Τελικά, κομμουνιστές ή πατριώτες;
Πόσο υποκριτικό είναι από την Ελληνική Πολιτεία να τους αποκαλεί έτσι, όταν δεν έχει κάνει τίποτα για την αποκατάστασή τους;
Παρακολουθώ την προσπάθεια αρκετών χρηστών του διαδικτύου αλλά δυστυχώς και της επίσημης ελληνικής Πολιτείας μέσω του Υπουργείου Πολιτισμού να αποδώσουν τον χαρακτηρισμό «πατριώτες» και όχι «κομμουνιστές» στους 200 που εκτελέστηκαν στην Καισαριανή, μετά τις συγκλονιστικές φωτογραφίες που δόθηκαν στη δημοσιότητα μέσω της σελίδας Greece at WWII Archives.
Το πόσο πατριώτες ήταν οι 200, το γνωρίζουμε πολύ καλά από την ιστορία.
Μοιάζει τόσο ειρωνικό όμως αυτό να λέγεται επίσημα από την Ελληνική πολιτεία. Μοιάζει πολύ υποκριτική αυτή η προσπάθεια, όταν γνωρίζουμε πως ελάχιστα έγιναν από τις κυβερνήσεις και απολύτως τίποτα από την παράταξη που κυβερνά, ώστε να αποκατασταθεί η μνήμη τους, τα τελευταία 82 χρόνια.
Μάλιστα, η κ. Μενδώνη αναφέρει σήμερα μετά την κήρυξη ως μνημείου το συνόλου της συλλογής φωτογραφιών της Καισαριανής.
«Οι 12 φωτογραφίες που είδαν το φως της δημοσιότητας και απεικονίζουν Έλληνες πατριώτες, πριν από την εκτέλεσή τους στην Καισαριανή, την Πρωτομαγιά του 1944, αποτελούν εξόχως σημαντικά τεκμήρια της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας».
Πατριώτες λοιπόν. Και όχι κομμουνιστές. Θα μπορούσε βέβαια να πει και κομμουνιστές πατριώτες, αλλά αυτό έχουν τους λόγους τους να μην το λένε μαζί.
Ας παραθέσουμε μονάχα τα γεγονότα.
Από τους 200 της Καισαριανής, οι 157 ήταν κομμουνιστές πολιτικοί κρατούμενοι στην Ακροναυπλία από το καθεστώς Μεταξά, το οποίο ως γνωστόν καταδίωκε τους κομμουνιστές από το 1936 όταν και έγινε το πραξικόπημα της 4ης Αυγούστου, υπό τις ευλογίες του βασιλιά Γεώργιου.
Σε μία από τις επιστολές του προς τα μέλη του Κομμουνιστικού Κόμματος, ο τότε γενικός γραμματέας Νίκος Ζαχαριάδης, με το ξέσπασμα του πολέμου και της ιταλικής επίθεσης, καλεί τους συντρόφους τους να πάνε να πολεμήσουν κατά του πολέμου που εξαπέλυσαν οι φασίστες.
Ωστόσο, η κυβέρνηση δεν τους δίνει όπλα και τους διαμηνύει πως θα τους ελευθερώσει μόνο αν αποκηρύξουν τον κομμουνισμό.
Φυσικά αυτοί δε δέχονται, συνεχίζουν να ζουν φυλακισμένοι και μάλιστα λίγο αργότερα μεταφέρονται στο στρατόπεδο Χαϊδαρίου.
Εντωμεταξύ μετά το θάνατο του Μεταξά δεν αλλάζει τίποτα, η κατοχική κυβέρνηση δεν τους απελευθερώνει και τους παραδίδει στους Γερμανούς ως κομμουνιστές.
Στους 157 κομμουνιστές που κρατούνται προστίθενται ακόμη 22 ως μέλη του ΕΑΜ, στη διάρκεια της κατοχής, αλλά και μερικοί ακόμη για άγνωστες αιτίες.
Η συνέχεια είναι λίγο πολύ γνωστή. Λίγο πριν φύγουν από την Ελλάδα οι Γερμανοί εκτελούν τους 200, ως αντίποινα για τη δολοφονία ενός διοικητή και τριών αξιωματικών στους Μολάους.
Ο ιστορικός, Σταύρος Παναγιωτίδης εξηγεί για ποιο λόγο το Υπουργείο, αλλά και εκπρόσωποι της συντηρητικής παράταξης χαρακτηρίζουν πατριώτες και όχι κομμουνιστές τους 200 εκτελεσθέντες.
«Η συγκεκριμένη επιλογή γίνεται για να αγνοήσουν και να κρατηθεί κρυφό ότι οι 200 είχαν συλληφθεί από το καθεστώς Μεταξά και παραδόθηκαν στους Γερμανούς. Θέλουν να καλυφθεί η διάσταση της συμμετοχής που είχε η Αριστερά στην Εθνική Αντίσταση. Οι ίδιοι οι Γερμανοί είπαν ότι θα εκτελέσουν κομμουνιστές. Μάλιστα, είναι γνωστό ότι εθελοντές της τότε κυβέρνησης, Ταγματασφαλίτες δηλαδή, ‘εφόνευσαν ακόμη 100 κομμουνιστάς’ εκείνη την περίοδο. Το δεύτερο πράγμα που προσπαθεί να αποκρύψει είναι ότι υπήρχαν αυτοί οι Ταγματασφαλίστες που ήταν συνεργάτες των ΝΑΖΙ και αντικομμουνιστές.
Είναι κωμικό να εμφανίζουν ως ένα πατριωτικό ζήτημα την αγορά των φωτογραφιών μην παρουσιάζοντας την αλήθεια, ότι ήταν δηλαδή κομμουνιστές που δεν πρόλαβαν να γίνουν αντιστασιακοί, επειδή το καθεστώς Μεταξά τους είχε συλλάβει ήδη και τους παρέδωσε στα χέρια των Γερμανών».
