Στις μεγάλες λεωφόρους…

Βίντεο: Λάμπρος Καζάν

Οι δρόμοι των μεγάλων πόλεων μοιάζουν με ορμητικά ποτάμια. Τα κλαδιά στις κοίτες τους δεν προσφέρονται για σωτηρία των απελπισμένων διερχόμενων. Η αστική βοή του πλήθους που τους περιδιαβαίνει, βιαστικό συνήθως, σκεπάζει τον ήχο της σκέψης και η διαρκής, αδιάκοπη, κίνηση εμποδίζει τα βλέμματα να συναντηθούν. Έστω στιγμιαία…

Οι παλλόμενες λεωφόροι δεν επιτρέπουν τις εκπλήξεις της διακοπής της συνέχειας. Ένα αγόρι και ένα κορίτσι που θα βαδίσουν στη διάβαση χέρι-χέρι μοιάζουν αόρατοι μπροστά στο κύμα της αγωνίας να προφτάσουν οι πολλοί το επόμενο κόκκινο. Χάνεται η επιθυμία τους να ανέβει ψηλά ο έρωτας πάνω από τη βιασύνη. Να ξεχωρίσει.

Τους άλλους, τους μοναχικούς, κανείς έτσι και αλλιώς δεν θα τους προσέξει, πλην ίσως άλλων μοναχικών, που φευγαλέα θα σκεφτούν μήπως και;

Ακόμα και εκείνοι που βρίσκονται στα αυτοκίνητα και περιμένουν το επόμενο κόκκινο για τους πεζούς, τα κινητά περιεργάζονται στο ενδιάμεσο. Στα δευτερόλεπτα της προσμονής μέχρι το μαρσάρισμα της συνέχειας, ειδοποιήσεις τσεκάρουν, αντί για πρόσωπα διερχόμενα.

Εξαφανίστηκε η περιέργεια του βίου, αντικαταστάθηκε από τις ίντσες της οθόνης. Ασφαλέστερη η θέαση εκεί που δεν απαιτείται ανταλλαγή βλέμματος που μπορεί να εμπεριέχει και μαντεψιά σκέψης.

Πού και πού, τα απογεύματα που πέφτει ένα πορτοκαλένιο φως ανάμεσα σε κτίρια παλιά και ένδοξα και αδιάφορες οικοδομές του τώρα στη σειρά, στις μεγάλες λεωφόρους, την ώρα που ανάβουν τα φώτα της πόλης και εμφατικά υπογραμμίζουν το φως της δύσης σμήνη από πουλιά λες και εφορμούν για τελευταία φορά μέσα στη μέρα από τα δέντρα τους και σαρώνουν σαν θεαματικοί σαρωτές από ψηλά τους περαστικούς.

Μονάχα αυτά παρατηρούν έστω και θραυσματικά το ράθυμο εκείνη την ώρα πλήθος που αποσύρεται από τα κέντρα προς μακρινά προάστια.

Αργά τη νύχτα, που οι σηματοδότες ανάβουν άδοξα για τον κανένα,  αφού ο καθένας δεν είναι εκεί, οι ίδιοι δρόμοι γεμίζουν από φαντάσματα, όσων δεν μένουν πια εδώ από καιρό ή πρόσφατα και επιστρέφουν εκεί, στις διαβάσεις τους για να θυμηθούν το αίσθημα του ”περνάω απέναντι”.

Άρα υπάρχω.

Οι μεγάλες λεωφόροι των πόλεων είναι η πεμπτουσία της απουσίας μέσα στην παρουσία.