Θα ‘μαι πάντα εδώ, μεσ’ στο όπλο σου σφαίρα

Εικόνα: Δώρα Τσιτσικλή

Προσπαθούσα να βρω ποιο τραγούδι με δένει περισσότερο με τη Θεσσαλονίκη. Θυμήθηκα. Δεν αναφέρεται πουθενά, αλλά νομίζω ότι ναι, αυτό είναι. Όταν κάτι δεν το αναφέρεις ονομαστικά, ίσως το καθορίζεις περισσότερο.

«Ξέρω ένα παιδί, που μου λέει πως σε ξέρει», μου έρχεται αντανακλαστικά ο στίχος και στη συνέχεια οι νότες του.

Η «Φωτιά στο Λιμάνι» του Παύλου Παυλίδη, λοιπόν. Αυτό είναι. Ένα σήμα καπνού.

Δεν είναι το προφανές. Δεν είναι πάντα το προφανές. Σηκώνει ερμηνείες.

Και όχι, δεν είναι αυτό, λόγω της «αναφοράς» που βρίσκει κανείς στη μεγάλη πυρκαγιά του 1986, στο λιμάνι της Θεσσαλονίκης. Ούτε στα Ντεπώ, τις αποθήκες δηλαδή του λιμανιού. Τα νεανικά μάτια του Παύλου είμαι βέβαιος, χωρίς να μου το έχει πει, δεν μπορεί να έβλεπαν μόνο αυτό. Είναι ποιητικά. Μέσα από αυτό, έβλεπε κάτι άλλο.

Η Θεσσαλονίκη γίνεται μούσα.

Εμπνέει… Είναι το στοιχείο της θάλασσας. Όμως κι αυτή δεν έχει σημασία, αν δεν μπορείς να δεις τη θέα. Αν δεν υπήρχε η Άνω Πόλη, τα Τείχη. Να ατενίσεις, να αράξεις, να ξεχαστείς, να ονειρευτείς, να φανταστείς το μέλλον, να αναμετρηθείς με τα θέλω σου, να δεις και τη θάλασσα από ψηλά και να ταξιδέψεις μαζί της σε μέρη που ίσως δεν φτάσεις ποτέ. Να εκτοξευτείς.

«Θα ‘μαι πάντα εγώ, μέσ’ στο όπλο σου η σφαίρα».

Απόδραση. Απελευθέρωση. Εκτόξευση. Ελπίδα.

Μα και σήμα κινδύνου.

«Κόκκινα σύννεφα στον ουρανό».

Αισθάνεσαι ότι κάτι σε κρατά πίσω, δέσμιο. Ότι τίποτα απ’ όσα ονειρεύτηκες δεν μπορείς να τα πετύχεις εδώ. «Μην πετάξεις τη ζωή σου στα σκυλιά». Φεύγεις.

Η Θεσσαλονίκη γίνεται ματαίωση.

Επιστρέφεις όμως. Κάτι σε σε τραβάει πίσω. Είναι αυτή η ομορφιά. Είναι και η μνήμη. Είναι και τα πρόσωπα. Είναι άνθρωποι που καθόρισαν αυτή την πόλη. Της έδωσαν ταυτότητα. Της έδωσαν χαρακτηριστικά. Την έπλασαν. Της δημιούργησαν το DNA.

«Να θυμάσαι ξανά όσα είχαμε κάνει».

Περπατάς στην παραλία, βλέπεις τις αλλαγές. Θυμάσαι ότι κάποιοι δρόμοι ήταν ακόμη χωματόδρομοι. Βλέπεις φωτογραφίες. Ξανακάνεις τις βόλτες στο πάρκο του Ξαρχάκου, στα στενά του Λευκού Πύργου, στη Βαλαωρίτου. Στο λιμάνι. Πάλι εκεί. Εκεί που αράζουν τα πιτσιρίκια. Ηλιοβασίλεμα.

«Είχατε δει ένα τρελό καλοκαίρι, στο κομμάτι που λείπει απ’ τον σπασμένο καθρέφτη, στο λιμάνι φωτιά, τον ήλιο πάλι να πέφτει».

Μνήμη. Θύμησες. Γέλια. «Ρε μαλάκα. Θυμάσαι που…».

Η Θεσσαλονίκη γίνεται σημείο αναφοράς.

«Και μου λες λοιπόν θυμήσου, σαν ταινία η ζωή σου να κυλά».

Η Θεσσαλονίκη της επιστροφής.

Περνάνε τα χρόνια.

Το «Θα ‘μαι πάντα εγώ, μεσ’ στο όπλο σου σφαίρα», για κάποιο λόγο γίνεται «Θα ‘μαι πάντα ΕΔΩ, μεσ’ στο όπλο σου σφαίρα». Έτσι το ακούω πλέον.

Και ναι, είμαι εδώ. Δεν είμαι εγώ. Είμαι εδώ.

Τριγυρνώ στα ίδια μέρη ξανά και ονειρεύομαι.

Τα χρόνια πέρασαν, άφησαν σημάδια, μα εξακολουθείς να κοιτάς μακριά στο λιμάνι, τη φωτιά. Αυτή τη φορά σαν ένα ερωτικό κάλεσμα. Έναν κώδικα που μοιάζει με σήμα καπνού.

Η αγάπη σου γι΄αυτή την πόλη παραμένει φλογερή. Ανάφλεξη.

Περπατάς στην Άνω πόλη και βλέπεις γραμμένο σ’ ένα τοίχο:

«Γελάς γιατί σε θέλω».

Η Θεσσαλονίκη γίνεται ξανά κάλεσμα.

Αυτή η πόλη έχει έναν μαγικό τρόπο να μας συνδέει.

Έχει τόπους που είναι σημεία αναφοράς.

Έχει συναισθήματα που είναι αδύνατον να μη βιώσει κανείς.

Θα ‘μαι πάντα εδώ.

Μες στο όπλο σου σφαίρα. Σαλονίκη μου. Για μένα είσαι όλα όσα ανέφερα κι ακόμη περισσότερα.

ΥΓ: Αυτό το τεύχος δημιουργεί συναισθήματα. Μέσα από αυτό, διαβάζεις την ίδια την πόλη, τους ανθρώπους της και ελπίζεις πως ναι, μπορεί να γεννήσει κάτι καλύτερο. Απλά αυτή η πόλη δε θέλει να την κοροϊδέψεις. Και επειδή συμπίπτει με τα δύο χρόνια παρουσίας μου στην Parallaxi, ναι, θα πω ότι κι εγώ έχω την τύχη να βρίσκομαι στην αγκαλιά ενός παιδιού αυτής της πόλης που μεγάλωσε λίγο αλλά θα συνεχίσει να γεννά ιδέες, ανταποκρινόμενο πρόθυμα στα καλέσματά της. Ναι μίστερ. Δύο χρόνια και συνεχίζουμε.