Ρουσφέτια, επιδόματα και… «άγιος ο Θεός»
Αυτό το Πάσχα θα μας δώσει τη δυνατότητα να αναλογιστούμε, αλλά στο τέλος μήπως θα αλλάξει τίποτα;
Η κοινωνία σε μια προσπάθεια επιβίωσης, σε έναν καταιγισμό πληροφορίας, σε μια διαρκή ανάγκη απόδρασης, διαφυγής από τη σκληρή πραγματικότητα.
Το Πάσχα θα δώσει τη δυνατότητα σε πολλούς από εμάς να ξεφύγουμε λίγο από όσα «βιώνουμε, ακούμε και μαθαίνουμε» και μας δημιουργούν στρες, οργή και δυσθυμία.
Θα μας κάνει να ξανασκεφτούμε και να αναλογιστούμε όσα έχουν συμβεί, όσα μας είπαν για να μας πείσουν, όσα μας τάζουν και όσα μας προσφέρουν για να ξεχάσουμε ή να ελπίσουμε.
Και τι δεν μας είπαν.
Για να δικαιολογήσουν τον ΟΠΕΚΕΠΕ, μας είπαν ότι τα «ρουσφέτια» είναι «τούρκικα κατάλοιπα που μάθαμε από τους Μογγόλους», μας είπαν ότι είναι «παθογένειες παλιών δεκαετιών» παρ΄ότι ήδη κυβερνούν επτά χρόνια.
Μας είπαν ότι το ρουσφέτι είναι απλά «ικανοποίηση αιτημάτων που διαβιβάζουν βουλευτές», ότι είναι «εξυπηρέτηση του πολίτη» ή «επίλυση αδικιών».
Άρα προφανώς νομιμοποιείται η παρέμβαση του Υπουργού για να το λύσει.
Μας είπαν και ότι «τέτοιες πελατειακές σχέσεις συνοδεύουν το ελληνικό κράτος από τη σύστασή του και είναι από τους βασικούς λόγους της εθνικής μας υστέρησης» και ότι θα το καταπολεμήσουν.
Δεν ξέρω τι άλλο θα βρουν να πουν και πόσοι τους πίστεψαν.
Δεν έμειναν μόνο σε δηλώσεις για να δικαιολογήσουν τις πράξεις τους. Είπαν να δώσουν και ένα «τυράκι» ως συμπλήρωμα, μαζί με τα ωραία αφηγήματα.
Άλλωστε, τους πίστεψαν, δεν τους πίστεψαν οι πολίτες, πήγαν όλοι και πήραν το fuel pass για να… γεμίσουν το μισό ρεζερβουάρ εν όψει Πάσχα.
Να πάρουν μερικά ευρώ που δε θα φτάσουν ούτε για ζήτω.
Αλλά θα «ρίξουν το σύστημα» για να το λάβουν.
Ίσως γνωρίζει καλύτερα από εμάς το κυβερνητικό επιτελείο πως οι περισσότεροι μάλλον θα ξεχάσουν τον ΟΠΕΚΕΠΕ, τα ρουσφέτια, τις υποκλοπές, την ακρίβεια και θα πουν ότι «εντάξει κάτι μας έδωσε, δεν μπορεί κανένας να τα κάνει καλύτερα» κλπ.
Και θα πάει να κάνει το Πάσχα του, πίνοντας, τρώγοντας, σουβλίζοντας, τσουγκρίζοντας και… «άγιος ο Θεός».
Στην επιστροφή, ίσως αρχίσει πάλι λίγο η γκρίνια στο αμάξι, τα διόδια ακρίβυναν, οι υποχρεώσεις μεγαλώνουν, όλη η επαναστατική ενέργεια θα «ξεσπάσει» στην κουβέντα ή το πολύ πολύ στα σόσιαλ και… ξανά τα ίδια. Οι ίδιοι βουλευτές θα ξαναεκλεγούν, εκτός από αυτούς που θα θυσιαστούν ως «Ιφιγένειες» όχι γιατί τα έκαναν αλλά γιατί την πάτησαν και «εκτέθηκαν», τα ίδια πάλι μάλλον θα λέμε και του χρόνου και θα ζούμε την πολιτική μέρα της μαρμότας που όλα επαναλαμβάνονται και όλα «δικαιολογούνται».
Και αυτοί που τα λένε, αλλά και αυτοί που (κάνουν ότι) τα πιστεύουν.
