Pride: Η αδιαφορία απέναντι στο μίσος είναι επιλογή
Όταν παίρνεις θέση υπέρ του pride και του μήνα υπερηφάνειας και αναγνωρισιμότητας, οφείλεις να παίρνεις θέση και στις αντιδράσεις
Εικόνα: Eurokinissi
Λέξεις: Victor Benouzilio
Αυτό το οποίο παρατηρώ τις τελευταίες μέρες σε οποιαδήποτε δημοσίευση υπέρ του pride και της ΛΟΑΤΚΙ κοινότητας, ξεπερνάει κάθε προηγούμενο. Πέραν του ότι στις «αντιδράσεις», aka reactions, μετά τα likes έρχονται τα «haha» και τα θυμωμένα emoji, θέλω να σταθούμε στα σχόλια. Ευχετήρια για θανάτους, μίσος απέναντι σε όλα τα λοατκι άτομα, με βασικό άξονα την γουόκ ατζέντα, την διαφορετικότητα, το μη φυσιολογικό.
Και με θλίβει ακόμα περισσότερο το πόσο πολύ όλες αυτές οι ιστοσελίδες δεν ενδιαφέρονται να στηρίξουν, τα αφήνουν να ανακυκλώνονται ξανά και ξανά. Λοιπόν, ας το βάλουμε καλά στο μυαλό μας: όταν παίρνεις θέση υπέρ του pride και του μήνα υπερηφάνειας και αναγνωρισιμότητας, οφείλεις να παίρνεις θέση και στις αντιδράσεις. Ακόμα κι αν αυτό σημαίνει ότι πρέπει να είσαι όλη μέρα πάνω από το κινητό και να απαντάς. Αυτό το μακελειό δεν μπορεί να μένει αναπάντητο. Διαφορετικά μείνε ήσυχος ότι ανέβασες άλλη μια rainbow δημοσίευση, πιστός στο pink washing σου.
Μου είναι απίστευτα βαρετό να κάτσω και να εξηγήσω σε ένα κείμενο για ποιο λόγο αξίζει να πραγματοποιείται η συγκεκριμένη παρέλαση κάθε χρόνο και κυρίως του αυτοοργανωμένου pride, που πριν λίγες εβδομάδες πραγματοποιήθηκε ακόμα και κάτω από ισχυρές βροχές στη Θεσσαλονίκη. Γιατί; Γιατί μας χλευάζουν, μας σκοτώνουν, μας επιτίθενται, αν δεν είμαστε όλοι τυχεροί, σαν εμένα, να αλλάξουμε σχολείο ως έφηβοι και να σωθούμε*.
Γιατί; Γιατί έχουμε κουραστεί να ακούμε τη λέξη πoυσ*ης σε κάθε πρόταση νεοέλληνα, γιατί κουραστήκαμε να είμαστε οι «αδερφές» και κυρίως να είμαστε καλά παιδιά όσο δεν προκαλούμε.
Με το να βαράς τη γυναίκα σου δεν προκαλείς, γιατί σίγουρα κάπου θα έφταιξε κι εκείνη. Με το να βγαίνεις έξω με μια ωραία καρφίτσα ή μακρυά σκουλαρίκια, είναι βεβαίως μια πρόκληση.
Γιατί για κάθε παιδί που κάνει καμ αουτ στην οικογένειά του, θα υπάρχει και ένα μικρό ή μεγάλο «πρόσεχε» από δίπλα, αν είναι αρκετά τυχερό και δεν υπάρξει μια σφαλιάρα.
Για τον Βαγγέλη Γιακουμάκη, για την Άννα Ιβάνκοβα, για την Ζάκι.
*Υπέρ τυχερός που η οικογένεια μου στήριξε την απόφασή μου να αλλάξω σχολείο στην τρίτη γυμνασίου και να πάω στο στο Καλλιτεχνικό Σχολείο της Θεσσαλονίκης. Με απίστευτες καθηγήτριες και καθηγητές, υπέροχους συμμαθητές, σε ένα μαγικά ασφαλές κλίμα. Από τη δηθενιά του κολεγίου, στην ανθρωπιά των μπετών των Αμπελοκήπων και της Μενεμένης.
**Ο Victor Benouzilio είναι ηθοποιός
