Tέμπη: Με τι έχει νόημα τελικά να ασχολούμαστε;

Το ημερολόγιο έγραφε 28 Φεβρουαρίου 2023, η ώρα 23:21, η μέρα που η χώρα μας «έχασε τον ύπνο» της από μία ανείπωτη τραγωδία.

Τα τηλέφωνα από κάθε γωνιά της Ελλάδας χτυπούσαν ασταμάτητα, ο σταθμός του ΟΣΕ στη Θεσσαλονίκη στις 00:00 το βράδυ ήταν ασφυκτικά γεμάτος από πρόσωπα που στο βλέμμα τους ήταν χαραγμένη μία βαθιά ανησυχία, πολλοί από αυτούς δεν συνάντησαν ποτέ ξανά τους δικούς τους κι άλλοι, στάθηκαν τυχεροί.

Ο πόνος των επιζησάντων, δεν έφυγε ποτέ, οι εικόνες που είδαν και έζησαν εκείνο το βράδυ διέλυσαν την ζωή τους μία για πάντα. Ο τόπος του Εγκλήματος στα Τέμπη, μυρίζει ακόμη καμένη σάρκα ειδικά για όσους βρεθήκαμε εκεί λίγες ώρες μετά την μετωπική σύγκρουση. Τα πανό, τα λουλούδια, οι εικόνες στέκουν μόνα τους στο χωράφι για να θυμίζουν σε μία χώρα, πόσο ανίκανη στάθηκε και στέκεται. 

Το τι ακολούθησε μετά είναι γνωστό, οι εικόνες στα νοσοκομεία από τους γονείς των Τεμπών, οι μεγαλειώδεις πορείες επί μέρες όλες τις ώρες της ημέρας, η ντροπή και η έπαρση των πολιτικών, τα συνθήματα στους τοίχους, τα κλειστά μαγαζιά στην μαύρη επέτειο και οι βιτρίνες που έγραφαν “δεν έχω οξυγόνο” μία ολόκληρη κοινωνία ανεξαρτήτως πολιτικών πιστεύω, χρώματος, ιδιότητας, φύλλου ενωμένη, για ένα κοινό σκοπό την δικαιοσύνη των 57 που δολοφονήθηκαν στα Τέμπη.

Εκείνο όμως που μας συσπείρωσε και μας σήκωσε από τον καναπέ, ήταν πρωτίστως το αίσθημα του “θα μπορούσα να είμαι εγώ μέσα στο τρένο”, αφού όλοι μας γνωρίζουμε κάποιον σε μία παρέα που ταξίδευε με το προηγούμενο τρένο ή θα έφευγε με το μοιραίο για να επιστρέψει σπίτι του κι αυτό είναι κάτι που μέχρι σήμερα προκαλεί ανατριχίλα.

Έπειτα από αυτό τον δεσμό με το έγκλημα των Τεμπών, όσοι βρεθήκαμε σε επαφή με τους συγγενείς προσπαθήσαμε να μπούμε στα παπούτσια τους, να αισθανθούμε έστω και για λίγο πως είναι να ψάχνεις να βρεις τις αιτίες του θανάτου του παιδιού σου μέσα σε έναν βούρκο από συγκάλυψη και από ψέματα, να νιώσουμε την απουσία τους σαν να ‘ταν δικιά μας που εν μέρη ήταν γιατί όλοι κάποιον γνωστό είχαμε μέσα στα βαγόνια, να παλέψουμε όπως μπορούμε με το τέρας της εξουσίας που πήγε δεκάδες φορές να υποβαθμίσει την υπόθεση.

Όποτε μας το ζητούσαν ήμασταν εκεί, στον δρόμο, στις συναυλίες, στο σημείο, στα δικαστήρια, μας ένωνε κάτι κοινό η ανάγκη για δικαιοσύνη σε μία χώρα που έχει αλλεργία στο δίκαιο.

Ηχητικά και βίντεο των παιδιών που σπαράζουν λίγη ώρα πριν καούν ζωντανά, εικόνες με ματωμένα βαγόνια και πράγματα προσωπικά πεταμένα σε χωράφια. Κηδείες χωρίς φέρετρα, μία χώρα σε σοκ. Όμως όποτε μας το ζητήσουν οφείλουμε να τους κάνουμε να νιώσουν ασφάλεια πως θα βρεθούμε δίπλα τους.

Ποτέ δεν θα μπορέσουμε όλοι εμείς να κρίνουμε τις κινήσεις αυτών των ανθρώπων, να εξηγήσουμε την οργή τους προς το κράτος, την οργή προς εμάς που ίσως αισθάνθηκαν πως δεν παλέψαμε όσο θα έπρεπε. Δεν θα ήταν δίκαιο να προσπαθήσουμε να μπούμε στα παπούτσια τους.

Ο αποπροσανατολισμός της κοινής γνώμης, τις τελευταίες ημέρες και λίγο πριν την επέτειο είναι φανερός και ξεκίνησε πριν περίπου 2 μήνες, όταν κυκλοφόρησαν οι φήμες για την δημιουργία κόμματος της Μαρίας Καρυστιανού, ακολούθησε η επιβεβαίωση, οι διαφωνίες με τον σύλλογο και τους γονείς, οι κακές δηλώσεις στις συνεντεύξεις φτάνοντας στο σήμερα και στις πρώτες της ανακοινώσεις.

Δεν θέλω να κρίνω την απόφαση της πολιτικοποίησης της πρώην προέδρου του συλλόγου των θυμάτων των Τεμπών, ούτε τις τοποθετήσεις ορισμένων συγγενών.

Θέλω απλά να μου υπενθυμίζω πως εκείνο το βράδυ του δυστυχήματος το μυαλό μου είχε νεκρώσει εγκεφαλικά από όσα είδα και όσα έζησα, θέλω να θυμάμαι πάντα πως ο λόγος που κατέβηκα στον δρόμο δεκάδες φορές ήταν για να μην ξεχαστούν οι άνθρωποι που δεν πρόλαβαν να ζήσουν όσα έζησα εγώ, για να δείξω αλληλεγγύη σε ανθρώπους σαν εμένα που αν μου συνέβαινε κάτι αντίστοιχο στην ζωή μου θα ήθελα να έχω ένα ποτάμι της κοινωνίας επ’ ώμου.

Θα ήθελα όλοι οι άνθρωποι που βρήκαν την δύναμη μετά από μία τέτοια τραγωδία και βγήκαν μπροστά για να μας δείξουν σε τι χώρα ζούμε να παραμείνουν ενωμένοι μέχρι το τέλος, να γίνουμε κι εμείς σαν εκείνες τις χώρες που δεν ξεχάσανε, που βγήκαν μερόνυχτα σε όλες τις πόλεις του κόσμου για τις χαμένες ζωές, για ένα καλύτερο μέλλον στους επόμενους, γιατί εμείς είμαστε πια καμένα χαρτιά, τουλάχιστον ας τους αφήσουμε κάτι καλό, κάτι που μας έκανε περήφανους ως παρακαταθήκη.

Θα ήθελα να μην βλέπω τόσο διάχυτο μίσος ανάμεσα σε αυτές τις οικογένειες, γιατί το συμφέρον τους έγινε και δικό μας πια.

Θα ήθελα κάθε 28/2 να μην πέφτει καρφίτσα στην Ελλάδα, να ξέρει η εξουσία πως εδώ θα μείνουμε ενωμένοι για πάντα.

Δεν έχει νόημα να κρίνω κανέναν γονέα που θέλει να πολιτευτεί, αν η κοινωνία έχει ανάγκη να τον ψηφίσει ας το κάνει, έχει νόημα να κρίνω το πόσο βλάπτει την έννοια του μαζί αυτή διάσπαση μεταξύ τους, το πόσο εξαντλητικό είναι οι εκπομπές να ασχολούνται με το τι συμβαίνει μεταξύ τους, αντί να κάνουν ουσιαστικά ερευνητικά ρεπορτάζ για το πού βρισκόμαστε σήμερα στα ΜΜΜ, το πόσο έχει διαβρωθεί το έγκλημα των Τεμπών και η δημόσια προβολή έχει στραφεί σε λάθος παράγοντες.

*Υ.Γ. Προσωπικά και μόνο στις 28/2 θα είμαι ξανά έξω, γιατί αν ήμουν στην θέση των 57 δεν θα ήθελα να ξεχαστώ.