Ζήσαμε πολλά μαζί, καλό ταξίδι Θόδωρε: Δύο αποχαιρετισμοί στον θρύλο του Berlin
Γράφουν για την απώλειά του δύο πολύ στενοί φίλοι του Θόδωρου Παπαδόπουλου
Κεντρική εικόνα: Νόπη Ράντη
Δύο άνθρωποι που έζησαν και συνδέθηκαν στενά με τον ιδρυτή του Berlin, Θόδωρο Παπαδόπουλο, ο οποίος έφυγε σήμερα από τη ζωή, τον αποχαιρετούν με δύο κείμενα.
Λέξεις: Γιώτης Μπάγκαλας
Με τον Θόδωρο γνωριστήκαμε για τα καλά το ’78, στο μπαρ του Σάββα, Marco Polo, υπόγα στη Γρ. Παλαμά. Μερικές φορές είχε και live. Παίζανε διάφοροι· Παπαντίνας, Παντελής, Δημητρός, Λεωνίδας και μαζευόμασταν λίγοι και καλοί. Ο Θόδωρος ήταν σερβιτόρος και φορούσε ένα ωραίο μπορντό σακάκι.
Αργότερα, που ανοίξανε οι πρώτες Pubs ήταν και αυτός στο ξεκίνημα, με το Berlin. Μαγαζί με μια πρωτοπορία. Γράφαμε μαζί βιντεοκασέτες στο πατάρι, δίπλα στο Berlin. Δούλευα εγώ. Εκεί σαν βίντεο club για μας και τις παίζαμε στο μαγαζί του και βλέπαμε διάφορα live από γκρουπς της εποχής από Αγγλία. Αυτή ήταν η διασκέδαση… Νεολαία ωραία, που γούσταρε αυτό το στυλάκι.
Αργότερα, κάναμε και λίγες συναυλίες στο Berlin. Παίξανε Villa 21, Yell Ο Yell ,Yoghurt, Παπαντίνας. Εγώ με τον Θόδωρο το ’83 ήμασταν κάθε μέρα μαζί. Κοινά γούστα μουσικά, υδροχόοι και οι δύο, ταξίδια να πάμε, να δούμε Residents στη Φλωρεντία, Λονδίνο, Βερολίνο, να ψάξουμε να βρούμε τον τάφο της Nico η χαρά μας ήταν στα δισκάδικα ώρες ατελείωτες.
Και πάντα ανακαλύπταμε άγνωστα γκρουπς που αργότερα γινότανε διάσημα. Κατεβαίναμε Αθήνα για συναυλίες Σπόρτιν, στου Χύμα για Nick Cave. Πολλά, πολλά ατελείωτα μέχρι πριν λίγα χρόνια, αυτό συνηθίζονταν. Μέχρι που άρχισε να παρουσιάζει διάφορα.
Καλό σου ταξίδι Θοδωρή, φίλε μου…
Λέξεις: Γιώργος Στάμκος
Έφυγε σήμερα ο Φίλος μας και Κουμπάρος μας Θόδωρος Παπαδόπουλος (5 Φεβρουαρίου 1953 – 21 Ιανουαρίου 2026), ο θρυλικός “Μπερλινάς”…
Κάνει Ωτοστόπ για Αλλού. Για ουράνιες πολιτείες με ροκ όνειρα από βινύλιο…
Σχεδόν τέσσερις δεκαετίες γνωριμίας, φιλίας από τις αρχές της δεκαετίας του ’90, και Κουμπάρος μας, στο γάμο μας με τη Μίλιτσα στις 3 Ιανουαρίου του 1995.
Ως φίλος του και κουμπάρος ίσως δεν είμαι και ο πιο αντικειμενικός για να μιλήσει γι’ αυτόν, γιατί, ακόμη κι όταν μ’ εκνεύριζε με τις – εναντίον όλων “ισοπεδωτικες” – απόψεις του, αγαπούσα το ελεύθερο, αυθεντικό και αντισυμβατικό του πνεύμα. Στα τέλη της δεκαετίας του ’90 του πήρα μάλιστα μια σειρά από ιδιαίτερες συνεντεύξεις για τα περιοδικά που έγραφα, όπου αποτυπώθηκε κάτι από το ελευθεριακό πνεύμα του.
Ο Θόδωρος είχε μια αγέραστη ψυχή. Σαν ένας σύγχρονος Αντί-Ντόριαν Γκρέι, κουβαλούσε πάντα στο ταπεινό του σαρκίο μια νεανική και ασυμβίβαστη ψυχή. Γι’ αυτό το λόγο και υπήρξε μια φιλική παραφωνία, που κουβαλούσε όμως μέσα της τη σοφία της νύχτας. Ήταν ένας άνθρωπος με πολλές αντιφάσεις, για τις οποίες και ήταν πολύ περήφανος. Γεμάτος ιδιαίτερα πάθη κι αδυναμίες. Ίσως να μην υπήρξε αξιόλογο μέρος στον πλανήτη που να μην είχε πάει. Όμως αυτό που μετράει είναι ότι μπορούσε να ταξιδεύει με τη φαντασία του. Άλλωστε γι’ αυτόν τα πάντα ήταν φαντασιώσεις…
Ο Θόδωρος Παπαδόπουλος υπήρξε ο τελευταίος «νονός» του ροκ εν ρολ στην Ελλάδα. Ιδιοκτήτης από το 1980 του θρυλικού μπαρ Berlin στη Θεσσαλονίκη, που στέγασε επί τεσσεράμησι δεκαετίες όλο το ελληνικό underground σε όλες τις φάσεις του. Επιπλέον, ο Θόδωρος Παπαδόπουλος ήταν ένας από τους μεγαλύτερους συλλέκτες δίσκων στην Ελλάδα. Ο μοναδικός ίσως με τόσα σπάνια κομμάτια από βινύλιο.
Η πλούσια συλλογή του -πάνω από 20.000 δίσκοι- περιλαμβάνει εξαιρετικά σπάνιους δίσκους, που αποτελούν τα πιο παράξενα πράγματα που έχουν ακουστεί ποτέ διεθνώς. Ήταν ένας άνθρωπος που «ζούσε μετά μουσικής». Και γι’ αυτό αυτά που γράφω τώρα είναι υπό τους ήχους μουσικών που δυστυχώς δεν ακούγονται πίσω από τις λέξεις …
Κάποτε τον ρώτησα σε μια συνέντευξη μου για τα περιοδικά: “Θόδωρε, ως άνθρωπος με μεγάλη εμπειρία μέσα στη νύχτα πως βλέπεις τις «νυκτόβιες φυλές» των Θεσσαλονικιών;”
ΜΠΕΡΛΙΝΑΣ: Αυτοί που κυκλοφορούν τη νύχτα στη Θεσσαλονίκη χωρίζονται σε δύο κατηγορίες: Σ’ αυτούς που κυκλοφορούν πριν τις τρεις και σ’ αυτούς που κυκλοφορούν μετά τις τρεις τα μεσάνυχτα. Μετά τις τρεις αλλάζει τελείως το σκηνικό. Δεν έχει καμιά σχέση με το προηγούμενο. Δεν είναι ακριβώς νύχτα, είναι κάτι άλλο. Οι άνθρωποι αλλάζουν. Αλλάζει η ψυχοσύνθεση τους. Ψάχνουν και ψάχνονται. Η ουσία όμως είναι ότι ψάχνουν για κάτι που ίσως να μην το βρουν ποτέ… Αντίο Φίλε και Κουμπάρε μας!
Κι όπως είπε ο Ζορμπάς λίγο πριν ξεψυχήσει: “Έκαμα, έκαμα, έκαμα στη ζωή μου και πάλι λίγα έκαμα. Άνθρωποι σαν κι εμένα έπρεπε να ζούνε χίλια χρόνια. Καληνύχτα!” Το ίδιο ισχύει και για σένα Θόδωρε.
Αντίο και εις το επανειδείν!
