενότητα, την σιγουριά, την εμπιστοσύνη το εκλαμβάνω ως μία πισώπλατη μαχαιριά, ειδικότερα από μία γιατρό που έμαθε καλύτερα απ’ όλους πως λειτουργεί το σώμα της. Ξέρετε η προδοσία προς τα γυναικεία δικαιώματα από γυναίκες (τα οποία σε ορισμένες χώρες ακόμη διεκδικούν) πονάει ακόμη περισσότερο, διότι όλες οι θηλυκότητες ζούμε στο ίδιο σώμα και περνάμε τις ίδιες φάσεις και πιστέψτε με, είναι πραγματικά επίπονες.

Από τις 30 ημέρες του μήνα, τις 7 υποφέρω από πόνους στην κοιλιά χάνοντας πολύ αίμα, με την έμμηνο ρύση να μου προκαλεί τρομερή ατονία και ζαλάδα. Είμαι γυναίκα, από τις 30 ημέρες του μήνα τις 5 υποφέρω από πρήξιμο και δυσανασχέτηση γιατί έχω δύσκολη ωορρηξία, κουλουριάζομαι στο κρεβάτι, δεν μου κουμπώνουν τα τζιν. Είμαι γυναίκα, αν έχω καθυστέρηση οι ορμόνες μου κάνουν πάρτι, είμαι ευέξαπτη, κλαίω, πονάω πολύ εύκολα και δεν έχω όρεξη να βγω από το σπίτι.

Είμαι γυναίκα, προσπαθώ να κάνω παιδί εδώ και χρόνια αλλά δεν τα καταφέρνω και όλοι με κρίνουν γι’ αυτό. Είμαι γυναίκα, έμεινα έγκυος στα 20 μου επειδή ο σύντροφός μου επέμενε να μην βάλει προφυλακτικό και δεν μπορώ να κρατήσω αυτό το παιδί. Είμαι γυναίκα, είχα πολύ δύσκολη εγκυμοσύνη και δεν ξέρω αν μπορώ να ξαναμπώ σε αυτή την διαδικασία. Είμαι γυναίκα με παρενόχλησαν σεξουαλικά στα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς πριν λίγη ώρα.

Είμαι γυναίκα, με βίασαν ένα βράδυ που γυρνούσα μόνη στο σπίτι και έμεινα έγκυος, όλοι με κατηγόρησαν πως έφταιγε η φούστα μου. Είμαι γυναίκα με σκότωσαν γιατί δεν ήθελα να κάνω σεξ. Είμαι γυναίκα, έχω πολυκυστικές και έντονη τριχοφυΐα και όλοι με σχολιάζουν. Είμαι γυναίκα, αναγκάστηκα να ταξιδέψω σε άλλη χώρα για να κάνω έκτρωση γιατί ο γονείς μου θα με σκότωναν. Είμαι γυναίκα και πραγματικά έχω εξαντληθεί στο να ακούω όλους τους άλλους να μου λένε τι να κάνω με το σώμα μου.

Πώς μπορεί σε κάθε πολιτικό λόγο, να τίθεται θέμα για το γυναικείο φύλο, το σώμα, την μητρότητα, οι ακραίες απαντήσεις που δίνονται να προκαλούν κύμα αντιδράσεων από πολιτικούς, καλλιτέχνες, απλούς ανθρώπους και παρ’ όλα αυτά ακόμη να συζητάμε τα ίδια και τα ίδια.

Για ένα δικαίωμα που διεκδικήσαμε και κατακτήσαμε νόμιμα το οποίο αφορά αποκλειστικά και μόνο εμάς και το δικό μας, κορμί. Δεν τίθεται ζήτημα κοινωνίας, ούτε δημόσια διαβούλευσης, δεν θα μεγαλώσουν οι άλλοι το παιδί που θα αναγκαστούμε να φέρουμε στον κόσμο, ούτε θα τον κυοφορήσουν εκείνοι, ούτε ενδεχομένως να περάσουν επιλόχειο κατάθλιψη με κίνδυνο τόσο την ζωή τους όσο και του βρέφους προκειμένου να γίνουν μάνες σε μία χρονική στιγμή που δεν νοιώθουν έτοιμοι.

Δεν τίθεται ζήτημα κοινωνίας όταν ένα νεαρό κορίτσι έμεινε έγκυος παρά την θέλησή της, δεν τίθεται ζήτημα κοινωνίας αν μία γυναίκα δεν επιθυμεί να μεγαλώσει έναν σπόρο στην κοιλιά της, γι’ αυτό έχουν κυκλοφορήσει και τα χάπια επόμενης ημέρας. Σε μία κοινωνία που συνεχίζει να αντιμετωπίζει την γυναίκα ως σεξουαλικό αντικείμενο και το γυμνό της σώμα ακόμη προκαλεί, αντιμετωπίζοντας την ακόμη ορισμένοι ως μηχανή δημιουργίας βρεφών, η κοινωνία δεν είναι κατάλληλη να ακουμπήσει τα δικαιώματα των γυναικών.

Το σώμα μου δεν είναι πεδίο διαβούλευσης, ούτε αντικείμενο ηθικών ζυγίσεων, ούτε κοινωνικό συμβόλαιο. Η άμβλωση δεν είναι άποψη, είναι δικαίωμα. Και τα δικαιώματα δεν μπαίνουν σε ψηφοφορία.

Όσο κι αν προσπαθούν να μας ντύσουν την ενοχή με λόγια επιστημονικά, θρησκευτικά ή «δημοκρατικά», η αλήθεια παραμένει μία: Καμία κοινωνία δεν έχει δικαίωμα πάνω στο σώμα μιας γυναίκας. Μόνο εκείνη.

*Υ.Γ. Δεν μπορούμε να εξισώσουμε δικαιώματα αγέννητο έμβρυο και γυναίκας, δεν είναι λογικό.