Ντίνος Τριαρίδης: Ένας ανίκητος τρελός, γεμάτος καλοσύνη
Ο Θανάσης Τριαρίδης γράφει μερικά λόγια για τον θείο του και θρύλο της Θεσσαλονίκης, με αφορμή την επέτειο θανάτου του
Λέξεις: Θανάσης Τριαρίδης
Σαν σήμερα, στις 27η Ιουνίου του 2012, έφυγε από την ζωή ο θείος μου Ντίνος Τριαρίδης.
Για την γενιά του και για την Θεσσαλονίκη ήταν ήδη ένας θρύλος.
Για μένα ήταν το όριο του ουρανού.
Υπήρξε πολλά πράγματα μαζί ο Ντίνος Τριαρίδης (1939-2012) – και το καθένα από μόνο του μοιάζει απίστευτο και εξωπραγματικό.
Ήταν ο πρωταγωνιστής των αγώνων του 1-1-4 και του 15% στην δεκαετία του 1960 στην Θεσσαλονίκη, ο ήρωας του αντιδικτατορικού αγώνα, ο φυλακισμένος και εξόριστος από τη Χούντα, ο μαχόμενος ωτορινολαρυγγολόγος χειρουργός με τις πολλές χιλιάδες εγχειρήσεις και τους εκατοντάδες μαθητές, ο εμπνευστής και συντονιστής δεκάδων προγραμμάτων ιατρικής εκπαίδευσης, ο πανεπιστημιακός γιατρός με μόνιμη και αποκλειστική απασχόληση στο ΕΣΥ που δεν έκανε ποτέ του ιατρείο, ο καθηγητής της Ιατρικής Σχολής του ΑΠΘ που εισηγήθηκε την κοινωνική ιατρική στην Ελλάδα.
Και ακόμη ο βουλευτής και υπουργός του ΠΑΣΟΚ που έδινε τον μισθό του για να γίνονται δημόσιες βιβλιοθήκες και δημοτικά πάρκα – τα οποία πήγαινε και πότιζε ο ίδιος τις νύχτες.
Ένας φλογισμένος άνθρωπος γεμάτος με απερίγραπτη ανιδιοτέλεια, με ακατάβλητη επιθυμία να δει στον άλλον μόνο το καλό και το αγαθό.
Ένας ανίκητος τρελός γεμάτος καλοσύνη που θέλει να σκορπίσει την καρδιά του στους άλλους, βγαλμένος από τα σπλάχνα του πιο ρομαντικού ουμανισμού του 19ου αιώνα – από την καρδιά του Ουγκώ και την ψυχή του Γιάννη Αγιάννη.
Και για πολλούς νεότερους ο Ντίνος σημαίνει και κάτι ακόμη: Ήταν ο πατέρας του ανεπανάληπτου Θανάση – του γιατρού Θανάση Τριαρίδη (1966-2013).
Όσοι έχουν ακούσει την ιστορία του Θανάση, δίχως να γνωρίζουν τον Ντίνο, μένουν φυσικά με ανοιχτό το στόμα.
Μα όσοι γνωρίζουν, λένε απλώς “τίποτε δεν είναι τυχαίο…”
Μεγάλωσε ορφανός, σπούδασε πάμφτωχος καθαρίζοντας χαλιά και κλαδεύοντας κήπους σε ιδιωτικές βίλες· μα όταν έγινε γιατρός, επί πέντε δεκαετίες αγνόησε απόλυτα τα (πάρα πολλά) λεφτά που θα μπορούσε να κερδίσει και αρνήθηκε να κάνει ιδιωτικό ιατρείο (κι ας του πρόσφερε το δικαίωμα αυτό ο νόμος, ως καθηγητή της Ιατρικής Σχολής).
Ο Ντίνος Τριαρίδης πέθανε το βράδυ της 26ης προς την 27 Ιουνίου του 2012, στα 73 του χρόνια.
Μέχρι το τέλος καλλιεργούσε αμπέλια και μετέφερε ρίζες φυτών από τη μια πλαγιά στην άλλη.
Σκέφτομαι το τραγούδι του Σαββόπουλου. Ναι, η πλατεία ήταν τότε γεμάτη με το νόημα που είχε κάτι από τις φωτιές – αλλά τώρα τι απομένει;
Ο χρόνος είναι κανίβαλος τρόμος και οι άνθρωποι φοβόμαστε.
Μέσα στη μεγάλη φυγή, τι μπορεί να σωθεί από τις μάταιες ζωές μας, από το πρόσωπό σου, από το πρόσωπο του Ντίνου Τριαρίδη;.
Αυτός ήταν ο Ντίνος Τριαρίδης, ο θείος μου.
-Τις επόμενες μέρες που θα μιλήσουμε και για τον γιατρό του Θεαγενειου Θανάση Τριαριδη, θαρρώ πως θα διαπιστώσουμε ότι η τυχαιότητα δεν είναι ο μόνος παράγοντας καθορισμού των πραγμάτων.
Θα ήθελα να υπάρχει μία οδός Ντίνου Τριαριδη στη Θεσσαλονίκη.
Θα ήθελα -ας πούμε -τετοια μέρα στις πλατείες της πόλης να λένε ένα τραγούδι γι’αυτόν τον γιατρό. Ενα μόνο…
Θα ήθελα στα σχολεία να μαθαίνουν τα μικρά παιδιά πως κάποιοι με τους αγώνες τους και την ανιδιοτέλεια τους φρόντισαν για την οποια σημερινή “ευμάρεια “μας.
Γιατί αν κάτι λείπει στους καιρούς μας, είναι ότι δεν έχουμε να ακουμπήσουμε, να πιαστούμε κάπου ,να μας δώσει αυτή τη πρώτη ανεπαίσθητη ώθηση για να δημιουργήσουμε τις δικές μας πτήσεις προς το καλό και ωφέλιμο.
Πένητες μνήμης, ανεπαρκείς θηρευτές της ενηλικίωσης, περιδιαβαίνουμε μηχανικά και απρόσωπα την φυσική και πνευματική ένδεια μας.
Ας ξαναδούμε τη πλατεία που ήταν τότε γεμάτη με το νόημα που είχε κάτι από τις φωτιές…
Στη μνήμη του…
*Ο Θανάσης Τριαρίδης είναι συγγραφέας
