Η ευθύνη είναι πάντα της στιγμής

Έπεσα πρόσφατα πάνω σε μια παλιά συνέντευξη.

Από εκείνες που σε κάνουν να σταματήσεις.

Και αυτό που κράτησα ήταν μια απλή φράση.

Διαγκωνιζόμαστε για το ποιον θα φέρουμε στην εξουσία, αντί να γίνουμε μέρος αυτής.

Εκεί ίσως βρίσκεται ο πυρήνας της ασθένειας.

Μια κοινωνία που έμαθε να αναθέτει.

Που δεν έδωσε πραγματικό βάρος στην ευθύνη.

Το νόημα γεννιέται μόνο όταν η συνείδηση συναντά την ευθύνη.

Γεννιέται κάθε φορά που θα μπορούσαμε να αδιαφορήσουμε και δεν το κάνουμε.

Κάθε φορά που βλέπουμε την ασυδοσία και δεν τη βαφτίζουμε αναγκαίο κακό.

Κάθε φορά που η σιωπή θα μας βόλευε, αλλά επιλέγουμε να μιλήσουμε.

Ζούμε σε μια εποχή όπου λείπει η ηθική.

Δεν χρειαζόμαστε άλλους ηθικά ευέλικτους, που μπερδεύουν τη νομιμότητα της στιγμής με την απουσία ηθικής.

Γνωρίζουμε καλά που μας οδήγησε αυτή η κατάσταση.

Η κοινωνία ασθενεί και θα θεραπευτεί μόνο αν μεταβληθεί σε πολιτική συλλογικότητα.

Όχι με την κομματική έννοια, αλλά με την έννοια της κοινής ευθύνης.

Οι νέες φωνές θα κάνουν, λέει, κακό.

Θα συσπειρώσουν το κακό από τη μία πλευρά, χωρίς να έχουν συσπειρώσει το καλό από την άλλη.

Μου θυμίζει εκβιασμό αδράνειας.

Σαν η ευθύνη να πρέπει πρώτα να εξαντληθεί σε αναλύσεις, μέχρι να χαθεί η στιγμή που έπρεπε να ειπωθεί και να αναληφθεί.

Ο καθένας μπορεί να πιστεύει ό,τι θέλει.

Το μόνο σίγουρο είναι ότι η ευθύνη δεν μπορεί να αναβάλλεται.

Βιώνουμε μια περίοδο βαθιάς παρακμής, όπου η νομιμότητα επικαλείται κατά περίπτωση.

Στο τέλος της ημέρας, το πραγματικό διακύβευμα είναι η στάση και η ευθύνη απέναντι στην ασυδοσία, την ανοχή και την ατιμωρησία.