«Πού θα μπορέσουμε να πάμε φέτος;» – Το άγχος των 40+ γονέων για να εξασφαλίσουν διακοπές με την οικογένειά τους
Ακόμη κι αυτό έχει γίνει πολύ δύσκολο στη σημερινή Ελλάδα
Από τον Μάρτιο, Απρίλιο αρχίζουν οι πρώτες συζητήσεις. Πώς το βλέπεις φέτος; Πού θα πάμε; Μήπως να κάνουμε κάτι διαφορετικό;
Και παράλληλα οι σκέψεις τρέχουν βασανιστικά, όπως και τα έξοδα για να βγει ο μήνας.
Λογαριασμοί, ενοίκια, φροντιστήρια, δραστηριότητες, μάρκετ με τιμές προϊόντων στο θεό, χαρτζιλίκι, το χέρι μονίμως στην τσέπη, οι μισθοί εξαφανίζονται δίχως να το καταλάβεις.
Βλέπεις όλο και περισσότερους 40+ και 50+ γονείς να έχουν και δεύτερη part time δουλειά για να βγουν τα έξοδα. Από δουλειά γραφείου μέχρι και πακετάδες.
Για να γυρνούν αργά στο σπίτι το βράδυ και ίσα να προλαβαίνουν να δουν και λίγο τα παιδιά πριν κοιμηθούν. Και την επόμενη μέρα, πάλι τα ίδια.
Για τους γονείς είναι πια ένα μεγάλο άγχος και οι διακοπές.
Άλλαξαν οι εποχές, δεν είναι όπως παλιά που άφηνες τα παιδιά δύο μήνες στο εξοχικό των παππούδων, οι συνθήκες έχουν αλλάξει, παππούδες και γιαγιάδες δεν είναι πάντα διαθέσιμοι, στα χωριά ή στα παραθαλάσσια μέρη, άλλωστε πόσοι μένουν πια μόνιμα εκεί; Οι περισσότεροι είναι στην πόλη, ή μπορεί και να λείπουν. Και φυσικά εξοχικό δεν υπάρχει πάντα. Αλλά κι αν υπάρχει, εδώ μιλάμε για οικογενειακές διακοπές, σε ένα νέο περιβάλλον, για καινούργιες εμπειρίες. Πολλά ζητάμε;
Η λύση της κατασκήνωσης δίνει μια ανάσα για τον Ιούλιο, συνήθως, για πολλούς γονείς.
Αρχίζει όμως και πάλι το ερώτημα: Τι θα γίνει με τις διακοπές; Μπορεί μια μέση ελληνική οικογένεια να ταξιδέψει σε ένα νησί για 7-10 μέρες;
Το καλοκαίρι για πολλούς τα τελευταία χρόνια μπορεί να «βγαίνει» κι αλλιώς.
Κοντινά μπάνια, σε παραλίες της Χαλκιδικής ή και πιο κοντινές ακόμη, μιας που και η βενζίνη έχει ακριβύνει τόσο, αλλά τρως και την κίνηση που μετανιώνεις την ώρα και τη στιγμή… Ή μήπως ολιγοήμερες διακοπές στη Χαλκιδική, σε μέρη που δεν χωράς να περπατήσεις και απολαμβάνεις ελάχιστα, πια;
Και γιατί να μη χαρείς το ελληνικό καλοκαίρι με την οικογένειά σου;
Έχετε σκεφτεί πόσα χρήματα χρειάζεται μια τετραμελής οικογένεια, ένα μέσο ζευγάρι με παιδιά ηλικίας πάνω από 6 ετών για να πάνε διακοπές μίας εβδομάδας σε ένα νησί;
Για αεροπορικά, συν ένα μέτριο ξενοδοχείο ή δωμάτιο, συν τα έξοδα σε ενοικιαζόμενο αυτοκίνητο, φαγητά και διασκέδαση, αποκλείεται λιγότερο από 5.000 ευρώ το μήνα.
Αν αποφασίσεις να πας ακτοπλοϊκά, γλιτώνεις κάποια χρήματα από τα εισιτήρια, υπολογίζοντας όμως το αυτοκίνητο στο πλοίο πάλι τα έξοδα εκτοξεύονται, συν την ταλαιπωρία στα λιμάνια και το πολύωρο ταξίδι.
Η πιο οικονομική επιλογή, που αφορά στην ηπειρωτική Ελλάδα, θα κοστίσει στην καλύτερη 2.000 ευρώ.
Ένας γονέας, λοιπόν, έχει επιπρόσθετα κι αυτό το άγχος σήμερα, να μπορέσει να εξασφαλίσει κάτι αυτονόητο. Έξι μέρες ξεγνοιασιάς, ηρεμίας, αδειάσματος μυαλού, με την οικογένειά του.
Ένα χαλαρωτικό ταξίδι, που δημιουργεί εικόνες στα παιδιά, αποκτούν παραστάσεις και πάνω απ΄όλα αυτό το μοίρασμα εμπειριών που χρειάζεται μια οικογένεια, μακριά από το σπίτι, έστω για μία εβδομάδα το χρόνο.
Ακόμη κι αυτό, έγινε δύσκολο. Ακόμη κι αυτό για να το πετύχεις, πρέπει να φτύσεις αίμα. Πρέπει να χρυσοπληρώσεις τα εισιτήρια, πρέπει να ψάξεις το φθηνότερο, να μην πας ίσως και στο high season.
Αυτό το «πού θα πάμε φέτος» από χαρά έχει μετατραπεί σε εφιάλτη, ίσως για τις μισές οικογένειες πια στην Ελλάδα. Ακόμη και για τους ευκατάστατους. Και αντί χαλάρωσης, έρχεται η γκρίνια.
Εγώ πάντως ρωτώντας ήδη τους περισσότερους, εισπράττω, αρχές Ιούνιου την απάντηση «δεν ξέρω ακόμη, θα δούμε, το ψάχνουμε». Αρκετοί θα ζητήσουν και λεφτά από τους γονείς τους για βοήθεια, ώστε να βγουν τα έξοδα.
Είναι και αρκετές οικογένειες που κουτσά στραβά έχουν ένα μπάτζετ, αλλά δεν το χαλαλίζουν για εδώ, προγραμματίζουν το ταξίδι τους στο εξωτερικό, κλείνοντάς το μήνες πριν, ίσως πιο οικονομικό θα βγει από ένα ταξίδι σε νησί, πια. Το ελληνικό καλοκαίρι, είπαμε, τα τελευταία ιδιαίτερα χρόνια, έχει γίνει προνόμιο για τους λίγους, από δικαίωμα για τους πολλούς.
