Η ιστορία του Παλέ Ντε Σπορ: Από τα καυτά ντέρμπι, στο Φεστιβάλ Μουσικής και τις μεγαλειώδεις συναυλίες

Ήταν το – όχι και τόσο – μακρινό 1959, όταν ελήφθη η απόφαση για την δημιουργία ενός κλειστού γυμναστηρίου στη Θεσσαλονίκη, μέχρι που έναν χρόνο αργότερα ξεκινά η κατασκευή του με χρηματοδότηση της Γενικής Γραμματείας Αθλητισμού.

Οι εργασίες πραγματοποιήθηκαν από ελληνικές εταιρείες, ωστόσο η ιδιαίτερα απαιτητική κατασκευή της οροφής οδήγησε τους υπεύθυνους στην αναζήτηση τεχνογνωσίας από γαλλικές εταιρείες.

Τα εγκαίνια πραγματοποιήθηκαν στις 29 Ιουνίου 1966 από τον βασιλιά Κωνσταντίνο, σηματοδοτώντας την είσοδο της Θεσσαλονίκης στη σύγχρονη εποχή των κλειστών αθλητικών εγκαταστάσεων

Στην αρχή το γήπεδο ονομάστηκε «Εθνικό Κλειστό Γυμναστήριο Θεσσαλονίκης» όμως το το 1966 μετονομάστηκε σε «Αλεξάνδρειο Αθλητικό Μέλαθρο Θεσσαλονίκης» προς τιμήν του Μεγάλου Αλεξάνδρου και βρίσκεται στον χώρο της ΔΕΘ..

Το προσωνύμιο «Παλέ ντε Σπορ» προέκυψε ακριβώς από αυτή τη γαλλική συμμετοχή, καθώς οι ίδιες εταιρείες είχαν εμπλακεί και στην κατασκευή του Palais des Sports de Gerland στη Λιόν.

Δεκαετίες αργότερα, στις 7 Μαΐου 2013, η κεντρική σάλα του γηπέδου μετονομάστηκε σε «Σάλα Νίκος Γκάλης» (Nick Galis Hall), αποτυπώνοντας θεσμικά τη σύνδεση του χώρου με τον κορυφαίο παίκτη που ανέδειξε ποτέ το ελληνικό μπάσκετ.

Στα πρώτα χρόνια λειτουργίας του, το Παλέ φιλοξενούσε όλες σχεδόν τις ομάδες καλαθοσφαίρισης και πετοσφαίρισης της Θεσσαλονίκης. Άρης, ΠΑΟΚ, Ηρακλής, αλλά και αγώνες της Εθνικής ομάδας, συνυπήρχαν κάτω από την ίδια οροφή, σε μια εποχή που το γήπεδο λειτουργούσε ως κοινό σπίτι του αθλητισμού της πόλης. Σταδιακά, καθώς οι σύλλογοι απέκτησαν τις δικές τους έδρες, το Παλέ άλλαξε ρόλο.

Μέχρι το 1985 παρέμενε το μεγαλύτερο κλειστό γήπεδο της Ελλάδας, μέχρι την κατασκευή του Σταδίου Ειρήνης και Φιλίας.

Το 2004 πραγματοποιήθηκε εκτεταμένη ανακαίνιση με αφορμή τους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας, αναβαθμίζοντας τις υποδομές και παρατείνοντας τη ζωή του ιστορικού κτιρίου.

Σήμερα αποτελεί την έδρα του Άρη, χωρίς να παύει να φιλοξενεί και άλλες αθλητικές ή καλλιτεχνικές δραστηριότητες, διατηρώντας τον πολυλειτουργικό του χαρακτήρα.

Αρχιτεκτονικά στοιχεία

Το κτίριο του αρχιτέκτονα Πέτρου Τζανέτου είναι χαρακτηριστικό για το κυκλικό σχήμα του και την -μεγάλης δυσκολίας στην κατασκευή- οροφή, σε μορφή τρούλου.

Ο αρχιτεκτονικός σχεδιασμός είναι μια ευθεία αναφορά στα πρότυπα αρχαίων θεάτρων και ωδείων και οι εξωτερικές κλίμακες προσδίδουν στιβαρότητα στη “σύγχρονη Ροτόντα“.

Βρίσκεται εντός του χώρου της ΔΕΘ και κατά την ανακαίνιση του (2004), λόγω των Ολυμπιακών Αγώνων της Αθήνας, ανακατασκευάστηκαν οι όψεις, οι χώροι κινήσεων θεατών, τα αποδυτήρια, ενώ τα τεχνολογικά μέσα και ο φωτισμός αντικαταστάθηκαν με τελευταίας τεχνολογίας.

Αυτή η ανακατασκευή είχε ως συνέπεια τη μείωση της αρχικής χωρητικότητας 5.576 θέσεων σε περίπου 4.800. Επιπλέον, αν και το κτίριο είναι κυκλικό, εσωτερικά οι εξέδρες είναι πεταλόσχημες, λόγω του βοηθητικού γηπέδου, πίσω από το ένα καλάθι της κεντρικής σάλας.

Ο Άρης και το Αλεξάνδρειο: Μια σχέση ταυτότητας

Η ιστορία του Άρη είναι άρρηκτα δεμένη με το Αλεξάνδρειο Μέλαθρο. Από τα τέλη της δεκαετίας του ’70 και κυρίως κατά τη χρυσή εποχή του συλλόγου τη δεκαετία του ’80, το Παλέ δεν υπήρξε απλώς η έδρα της ομάδας, αλλά ο χώρος όπου διαμορφώθηκε η αγωνιστική και συλλογική της ταυτότητα.

Εκεί ο Άρης κατέκτησε τίτλους, έζησε μεγάλες ευρωπαϊκές βραδιές και δημιούργησε μια από τις πιο αναγνωρίσιμες έδρες του ελληνικού και ευρωπαϊκού μπάσκετ.

Το Αλεξάνδρειο έγινε συνώνυμο της έντασης, της πίεσης προς τον αντίπαλο και της αίσθησης ότι ο Άρης δεν έπαιζε ποτέ μόνος του.

Γι’ αυτό και η μετονομασία της κεντρικής σάλας σε «Nick Galis Hall» το 2013 δεν αποτέλεσε απλώς τιμή σε έναν αθλητή, αλλά την επίσημη αναγνώριση μιας σχέσης που έχει γραφτεί στην ιστορία του ελληνικού αθλητισμού.

Ο ΠΑΟΚ στο Παλέ: Μια κοινή εποχή για το μπάσκετ της πόλης

Πριν αποκτήσει τη δική του έδρα, το Παλατάκι, ο ΠΑΟΚ έγραψε σημαντικό κομμάτι της ιστορίας του στο Αλεξάνδρειο Μέλαθρο. Από τα τέλη της δεκαετίας του ’60 έως και τα τέλη της δεκαετίας του ’90, το Παλέ αποτέλεσε χώρο κοινής παρουσίας για τις μεγάλες ομάδες της Θεσσαλονίκης και σημείο αναφοράς για το μπασκετικό κοινό της πόλης.

Εκεί ο ΠΑΟΚ έζησε έντονες στιγμές πρωταθλητισμού, μεγάλες ευρωπαϊκές βραδιές και ιστορικά ντέρμπι, συμβάλλοντας στη διαμόρφωση της φήμης του Αλεξανδρείου ως μιας από τις πιο «καυτές» έδρες στην Ελλάδα.

Η συνύπαρξη Άρη και ΠΑΟΚ στο ίδιο γήπεδο δεν ήταν απλώς ζήτημα υποδομής, αλλά στοιχείο μιας εποχής όπου το μπάσκετ της Θεσσαλονίκης χτιζόταν συλλογικά, με το Παλέ να λειτουργεί ως κοινό σημείο αναφοράς πριν οι σύλλογοι αποκτήσουν τη δική τους ξεχωριστή έδρα και ταυτότητα.

Τα “καυτά” ΠΑΟΚ – Άρης

«Δεν πέφτει ούτε καρφίτσα μες’ σε αυτά τα κουπλέ, σαν ΠΑΟΚ – Άρης στο 90’ σε γεμάτο Παλέ», ραπάρει ο ΛΕΞ, συμπυκνώνοντας σε έναν στίχο την ατμόσφαιρα των ιστορικών ντέρμπι της πόλης. Για δεκαετίες, τα ΠΑΟΚ – Άρης στο Αλεξάνδρειο δεν ήταν απλώς αγώνες. Ήταν γεγονότα που καθόριζαν ρυθμούς, κουβέντες και συναισθήματα.

Μέχρι το 2000 οι δύο ομάδες μοιραζόντουσαν την ίδια έδρα, πριν ο ΠΑΟΚ μετακομίσει στο δικό του γήπεδο. Όσοι έζησαν εκείνα τα ντέρμπι από κοντά, σε ένα Παλέ κατάμεστο και ασφυκτικό, συγκαταλέγονται σήμερα στους «προνομιούχους» της αθλητικής μνήμης της πόλης.

Ο πρώτος αγώνας τους 

Το Αλεξάνδρειο άνοιξε τις πύλες του στις αρχές του 1967 και στις 5 Φεβρουαρίου της ίδιας χρονιάς φιλοξένησε το πρώτο ντέρμπι της Θεσσαλονίκης, με τον Άρη να επικρατεί του ΠΑΟΚ με 69-59.

Από εκείνο το πρώτο ντέρμπι του 1967 και μετά, το Παλέ δεν έμελλε να είναι απλώς ένας ακόμη κλειστός αθλητικός χώρος. Έγινε σταδιακά το σημείο όπου η Θεσσαλονίκη έμαθε τι σημαίνει ένταση, πάθος και συλλογική εμπειρία.

Τα ΠΑΟΚ – Άρης δεν ήταν απλώς αγώνες, ήταν γεγονότα που καθόριζαν εβδομάδες ολόκληρες, με το Παλέ να λειτουργεί ως καζάνι που έβραζε!

Όταν ο Γκάλης αντιμετώπιζε τον Τζόρνταν στο Παλέ

Υπάρχουν στιγμές που ξεπερνούν τα σύνορα μιας πόλης ή μιας χώρας και μετατρέπουν ένα γήπεδο σε σημείο παγκόσμιας αναφοράς.

Μία από αυτές γράφτηκε στις 20 Νοεμβρίου 1983 στο Αλεξάνδρειο Μέλαθρο, όταν ο Νίκος Γκάλης βρέθηκε αντιμέτωπος με έναν 20χρονο τότε Μάικλ Τζόρνταν, σε φιλική αναμέτρηση της Εθνικής Ελλάδας με το Πανεπιστήμιο της Βόρειας Καρολίνας.

Πριν γίνει ο «Air», ο Τζόρνταν πάτησε το παρκέ του Παλέ και μονομάχησε με τον άνθρωπο που ήδη θεωρούνταν μύθος για το ελληνικό μπάσκετ.

Ο Τζόρνταν σημείωσε 34 πόντους, ο Γκάλης απάντησε με 24, όμως το σκορ πέρασε σε δεύτερη μοίρα. Αυτό που έμεινε ήταν η εικόνα δύο διαφορετικών κόσμων του μπάσκετ να συναντιούνται στο ίδιο γήπεδο, σε μια βραδιά που σήμερα μοιάζει σχεδόν απίστευτη.

Για το Παλέ, εκείνο το παιχνίδι δεν ήταν απλώς ένα φιλικό, ήταν η απόδειξη ότι το κλειστό της Θεσσαλονίκης μπορούσε να φιλοξενήσει στιγμές που ανήκουν στην παγκόσμια μπασκετική ιστορία.

Ο Ηρακλής και τα χρόνια του στο Παλέ

Πριν αποκτήσει το δικό του «σπίτι», το Ιβανώφειο, ο Ηρακλής υπήρξε κι αυτός κομμάτι της ιστορίας του Αλεξανδρείου Μελάθρου. Στις δεκαετίες του ’60, του ’70 και στις αρχές του ’80, το Παλέ φιλοξενούσε αγώνες του «Γηραιού», σε μια εποχή που το κλειστό λειτουργούσε ως κοινή έδρα για τις μεγάλες ομάδες της Θεσσαλονίκης.

Ο Ηρακλής έζησε εκεί σημαντικές στιγμές της μπασκετικής του πορείας, πριν η ανάγκη για μια πιο «δεμένη» έδρα και η αύξηση του φίλαθλου κοινού οδηγήσουν στη δημιουργία του Ιβανωφείου, το οποίο εγκαινιάστηκε το 1987.

Μέχρι τότε, το Παλέ αποτελούσε και για τον Ηρακλή σημείο αναφοράς — έναν χώρο όπου συναντιούνταν οι φίλαθλοι της πόλης και όπου το μπάσκετ της Θεσσαλονίκης χτιζόταν συλλογικά, πριν οι ομάδες αποκτήσουν τη δική τους ξεχωριστή ταυτότητα.

Σήμερα, το Παλέ στέκει ως κάτι περισσότερο από ένα γήπεδο. Είναι ένα ζωντανό αρχείο μνήμης, ένας χώρος που κουβαλά φωνές, στιγμές και ιστορίες δεκαετιών. Ένα κομμάτι της Θεσσαλονίκης που συνεχίζει να θυμίζει τι σημαίνει κοινή εμπειρία.

Το ντεμπούτο του Νίκου Γκάλη

Το ντεμπούτο του Νίκου Γκάλη με τη φανέλα του Άρη στο Αλεξάνδρειο Μέλαθρο καταγράφηκε στις 2 Δεκεμβρίου 1979, σε αγώνα πρωταθλήματος απέναντι στον Ηρακλή.

Ήταν η πρώτη επίσημη εμφάνιση του Ελληνοαμερικανού γκαρντ μπροστά στο κοινό της Θεσσαλονίκης και από το πρώτο του παιχνίδι φάνηκε ότι το ελληνικό μπάσκετ περνούσε σε μια νέα εποχή.

Ο Γκάλης σημείωσε 30 πόντους, οδηγώντας τον Άρη στη νίκη, σε ένα παιχνίδι που έμελλε να αποκτήσει ιστορική σημασία εκ των υστέρων.

Το Παλέ έγινε από εκείνη τη μέρα ο χώρος όπου θα ξεδιπλωνόταν ο μύθος του, με το Αλεξάνδρειο να ταυτίζεται όσο κανένα άλλο γήπεδο με την αγωνιστική του κυριαρχία και τις χρυσές σελίδες του Άρη τη δεκαετία του ’80.

Στα άδυτα του Παλέ Ντε Σπορ

Το κλειστό γυμναστήριο λειτουργεί εδώ και χρόνια ως ένας από τους βασικούς πυρήνες της αθλητικής δραστηριότητας της πόλης.

Ο χώρος χρησιμοποιείται από όλους τους συλλόγους της Ε.Γ.Ο., της Άρσης Βαρών, ξιφασκίας, πυγμαχίας και της αστυνομίας-τζούντο ενώ παράλληλα τους χειμερινούς μήνες και από πολλούς συλλόγους στίβου.

Παράλληλα, από νωρίς το πρωί μέχρι απογευματινές ώρες ο χώρος μπορεί να χρησιμοποιηθεί και από όποιον επιθυμεί να αθληθεί.

Ένα γυμναστήριο που έχει σύγχρονες εγκαταστάσεις και όσα χρειάζεται κάποιος για να κάνει την προπόνησή του.

Το πολιτιστικό προφίλ του γηπέδου

Η συναυλία του Διονύση Σαββόπουλου που άφησε ιστορία 

Ήταν 1η Απριλίου του 1983 στο Παλέ ντε Σπορ όταν ο Διονύσης Σαββόπουλος γέμισε το γήπεδο με επτά χιλιάδες ανθρώπους, ενώ έξω από το γήπεδο υπήρχε άλλος τόσος κόσμος που δεν κατάφερε να μπει στο χώρο της συναυλίας.

Τη μουσική μπάντα του Σαββόπουλου πλαισίωναν σπουδαίοι μουσικοί όπως ο Μηνάς Αλεξιάδης στο πιάνο, ο Βασίλης Σαλέας στο κλαρίνο, οι Χρήστος Ζέρβας και Παναγιώτης Καλατζόπουλος στο μπουζούκι και τις κιθάρες και ο Γιώργος Δεσποτίδης στο βιολί. Δίπλα στον Σαββόπουλο εμφανίστηκε και η «Οπισθοδρομική Κομπανία» με την Ελευθερία Αρβανιτάκη.

Η σπουδαία συναυλία του Σαββόπουλου το 1983

Το Φεστιβάλ Τραγουδιού στο Παλέ — Όταν το τραγούδι γέμιζε τη Θεσσαλονίκη

Μια από τις πιο λαμπρές και χαρακτηριστικές εκφάνσεις της πολιτιστικής ζωής της πόλης ήταν το Φεστιβάλ Τραγουδιού Θεσσαλονίκης — ένας θεσμός που για δεκαετίες έφερνε την ελληνική μουσική σκηνή στο Αλεξάνδρειο Μέλαθρο (Παλέ ντε Σπορ) και έκανε το χώρο σημείο συνάντησης μουσικών, δημιουργών και κοινού.

Το Φεστιβάλ, που ξεκίνησε το 1959 ως πανελλήνιος διαγωνισμός τραγουδιού, μεταφέρθηκε στη Θεσσαλονίκη από το 1962 και βρήκε στο Παλέ την «προνομιακή» του σκηνή για πολλά χρόνια, μέχρι και τις αρχές της δεκαετίας του ’80.

Κάθε Σεπτέμβριο η πόλη «φόραγε τα καλά της» και πλήθος καλλιτεχνών, συνθετών και ερμηνευτών από όλη την Ελλάδα συγκεντρώνονταν στο Παλέ για να παρουσιάσουν τα τραγούδια τους σε ένα διαγωνιστικό και ταυτόχρονα γιορτινό περιβάλλον.

Η αίθουσα του Αλεξάνδρειου μεταμορφωνόταν για εκείνες τις μέρες σε έναν μουσικό ναό, όπου οι μελωδίες και οι στίχοι γέμιζαν τον χώρο και την πόλη.

Στο Φεστιβάλ συμμετείχαν καλλιτέχνες που έμελλε να μείνουν στην ιστορία της ελληνικής μουσικής, ενώ τα τραγούδια που παρουσιάζονταν ακουγόταν παντού στην πόλη — από τα ραδιόφωνα μέχρι τις καφετέριες και τα σπίτια των κατοίκων.

Η «χρυσή εποχή» του θεσμού συνεχίστηκε για πάνω από δύο δεκαετίες, και το Παλέ έγινε συνώνυμο του ελληνικού τραγουδιού: μια πλατφόρμα που όριζε μουσικές τάσεις, ανέδειξε νέους δημιουργούς και διεύρυνε το πολιτιστικό αποτύπωμα της Θεσσαλονίκης.

Αν και το φεστιβάλ σταδιακά άρχισε να χάνει τη λάμψη του τη δεκαετία του ’80 και τελικά σταμάτησε να διεξάγεται μετά το 1997, η μνήμη εκείνων των μουσικών βραδιών εξακολουθεί να ζει — σαν ηχητική ανάμνηση των χρόνων όπου το Παλέ δεν ήταν απλώς γήπεδο, αλλά καρδιά της μουσικής ζωής της πόλης.

Η πρώτη εμφάνιση της Άννας Βίσση στην τηλεόραση και η νίκη της στο Φεστιβάλ

H Άννα Βίσση, μια από τις πιο αναγνωρίσιμες και αγαπητές προσωπικότητες της ελληνικής μουσικής σκηνής, έκανε την πρώτη της τηλεοπτική εμφάνιση το 1977, σημειώνοντας έτσι την αρχή μιας λαμπρής καριέρας.

Η αφετηρία της ήταν ιδιαίτερα εντυπωσιακή, καθώς εκείνη την εποχή είχε ήδη καταξιωθεί στο μουσικό χώρο με την νίκη της στο 19ο Φεστιβάλ Τραγουδιού Θεσσαλονίκης.

Με την ερμηνεία του τραγουδιού “Ας κάνουμε απόψε μιαν αρχή”, που ήταν σε μουσική και στίχους του Δώρου Γεωργιάδη, η Άννα Βίσση κέρδισε το πρώτο βραβείο στο Φεστιβάλ, αναδεικνύοντας τη φωνητική της ικανότητα και την ερμηνευτική της δεινότητα.

Η επιτυχία αυτή δεν περιορίστηκε μόνο στη σκηνή του φεστιβάλ, αλλά άνοιξε τις πόρτες της τηλεόρασης για την καλλιτέχνιδα.

Άλλες συναυλίες που άφησαν ιστορία στο Παλέ ντε Σπορ μέσα από το βιβλίο του Κυριάκου Ποζρακίδη «Ιστορίες της Έκθεσης»

Το 1964, στο στολίδι της ΔΕΘ, το Παλέ ντε Σπορ, έδωσε συναυλία το ιδιαίτερα δημοφιλές τότε νεανικό συγκρότημα των Forminx. Λίγους μήνες αργότερα, στις 29 Σεπτεμβρίου, στον ίδιο χώρο εμφανίστηκαν ο Γιάννης Βογιατζής, η Τζένη Βάνου και ο Τζίμης Μακούλης, με το εισιτήριο να κοστίζει 10, 15 και 20 δραχμές.

Το 1966, επ’ ευκαιρία της ΔΕΘ, η διάσημη μπάντα «Σαρατόγκα» του 6ου Αμερικανικού Στόλου έδωσε συναυλίες στο Παλέ ντε Σπορ, ενώ η «Όπερα των Νέγρων» παρουσίασε το έργο Οι Σάλπιγγες του Κυρίου.

Την επόμενη χρονιά, στο ίδιο χώρο, εμφανίστηκε ο διάσημος Γάλλος τραγουδιστής Σαρλ Αζναβούρ. Το 1968, στις 7 και 8 Σεπτεμβρίου, δύο γαλλικοί σταρ, η Σιλβί Βαρτάν και ο Τζόνι Χαλιντέι, έδωσαν συναυλίες στο Παλέ ντε Σπορ και επισκέφθηκαν τους εκθετήριους χώρους. Τα εισιτήρια για τις συναυλίες κυμαίνονταν από 30 έως 150 δραχμές (30, 50, 80 και 150 δρχ).

Στις 15 και 16 Σεπτεμβρίου πραγματοποιήθηκε συναυλία λαϊκής μουσικής, ολοκληρώνοντας το πλούσιο μουσικό πρόγραμμα της ΔΕΘ εκείνης της χρονιάς.

Στο Παλέ ντε Σπορ πραγματοποιήθηκε συναυλία προς τιμήν της Σοφίας Βέμπο για τα 35 χρόνια της καλλιτεχνικής της πορείας, με διευθυντή ορχήστρας τον Σταύρο Ξαρχάκο και ερμηνευτές τους Γιάννη Μπιθικώτση, Βίκυ Μοσχολιού και Γιάννη Καλατζή.

Στις 13 Σεπτεμβρίου 1969, η Γαλλίδα τραγουδίστρια Δαλιδά ενθουσίασε το κατάμεστο Παλέ ντε Σπορ, ενώ την επόμενη ημέρα οι επισκέπτες της ΔΕΘ απόλαυσαν την Ελληνίδα διεθνούς φήμης Βίκυ Λέανδρος.

Στα παράλληλα γεγονότα της ΔΕΘ το 1971 περιλήφθηκαν τρεις εντυπωσιακές παραστάσεις των φολκλορικών μπαλέτων της Κεντρικής Αφρικής στο Παλέ ντε Σπορ. Στις 11 και 12 Σεπτεμβρίου, στον ίδιο χώρο, εμφανίστηκε το διάσημο βρετανικό ντίσκο-ποπ συγκρότημα Marmelade.

Την επόμενη χρονιά, το 1972, δύο συναυλίες στο Παλέ ντε Σπορ έδωσε η διάσημη Ιταλίδα τραγουδίστρια ποπ Πάτι Μπράβο. Το τραγούδι της Λα Μπάμπολα εκείνη την εποχή βρισκόταν στις πρώτες θέσεις των πωλήσεων δίσκων, ενώ τα εισιτήρια για τις συναυλίες κυμαίνονταν από 20 έως 80 δραχμές (20, 50 και 80 δρχ).

Στις 8 και 9 Σεπτεμβρίου 1973 είχαν προγραμματιστεί δύο συναυλίες στο Παλέ ντε Σπορ με τον διάσημο Έλληνα τραγουδιστή Ντέμη Ρούσσο. Λόγω μεγάλης ζήτησης, προστέθηκε και τρίτη συναυλία στις 10 Σεπτεμβρίου. Στο πρώτο μέρος συμμετείχαν οι Μιχάλης Βιολάρης, Μάρω Δημητρίου, Ελπίδα, Σούλα Κοψίνη, Νέλη Μάνου, Μίλυ, Ξανθή Περράκη και Φρύνη, ενώ παρουσιαστής των συναυλιών ήταν ο Νίκος Μαστοράκης.

Πλούσια ήταν τα καλλιτεχνικά γεγονότα και στην 40ή ΔΕΘ το 1975. Στις 3 και 4 Σεπτεμβρίου, στο Παλέ ντε Σπορ, πραγματοποιήθηκαν δύο συναυλίες με τον συνθέτη Σταύρο Ξαρχάκο, με τη συμμετοχή των Νίκου Ξυλούρη, Δήμητρας Γαλάνη, Νίκου Δημητράτου και Βίκυς Σταύρου. Στις 11 και 12 Σεπτεμβρίου, οι θεατές απόλαυσαν την Ροκ Όπερα – Τρωϊκός Πόλεμος, με συμμετοχή καλλιτεχνών όπως ο Δάκης, η Ελπίδα, ο Ρόμπερτ Ουίλιαμς, ο Κώστας Τουρνάς, ο Γιώργος Μούτσιος, ο Γιώργος Πολυχρονιάδης, ο Βλάσσης Μπονάτσος και η Μπέσυ Αργυράκη.

Στις 5 Σεπτεμβρίου 1976, στο Παλέ ντε Σπορ, η ΔΕΘ διοργάνωσε συναυλία με τον Γιάννη Πάριο, τη Λίτσα Διαμάντη και τον Δημήτρη Κοντολάζο υπέρ του Ιδρύματος Περιθάλψεως και Αποκαταστάσεως Αναπήρων Παίδων Θεσσαλονίκης

Το 1977, στο «Αλεξάνδρειο Μέλαθρο», η ΔΕΘ διοργάνωσε συναυλία του Γιώργου Χατζηνάσιου με τη συμμετοχή των Κώστα Βενετσιάνου, Βίκυς Μοσχολιού, Δήμητρας Γαλάνη και των παιδιών της Eurovision – Πασχάλη, Ρόμπερτ, Μαριάννας και Μπέσυ – που είχαν εντυπωσιάσει το ευρωπαϊκό κοινό με το τραγούδι τους Μάθημα Σολφέζ. Τα εισιτήρια κοστίζαν 80 και 100 δραχμές και περιλάμβαναν παράλληλα και είσοδο στην έκθεση.

Οι παράλληλες πολιτιστικές εκδηλώσεις της 65ης ΔΕΘ το 2000 ξεκίνησαν με μια μεγάλη συναυλία στο Παλέ ντε Σπορ με την Άλκηστι Πρωτοψάλτη και κορυφώθηκαν με το πολυθέαμα “Η Μαρία Φαραντούρη τραγουδάει τους Έλληνες Συνθέτες”, το οποίο η καλλιτέχνιδα είχε παρουσιάσει προηγουμένως και στην EXPO 2000 στο Ανόβερο.

Ο δημοσιογράφος Γιώργος Τούλας μοιράζεται τις δικές του εικόνες από το γήπεδο

«Στο Παλέ με θυμάμαι πρώτη φορά να πηγαίνω με τους γονείς μου για να δούμε τη συναυλία του περίφημου Χρηστάκη. Λαϊκός τραγουδιστής από την Κωνσταντινούπολη, που τον πείραζαν με το παρατσούκλι κοντός, με ιδιαίτερη φωνή και εντυπωσιακές εμφανίσεις.

Δεν θα ξεχάσω ποτέ την έκπληξη του πατέρα μου όταν εμφανίστηκε εκείνη τη νύχτα στη σκηνή με κόκκινα παπούτσια!!! Από τις φορές που δεν ξέχασα ποτέ ήταν όταν πήγαμε με τη νονά μου και τον τότε σύζυγο της, αξιωματικό του αμερικάνικου στρατού που εργαζόταν στο ραντάρ του Χορτιάτη να δούμε τη Ραφαέλα Καρά, το 1978.

Θρύλος τότε η ξανθιά ιταλίδα σταρ του A FAR L’AMORE COMINCIA TU εμφανίσηκε στη σκηνή με αυτοκίνητα ως ντεκόρ και ήταν το πρώτο υπέρθεαμα που είδα στη ζωή μου. Μια νύχτα που τέλειωσε το ίδιο εντυπωσιακά όταν επιστρέφοντας στο σπίτι μας στην Τούμπα, όπου πάρκαρε τη μπιούικ ο σύζυγος της νονάς, πέσαμε για ύπνο και λίγες ώρες μετά μέσα στη μαύρη νύχτα ξυπνήσαμε από μια τρομερή έκρηξη.

Ο ΕΛΑ είχε τινάξει το αυτοκίνητο στον αέρα.

Άλλη μια φορά που δεν ξέχασα ποτέ ήταν η συναυλία του Σαββόπουλου για την επέτειο του 114 με την παρουσίαση του θρυλικού δίσκου Τραπεζάκια έξω, που μόλις θα κυκλοφορούσε.

Ήμουν Δευτέρα Λυκείου η μητέρα του αγαπημένου μου συμμαθητή Θανάση Τριαρίδη, η σπουδαία Όλγα που οργάνωνε τη συναυλία μας πήρε μαζί της πίσω από τη σκηνή και έζησα την απόλυτη νύχτα.

Τέλος το τεράστιο γλέντι της συναυλίας Νταλάρα με Γιώτα Λύδια, ένα παραλήρημα κεφιού και γνωριμίας με το λαϊκό τραγούδι του χθες σε μια νύχτα αληθινά μοναδική». 

Με πληροφορίες από: Wikipedia, Stadia.gr, Pressaris, Kratisinow.gr, Bonflaneur