Σήμερα θα δω τη Δίκη των Δικαστών και θα σκέφτομαι τα Τέμπη

Δεν μου αρέσει ο χαρακτηρισμός «ήρωες».

Μου αρέσει αντίθετα κάτι πιο γήινο, «οι άνθρωποι που έχουν υψηλό αίσθημα καθήκοντος, το οποίο και υπηρετούν με κάθε προσωπικό κόστος».

Και μέρα που είναι, παραμονές της 25ης Μαρτίου, η σκέψη μου δε θα αναλωθεί στα ιστορικά γεγονότα, που τα τιμώ, αφού πρώτα είχα τη δυνατότητα να τα διαβάσω όχι από τα σχολικά βιβλία, αλλά ευτυχώς από έγκριτους ιστορικούς, με τεκμηριωμένη έρευνα.

Η σκέψη μου σήμερα είναι στα Τέμπη και στη δίκη που άρχισε και διακόπηκε χθες, για να ξαναρχίσει την 1η Απριλίου.

Με ντροπιαστικές εικόνες, με συγγενείς στοιβαγμένους, με πολλά παράπονα για τις άθλιες συνθήκες που επικρατούσαν και όλα αυτά, με κόστος 1,5 εκατ. ευρώ από το Υπουργείο Δικαιοσύνης.

Να ήταν μόνο αυτό, όμως…

Το πιο ουσιαστικό είναι η δίκη αυτή καθαυτή. Οι ελλείψεις και οι παραλείψεις του κατηγορητηρίου.

Μία δίκη στην οποία δεν διώκεται κανένα πολιτικό πρόσωπο, δεν είναι υπόλογοι οι εργολάβοι για τη μη υλοποίηση της σύμβασης 717, δεν γνωρίζουμε την ακριβή αιτία θανάτου όσων κάηκαν, δεν έγινε -το αυτονόητο- η εκταφή των σορών όπως θα έπρεπε, που δεν υπάρχει βιντεοληπτικό υλικό από την αναχώρηση της εμπορικής αμαξοιστοιχίας και από τα βίντεο που έχουν παρουσιαστεί αμφισβητείται η αυθεντικότητά τους και δικογραφίες που στηρίζονται σε μη επαρκή στοιχεία, αφού το σημείο του δυστυχήματος μπαζώθηκε άρον άρον την επόμενη μέρα.

Σήμερα στην Ελλάδα δε θα αισθανθώ εθνικά υπερήφανος αν πάω στην παρέλαση το πρωί, φάω μπακαλιάρο το μεσημέρι και δω τον Παπαφλέσσα στην τηλεόραση το απόγευμα.

Σήμερα στην Ελλάδα θα αισθανθώ εθνικά υπερήφανος μόνο αν αντιληφθώ πως υπάρχει Δικαιοσύνη που θα τολμήσει να φτάσει στην αλήθεια για το έγκλημα των Τεμπών.

Και μιας που η μέρα το επιτάσσει, αυτό που θα δω στην τηλεόραση θα είναι η Δίκη των Δικαστών.

Η ταινία που δείχνει πως στην Ελλάδα κάποτε δεν υπήρχαν μόνο ήρωες που πολέμησαν τους Τούρκους, αλλά και δικαστές που κατάφεραν να ορθώσουν το ανάστημά τους απέναντι στην ίδια τους την κυβέρνηση.

Που είπαν «όχι» σε μια απόφαση που τους υπαγορεύθηκε από ψηλά.

Που ύψωσαν ηθικό ανάστημα και δεν έβαλαν την υπογραφή τους, γιατί πολύ απλά αυτό δεν ταίριαζε με το υψηλό αίσθημα καθήκοντος που λέγαμε πριν.

Δε θα μπω στο συνολικό βίο (όπου προφανώς μπορεί κανείς να βρει και αρνητικά σημεία) των Αναστάσιου Πολυζωίδη και των Γεωργίου Τερτσέτη, των δικαστικών που αρνήθηκαν να καταδικάσουν ως «προδότη» τον Κολοκοτρώνη το 1834 και ξυλοκοπήθηκαν από το καθεστώς της Αντιβασιλείας.

Εδώ το κυρίαρχο είναι ότι υπήρξαν Δικαστές με την αληθινή έννοια του όρου, απέναντι στην Ελλάδα των συμφερόντων, της διαπλοκής και των μεθοδεύσεων.  

«Εν ονόματι του βασιλέως σας διατάσσω να υπογράψετε την απόφαση», φώναζε ο υπουργός Δικαιοσύνης.

«Προτιμώ να μου κόψετε το χέρι», απαντά ο Πολυζωίδης.

«Δε θα με έχετε συνεργό στον φόνο δύο αθώων ανθρώπων», απάντησε ψύχραιμα ο Τερτσέτης.

Η εθνική ανάταση, που πολλοί θα επικαλεστούν λόγω της εθνικής επετείου, για μένα θα έρθει μονάχα τότε: Όταν δω ότι η Δικαιοσύνη μπορεί να λειτουργήσει στην Ελλάδα, χωρίς πολιτικές παρεμβάσεις, με καθαρότητα και τόλμη απέναντι στην αλήθεια και στο δίκιο των ανθρώπων που έχασαν τα παιδιά τους.

«Εδώ μέσα (στο δικαστήριο) δεν δικάζουμε εμείς. Δικάζει ο Νόμος. Και ο Νόμος δεν έχει αυτιά για να ακούει τις επιθυμίες σας, ούτε μάτια για να βλέπει τα αξιώματά σας. Έχει μόνο ζυγαριά».

Λόγια του Πολυζωίδη.

Η Δικαιοσύνη δεν είναι απλώς ένας θεσμός, αλλά η ατομική ευθύνη του ανθρώπου που καλείται να αποφασίσει, ακόμη κι αν τύχει να έχει απέναντι του μια κρατική μηχανή αδικίας.

*Σήμερα η ΕΡΤ1 στις 20.15 συνεργάζεται για πρώτη φορά με τη Finos Film (απ’ όπου το credit της εικόνας) και προβάλλει την ταινία Η Δίκη των Δικαστών με το Νίκο Κούρκουλο στο ρόλο του Πολυζωίδη. Ευκαιρία να θυμηθούμε και να ελπίσουμε.