Μετρό και μπίζνες

Λέξεις: Νατάσσα Μάρε Μουμτζίδου

Προς κάθε έναν που εισέπραξε κατάκαρδα την οικονομική «χασούρα» του μετρό από την – για όσο κράτησε – ανταλλαγή εισιτηρίων μεταξύ των επιβατών.

Ξεκαθαρίζω τη θέση μου:

Αγαπώ το μετρό. Το εκτιμώ, μου αρέσει, το χρησιμοποιώ, το πάω με δυο λόγια και συντάσσομαι με κάθε άλλο συναφές ρήμα που αφορά στην λειτουργική και την αισθητική του αξία.

Πάμε να δούμε όμως …

Για το ιστορικό: όλοι γνωρίζουμε το χαρούμενο αλισβερίσι με τα εισιτήρια τους πρώτους μήνες λειτουργίας του. Συντελεστής που λειτούργησε μεταβατικά ως άτυπος ψυχολογικός εξευμενισμός και αποσυμφόριση του συσσωρευμένου θυμού από την οικονομική καταστροφή και κάθε άλλη ταλαιπωρία που υπέστη η κοινότητα της πόλης, λόγω της ιστορικής καθυστέρησης παράδοσης του έργου. Έγινε λοιπόν το γύρισμα που λίγο ή πολύ όλοι περιμέναμε. Περάσαμε στα εισιτήρια μονής διαδρομής αν και αυτό μόνον φύρα αποτελεί, σε τομείς που ούτε πηγαίνει ο νους μας.

Ερχόμαστε τώρα στη μπίζνα.

Το πρωτοπαρατήρησα τα Χριστούγεννα, όταν γινόταν ο χαμός στα εκδοτήρια. Τις ημέρες εκείνες, σε κάθε σταθμό ανεξαιρέτως, τα περισσότερα μηχανήματα δεν έδιναν ρέστα, κυρίως εικοσάλεπτα. Έδινες λοιπόν το ευρώ σου και εισέπραττες απόδειξη να πας είτε στον σταθμό Παπάφη είτε στον Σιδηροδρομικό τερματικό σταθμό (τρέχα γύρευε) για να διεκδικήσεις 0,40 λεπτά.

Όπως είναι φυσικό, κανείς δεν είχε τη διάθεση να ασχοληθεί και όλοι αφήσαμε το γενναιόδωρο αυτό πουρμπουάρ στο μηχάνημα. Γενναιόδωρο αν σκεφτείς ότι έπαιρνες ένα εισιτήριο στην διπλή σχεδόν τιμή. Αντί δηλαδή για 0,60 λεπτά ο κάθε επιβάτης πλήρωνε 1 ευρώ. Και ήταν εκατοντάδες.

Ελάχιστοι μπήκαν στην ταλαιπωρία, έτσι για το γαμώτο της υπόθεσης, να διεκδικήσουν τα ρέστα τους. Γέμισε ο τόπος αποδείξεις (γιατί ο έλληνας είτε δεν τις παραλαμβάνει είτε τις πετάει κάτω. Έχουμε κι αυτό).

Αν τώρα, έτσι από πείσμα και γιατί μπορούσες, αφιέρωνες χρόνο και πήγαινες στα εν λόγω εκδοτήρια (το έχω κάνει), σε ανάγκαζαν να βγεις έξω από τις μπάρες, τη ζώνη δηλαδή λειτουργίας, να πάρεις τα 0,40 σου λεπτά και για να συνεχίσεις το ταξίδι σου έπρεπε να ξανακόψεις εισιτήριο και να ξαναπεράσεις από τον έλεγχο. Γιατί βλέπεις, τώρα τα εισιτήρια είναι μονής διαδρομής. Βγαίνεις από τις μπάρες; Τέλος. Παίρνεις δηλαδή πίσω τα 0,40 και δίνεις κι άλλα 0,60 για να ξαναμπείς. Win – win υπέρ τους. Περιττό να πω ότι έγινε ο χαμός. Και δεν ντρέπομαι καθόλου …

Η τακτική αυτή παραμένει και αυτό που γίνεται είναι το κάτι άλλο. Η ισχύς της έχει τεθεί σε λειτουργία ενδεχομένως από την πρώτη κιόλας ημέρα. Μα τώρα φάνηκε ακόμα καλύτερα. Ίσως, η έξαρση της μπάζας να εστιάζεται ιδιαιτέρως στις ημέρες και τους σταθμούς με μεγάλη κινητικότητα, στις γιορτές και τα πανηγύρια (ουκ ολίγα). Βασίζεται στη ντροπή να διεκδικήσεις το μικροποσό, στην πανέξυπνη επιχειρηματική κίνηση να διαθέτουν μόλις δύο εκδοτήρια εκτός της ζώνης υψηλής επισκεψιμότητας για την απόδοση των χρημάτων που δεν επιστρέφουν τα μηχανήματά τους και στην πρόβλεψη να κόβεις έξτρα εισιτήριο προκειμένου να πάρεις πίσω αυτά που σου οφείλουν.

Όχι μόνον, λοιπόν, βγάλαν τα σπασμένα της πρώτης περιόδου (παρηγορηθείτε οι τεθλιμμένοι) αλλά και στο διηνεκές, αν δεν παρέμβει κάποια οργάνωση ή κίνηση πολιτών ή άλλων, θα αισχροκερδούν εις βάρος μας πάλι και πάλι και πάλι …. Θα μου πεις τί να κάνουν; Μηχανήματα είναι. Ξεμένουν.

Το προφανές:

Στην περίπτωση που τα μηχανήματα λυγίζουν, οφείλουν σε κάθε σταθμό, άπαντα τα εκδοτήρια να αποδίδουν τα ρέστα. Έτσι, και μεγαλύτερο μέρος του επιβατικού κοινού θα τα διεκδικεί και δεν θα χρειάζεται να εξέρχεται κανείς και να εξαναγκάζεται σε νέο τίμημα για να εισέλθει εκ νέου. Αυτά …

*Η Νατάσσα Μάρε Μουμτζίδου είναι τραγουδίστρια