Όχι άλλα ψέματα και προσβολές κύριε Μαρινάκη

Η δουλειά του κυβερνητικού εκπροσώπου δεν είναι εύκολη. Κινείται μόνιμα σε ένα τεντωμένο σχοινί ανάμεσα στην ενημέρωση και την προπαγάνδα.

Από τη μία πλευρά οφείλει να προβάλλει το έργο της κυβέρνησης, να το υπερασπίζεται απέναντι στην κριτική και να διαμορφώνει ένα ευνοϊκό αφήγημα στην κοινή γνώμη.

Από την άλλη, καλείται να διαχειρίζεται κρίσεις, αποτυχίες, ελλείψεις και σκάνδαλα, συχνά αποκρύπτοντας στοιχεία, ή παρουσιάζοντας μια επιλεκτική εκδοχή της πραγματικότητας.

Όταν η αλήθεια δεν εξυπηρετεί, επιστρατεύονται τα ψέματα.

Όχι όμως πρόχειρα ή ωμά.

Πρέπει να διαθέτουν μια αληθοφανή βάση, να «πατούν» σε γεγονότα ή μισές αλήθειες, ώστε να αντέχουν στον έλεγχο και να μην καταρρέουν με την πρώτη σοβαρή ερώτηση.

Ταυτόχρονα, ο κυβερνητικός εκπρόσωπος οφείλει να διατηρεί λειτουργικές –αν όχι φιλικές– σχέσεις με τους δημοσιογράφους, ακόμη και με αυτούς που ασκούν έντονη κριτική.

Να απαντά χωρίς να προκαλεί.

Να αποφεύγει την απαξίωση και τον διδακτισμό.

Να μην προσβάλλει ούτε τους ανθρώπους των ΜΜΕ, ούτε το κοινό που παρακολουθεί. Γιατί τη στιγμή που χάνεται ο στοιχειώδης σεβασμός, χάνεται και ο έλεγχος του μηνύματος.

Σε τελική ανάλυση, ο ρόλος του δεν είναι να λέει την αλήθεια, αλλά να την ελέγχει. Και αυτή είναι ίσως η πιο δύσκολη αποστολή του.

Σημειώνω αυτά τα αυτονόητα, γιατί χθες ο Παύλος Μαρινάκης ξεπέρασε κάθε όριο.

Καταρχάς παρουσίασε ελλιπή και συνεπώς ψευδή στοιχεία σε ό,τι αφορά τον αριθμό των εργαζομένων που χάνουν τη ζωή τους στην Ελλάδα κάθε χρόνο.

Και στη συνέχεια χαρακτήρισε απατεώνες όλους/ες αυτούς/ές, δημοσιογράφους και πολιτικούς, που αναφέρθηκαν στον υψηλό αριθμό των εργατικών ατυχημάτων στη χώρα μας με αφορμή το δυστύχημα στο εργοστάσιο Βιολάντα.

Τα ίδια στοιχεία παρουσίασε και σε συνέντευξή του στον ΣΚΑΪ.

Τα τελευταία τέσσερα χρόνια -είπε ο κυβερνητικός εκπρόσωπος- οι θάνατοι από εργατικά δυστυχήματα στην Ελλάδα κυμαίνονται από 46 έως 48 ετησίως.

Και επικαλέστηκε δύο πηγές, την Ελληνική Στατιστική Αρχή και την Επιθεώρηση Εργασίας.

Όταν όμως του τέθηκαν υπόψη οι καταγραφές της Ομοσπονδίας Συλλόγων Εργαζομένων Τεχνικών Επιχειρήσεων Ελλάδος περί 201 νεκρών το 2025, -προχθές είχα γράψει σχετικά στο ParallaxiMag- τι απάντησε;

Ότι «ο αριθμός αυτός των θυμάτων κυκλοφόρησε μαζί με τα ξυλόλια και τα δήθεν χαμένα βαγόνια».

Και πρόσθεσε: «Παίρνουν μία ανοησία πάνω στον πόνο των ανθρώπων», καταγγέλλοντας το «κίνημα των τυμβωρύχων» που συγκροτείται -κατά τον κυβερνητικό εκπρόσωπο- από την αντιπολίτευση και τα ΜΜΕ».

Πέρα από την απαράδεκτη συμπεριφορά του, -ουδέποτε στο παρελθόν άκουσα αυτούς τους χαρακτηρισμούς από εκπρόσωπο- ο Παύλος Μαρινάκης απέκρυψε την επισήμανση της Eurostat, η οποία σημειώνει ότι στην Ελλάδα καταγράφεται μόλις το 30%–40% των εργατικών ατυχημάτων, καθώς μεγάλες κατηγορίες εργαζομένων (αγρότες, ναυτικοί, εργαζόμενοι σε λατομεία και μαρμαράδικα) εξαιρούνται από την καταγραφή.

Και πώς απαντά, αλήθεια, ο κ. Μαρινάκης στα στοιχεία έρευνας του Ευρωπαϊκού Οργανισμού για την Ασφάλεια και την Υγεία στην Εργασία (EU-OSHA), στον οποίο αντιπρόεδρος είναι ο Ανδρέας Στοϊμενίδης;

Σύμφωνα με τα στοιχεία αυτά το 2022, 104 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους στους χώρους εργασίας, την πρώτη χρονιά της έρευνας.

Το 2023, παρουσιάστηκε μία ραγδαία επιδείνωση με 179 απώλειες.

Το 2024 σημειώθηκε μία ελαφριά ύφεση με 149 νεκρούς, αλλά το 2025 η κατάσταση έλαβε χαρακτηριστικά ανθρωπιστικής κρίσης με 201 ανθρώπους να έχουν χάσει τη ζωή τους.

Οι αριθμοί, που δεν μαγειρεύονται, που αφορούν ανθρώπους με όνομα και επίθετο, δείχνουν ένα πράγμα:  οι συνθήκες εργασίας στην Ελλάδα έχουν χειροτερέψει, η ασφάλεια και τα μέτρα προστασίας είναι ελλιπή, οι έλεγχοι στους χώρους εργασίας δεν είναι αρκετοί (μόλις 243 επιθεωρητές Ασφάλειας και Υγείας υπηρετούν σε όλη τη χώρα), πολλοί εργαζόμενοι/ες φοβούνται να δηλώσουν ότι έπαθαν ζημιά σε ώρα δουλειάς, γιατί μπορεί να απολυθούν και άλλοι πάλι είναι ανασφάλιστοι.

Κατόπιν τούτου, έλεος, κύριε εκπρόσωπε!

Με τόσα ψέματα, κανείς πια δεν σας πιστεύει.