Τα ‘χω μισήσει τα ολόχρυσα κλουβιά σας

Μπορείτε να βρεθούμε αυτό το Σ/Κ; 

Ε, δεν ξέρω, θα δούμε. Θα μιλήσουμε. 

Κούραση μωρέ, μάλλον θα κάτσουμε μέσα, να δούμε καμιά ταινία. 

Θα διαβάσουμε με τα παιδιά, έχουμε ψώνια, ε μάλλον θα κάτσουμε μέσα. Έχει μια καλή ταινία στην TV ή Netflix. 

Τα ‘χω μισήσει τα ολόχρυσα κλουβιά σας, vol 1.

Την οικογένειά σου φίλε, μόνο. Άστα τα υπόλοιπα.  

Πορείες; Και τι μωρέ, θα αλλάξει κάτι; Πού να τρέχεις τώρα…

Κάτσε σπιτάκι σου. Τα παιδάκια σου και τη γυναικούλα σου. 

Τα ‘χω μισήσει τα ολόχρυσα κλουβιά σας, vol 2.

Εσύ μην ασχολείσαι με το τι λένε οι άλλοι, εσύ θα κοιτάς τη δουλειά σου. 

Άστον να λέει αυτόν, εσύ δες πώς θα εξελιχθείς και μη σε νοιάζει.  

Του μιλάνε άσχημα; Ε εντάξει, μωρέ, τι να κάνουμε, συμβαίνουν αυτά, μην σε απασχολεί… 

Τα ‘χω μισήσει τα ολόχρυσα κλουβιά σας, vol 3.

Οι συμμαθητές σου της μίλησαν άσχημα; Ε κι εσύ τι μπλέχτηκες; Τι σε νοιάζει; Άσε να καθαρίσει μόνη της. 

Εσύ θα αλλάξεις τον κόσμο; 

Υπάρχει βία εκεί έξω, κοίτα να συνηθίσεις και να προσαρμοστείς. 

Τα ‘χω μισήσει τα ολόχρυσα κλουβιά σας, vol 4.

Περπατάς στο κέντρο, Δευτέρα βράδυ. Λιγοστοί περαστικοί στο δρόμο. 

Ακουστικά, γρήγορο περπάτημα. Βλέμμα κάτω. 

Ένας νεαρός πάνω στο πατίνι πάει να πέσει πάνω μου, ενώ εγώ κοιτούσα το κινητό μου, περπατώντας. 

«Πρόσεχε φίλε», του φωνάζω, λες κι εγώ πρόσεχα. 

Στο λεωφορείο όλοι μπροστά σε μια οθόνη σκυμμένοι στα πρόθυρα του αυχενικού. 

Η κούραση στα μάτια των επιβατών και ένα «ουφ» διάχυτο στην ατμόσφαιρα. 

Σκέφτεσαι: Η μία δουλειά είναι πολυτέλεια, πια. Μα και σπίτι να κάθεσαι, κουρασμένος νιώθεις.

Αρνητικές ειδήσεις, δουλειές σπιτιού, κακοί γείτονες, γκρίνια. Με τον/τη σύντροφό σου σε λίγα τετραγωνικά μπορεί να κάνεις ώρες να μιλήσεις. Τα παιδιά; Στο κινητό. Το δικό τους κλουβί.

Ακούς κατά λάθος τη συζήτηση των πίσω κυριών:

«Καλά, δεν έμαθες; Την παράτησε και βρήκε άλλη, ναι, με δύο παιδιά. 

Και η άλλη όμως λένε δεν ήταν ήσυχη. Δεν ταιριάζανε βρε. Ας έκανε ό,τι ήθελε, το το ήθελε το διαζύγιο;». 

Δύο τύποι σχολίαζαν μια φωτογραφία στο κινητό: «Δες τι φορούσε αυτή φίλε. Πλάκα μας κάνει;». 

Άλλο ζευγάρι, αμίλητο επί είκοσι λεπτά δίπλα δίπλα. Ζευγάρι;

Μπαίνει ένας επαίτης.

Σας παρακαλώ, βοηθήστε με έχω δύο παιδιά.

Αδιαφορία. Η συζήτηση συνεχίζεται, οι φίλοι σταματούν για δύο δευτερόλεπτα και συνεχίζουν το σχόλιο, το ζευγάρι συνεχίζει αμίλητο.

Κατεβαίνω, περπατώ στην Αλεξάνδρου Σβώλου, τον αγαπημένο μου δρόμο στη Θεσσαλονίκη.

Φτάνω στον προορισμό μου, ανεβαίνω στο κτίριο. Στην τουαλέτα έχει κάγκελα, προφανώς για να μην κινδυνεύσεις.

Ακούω σειρήνες.

Άραγε, ΕΚΑΒ, περιπολικό ή πυροσβεστική; Άραγε;

Ζήσε, ρε γαμώτο. Ζήσε.

*Ο Χαΐνης Δημήτρης Αποστολάκης έχει γράψει τους στίχους ενός κομματιού που μου έρχεται συχνά στο νου ζώντας στην πόλη. Το τραγούδι λέγεται οι «Ντομάτες», τη μουσική και την ερμηνεία υπογράφει ο Μίλτος Πασχαλίδης και στο ρεφρέν λέει:

«τα ‘χω μισήσει τα ολόχρυσα κλουβιά σας Μ’ ακολουθούνε σ’ όποιο μέρος και να πάω Να ‘χετε υπ’ όψιν σας μια μέρα θα σας φάω Όλους εσάς όπου κοιτάτε τη δουλειά σας»