Μετρό: Η χαμένη ευκαιρια της Καλαμαριάς για αναπλάσεις
Είχε μια σπάνια ευκαιρία μαζί με το ομολογουμένως μεγάλο δώρο της γραμμής που θα αλλάξει τη ζωή της να βιώσει μια ολιστική προσέγγιση μεταμόρφωσης
Το μετρό της Καλαμαριάς, αισίως, μετά κόπων και πολλών βασάνων, τελειώνει με διετή καθυστέρηση, μεγάλες οικονομικές υπερβάσεις και εργολαβικές αποζημιώσεις και φυσικά, χωρίς να φτάσει στο αεροδρόμιο.
Επίσης χωρίς συγκοινωνιακό κόμβο στον τερματικό σταθμό της Μίκρας που είχε εξαγγελθεί να πραγματοποιηθεί. Τέλος ερωτηματικά για τη χάραξη και την απουσία επαφής με τη θάλασσα, το μεγάλο ατού της περιοχής, ως τόπο προσέγγισης επισκεπτών πάντα θα ακούγονται.
Αν όλα πάνε καλά στις 28/7 το μετρό θα λειτουργήσει με λαμπερά πρωθυπουργικά εγκαίνια, με τους σταθμούς ακόμα ημιτελείς σήμερα, σε μερικούς συμπληρώνονται οι ηλεκτρικές σκάλες ακόμα, παρόλα αυτά λένε θα λειτουργήσει επειδή για την κυβέρνηση είναι στοίχημα.
Ας δούμε όμως τι κατάσταση επικρατεί λίγο πριν την έναρξη στον περιβάλλοντα χώρο των πέντε σταθμών. Η εικόνα είναι μάλλον αποκαρδιωτική.
Στις περιπτώσεις κατασκευής και αποπεράτωσης μεγάλων συγκοινωνιακών έργων στον κόσμο, αλλά ακόμα και στην Αθήνα και τη βασική γραμμή της Θεσσαλονίκης, η εταιρία και εν προκειμένω η Ελληνικό Μετρό, ανέλαβε να προβεί σε μια σειρά διαμορφώσεων που σε πολλούς σταθμούς που άλλαξαν όλη την όψη της κάθε περιοχής,
Στην περίπτωση της Καλαμαριάς όμως δεν συνέβη το ίδιο. Με κύρια ευθύνη των δύο πρώην δημάρχων που διαπραγματεύτηκαν τα ανταποδοτικά, οι Χριστόδουλος Οικονομίδης και Θεοδόσης Μπακογλίδης δεν κατάφεραν να εξασφαλίσουν ως ανταποδοτικά έστω τα ελάχιστα των παρεμβάσεων. Μερικές δηλαδή καίριες αναπλάσεις που θα άλλαζαν την περιοχή.
Ακόμα και η διάνοιξη της Πόντου επιτεύχθηκε από τη σημερινή δήμαρχο ως δέσμευση από το υπουργείο, θυμίζοντας πως χωρίς Πόντου διανοιγμένη δεν θα λειτουργούσε μετρό, σύμφωνα τουλάχιστον με υπουργικά λόγια που έμειναν λόγια δεν είναι δικό τους έργο. Παρόλα αυτά το έργο είναι ακόμα σε φάση σχεδίων και το μετρό θα ανοίξει με την Πόντου χωράφια με ολίγη από άσφαλτο, πράγμα αληθινά ντροπιαστικό παραπέμποντας την αποπεράτωση στο μέλλον.
Η Καλαμαριά με τεράστιες αδόμητες εκτάσεις, πλην του σταθμού Καλαμαριά, σε όλο τον υπόλοιπο άξονα της γραμμής, είχε μια ευκαιρία να δει να αλλάζουν οι γειτονιές της όπου περνά ο συρμός. Όμως…
Καταρχήν ο σταθμός Νομαρχία με τις γειτνιάζουσες εκτάσεις της Περιφέρειας, τον νεκρό σήμερα δρόμο πλάι στη Νομαρχία, τα ερειπωμένα ιστορικά κτίρια της Ναυτικής Διοίκησης αλλά και την πέριξ της ΚΥΠ έκταση, είναι μια περιοχή θα μπορούσε να αποτελεί έναν πράσινο διαμορφωμένο χώρο τόσο για το δήμο Καλαμαριάς όσο και για το δήμο Θεσσαλονίκης,
Στην περιοχή της Πόντου οι προκλήσεις πολλές και οι αρχιτεκτονικές δυνατότητες περισσότερες. Αντί όμως για τέτοιες γενναίες αποφάσεις βλέπουμε ατυχείς διεκπεραιώσεις μέσα στα χωράφια χωρίς καμία φαντασία και σχέδιο.
Η μεγάλη τραγωδία είναι στη Μίκρα με την εικόνα σήμερα λίγες μέρες πριν την λειτουργία, ενός τριτοκοσμικού έργου που απογοητεύει τους κατοίκους λίγες μέρες πριν την έναρξη. Αν μιλήσεις μαζί τους το καταλαβαίνεις.
Μια τελευταία παρατήρηση αφορά τις σκάλες καθόδου και ανόδου που είναι παντού ασκεπείς και εκτεθειμένες στη βροχή και προκαλούν ερωτηματικά. Κανείς δεν σκέφτηκε σε κάποιες περιπτώσεις να δημιουργήσει σκέπαστρα όπως πχ στην Παπάφη;
Συνοψίζοντας η Καλαμαριά είχε μια σπάνια ευκαιρία μαζί με το ομολογουμένως μεγάλο δώρο της γραμμής που θα αλλάξει τη ζωή της να βιώσει μια ολιστική προσέγγιση μεταμόρφωσης μαζί με το Κόδρα, το Παλατάκι και τη μαρίνα.
Οπως φαίνεται, δεν συνέβη… Επικράτησε πάλι η λογική του να τελειώνουμε όπως όπως. Κρίμα.
