Το Ριφιφί δεν είναι σειρά, είναι κοινωνικό σχόλιο
Με ποιους τρόπους καταφέρνει η σειρά σε σκηνοθεσία του Σ. Τσαφούλια να λειτουργήσει σαν γροθιά στο στομάχι - Γράφει η Μαρία Γουργούρη
Λέξεις: Μαρία Γουργούρη
Το βράδυ της Δευτέρας 19/1 ολοκληρώθηκε η σειρά του κ. Τσαφούλια «Ριφιφί».
Την είδα κι εγώ.
Δεν είμαι κριτικός του κινηματογράφου ή της τηλεόρασης, όμως η συγκεκριμένη σειρά δεν χρειάζεται κριτική για να σταθεί, είναι από μόνη της πολιτικό και κοινωνικό σχόλιο.
Σε κάθε χαρακτήρα της σειράς, παρότι η ιστορία διαδραματίζεται στη δεκαετία του 1990, μπορούμε να αναγνωρίσουμε κάποιον δικό μας: έναν συγγενή, έναν φίλο, έναν άνθρωπο της καθημερινότητας. Οι ήρωες ενσαρκώνουν ανθρώπους στους οποίους το σύστημα, και ιδιαίτερα το τραπεζικό, έχει διαλύσει τη ζωή.
Αυτός είναι και ο λόγος που το κοινό τους συμπαθεί, παρότι στην πλοκή προχωρούν σε μια παράνομη πράξη: μια ληστεία με τη μέθοδο του ριφιφί.
Γιατί χτυπούν κάτι που τους περισσότερους από εμάς μας έχει δυσκολέψει, ίσως όχι στον ίδιο βαθμό, αλλά σχεδόν όλοι έχουμε κάποια στιγμή ταλαιπωρηθεί είτε από μια τράπεζα είτε από έναν κρατικό ή άλλον απρόσωπο μηχανισμό.
Η σειρά του κ. Τσαφούλια λειτουργεί σαν γροθιά στο στομάχι. Σε αναγκάζει να σκεφτείς πόσο μικρή είναι η απόσταση που σε χωρίζει από τους ήρωές της. Σε βάζει να αναρωτηθείς τι θα έκανες εσύ αν η αναλγησία του συστήματος γινόταν η αιτία να χάσεις έναν αγαπημένο σου άνθρωπο.
Αυτό είναι το επίτευγμα του σκηνοθέτη: αφού σε βάλει στη θέση των ηρώων και σε κάνει να τους συμπαθήσεις, σε αναγκάζει να κοιτάξεις μέσα σου και να αναρωτηθείς τι επιλογές θα είχες εσύ στη θέση τους.
Το «Ριφιφί» δεν ζητά να δικαιολογήσουμε την παρανομία. Ζητά να κοιτάξουμε κατάματα το σύστημα που τη γεννά. Και ίσως το πιο άβολο ερώτημα που αφήνει δεν είναι αν οι ήρωες έκαναν σωστά ή λάθος, αλλά πόσο λίγο απέχει ο καθένας μας από τη στιγμή που η αξιοπρέπεια γίνεται ρίσκο.
Εκεί ακριβώς βρίσκεται το πολιτικό και κοινωνικό σχόλιο της σειράς: όχι στη ληστεία, αλλά σε όσα την προηγήθηκαν.
*Η Μαρία Γουργούρη είναι Οικονομολόγος – Μέλος ΟΕΕ
