Να γιατί αποφεύγω τις νεκρώσιμες ακολουθίες
Ο Τέλλος Φίλης γράφει για την κηδεία του Θόδωρα Παπαδόπουλου
Κρυμμένος από νωρίς πίσω από τη δεξιά κεντρική κολώνα του Γρηγόρη Παλαμά, σε έβλεπα προφίλ, ξαπλωμένο, κόσμος, φίλες φίλοι και γνωστοί να σε πλησιάζουν, να σ’ ακουμπούν απαλά, κι άλλοι να δακρύζουν μη μπορώντας να κρατήσουν κάποια κοινωνική ψυχραιμία, εκεί κρυμμένος απ΄ όλους έβλεπα όλη την αγάπη μιας μεσόκοπης πια γενιάς, άμαθη να αποχαιρετά μεγάλους έρωτες κι ατέλειωτα βράδια διασκέδασης δίχως αύριο, κι ήσουν εκεί, δείχνοντάς μου αυτό το … αύριο ακριβώς. Με πρoετοίμαζες ακόμη και την ύστατη στιγμή σου, όπως έκανες χρόνια τώρα, για αυτό το αύριο που αψηφούσα νεαρός ανόητος εγώ…
…κι όμως σε όλη τούτη την κατάνυξη, εγω κρυμμένος απ΄το πλήθος μουρμούριζα : “You cry out in your sleep All my failings exposed And there’s a taste in my mouth As desperation takes hold Just that something so good Just can’t function no more Then love, love will tear us apart again Love, love will tear us apart again …” και κατά βάθος περίμενα, να σηκωθείς, να πιάσεις τα καλώδια να βάλεις στο βίντεο το τραγούδι και με εκείνο το χαμόγελο, το δικό σου το μοναδικό κάθε που σκάρωνες μιά όμορφη ταρζανιά, να μας πεις:
“Σας στην έσκασα! Πάμε τώρα όλοι μαζί” αυτή τη φορά δεν το ‘κανες Θοδωρή μου … και μας άφησες απροετοίμαστους ν’ απομένουμε στην πόλη, που δεν θα είναι ποτέ ξανά ίδια.
