ΕΙΚΟΝΕΣ: Η εγκατάλειψη στα λουτρά της Νέας Απολλωνίας

Εικόνες-Λέξεις: Δώρα Τσιτσικλή 

“Ψήφισε η μάνα μου Νέα Δημοκρατία”;

Θρυλική ατάκα και σκηνή με τη βουτιά του Σάκη Μπουλά στην πισίνα, από την ταινία του Σταύρου Τσιώλη “Ας περιμένουν οι γυναίκες” (1998). Τα γυρίσματά της πραγματοποιήθηκαν κυρίως στην περιοχή της Βόλβης και των Λουτρών της Νέας Απολλωνίας.

Έναν τόπο εξαιρετικού φυσικού κάλλους, καταπράσινο, δίπλα στη λίμνη Βόλβη, τη δεύτερη μεγαλύτερη λίμνη της χώρας.

Έναν χώρο αφημένο στη μοίρα του εδώ και δεκαετίες, έρμαιο τοπικών μικροσυμφερόντων και πολιτικών αντιπαραθέσεων από τη δεκαετία του ’80 και έπειτα.

Τα λουτρά της Ν. Απολλωνίας παραχωρήθηκαν από το Ελληνικό κράτος στην τότε Κοινότητα Ν.Απολλωνίας το 1920. Ωστόσο, η οργανωμένη ανάπτυξη και λειτουργία της λουτρόπολης ξεκίνησε κυρίως μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, ενώ οι εγκαταστάσεις που γνωρίζουμε σήμερα άρχισαν να διαμορφώνονται πιο έντονα από τη δεκαετία του 1980 και μετά.

Τα σύγχρονα μεγάλα συγκροτήματα των λουτρών ολοκληρώθηκαν γύρω στο 2000, αλλά έκλεισαν περίπου το 2019.

Από τα στοιχεία που υπάρχουν δημόσια, η καταστροφή και η εγκατάλειψη των Λουτρών φαίνεται να οφείλεται σε συνδυασμό πολιτικών, οικονομικών και διοικητικών προβλημάτων πολλών δεκαετιών.

Σύμφωνα με τις καταγγελίες του Πανελληνίου Συλλόγου Ιαματικών Πηγών και Λουτροπόλεων Ελλάδας η μεγάλη «νέα λουτρόπολη» που δημιουργήθηκε με ευρωπαϊκά προγράμματα τη δεκαετία του 1980 δεν ολοκληρώθηκε ποτέ σωστά από την ΕΤΒΑ. Ο σύλλογος κατήγγειλε επανειλημμένα ότι οι χώροι αφέθηκαν χωρίς συντήρηση, καταστράφηκαν ηλεκτρολογικές και μηχανολογικές εγκαταστάσεις, λεηλατήθηκαν τμήματα της μονάδας και εγκαταλείφθηκαν υποδομές με πάνω από 200 ξενοδοχειακές κλίνες και μεγάλες πισίνες.

Στις δημόσιες επιστολές/καταγγελίες γίνεται επίσης λόγος για αδράνεια κρατικών φορέων, αδιαφορία τοπικής αυτοδιοίκησης, απουσία επενδυτικού σχεδίου, και αποτυχία προστασίας μιας σημαντικής λουτρόπολης θεραπευτικού τουρισμού δίπλα στη λίμνη Βόλβη.

Εν έτει 2026, πλέον, μια βόλτα στα κουφάρια των κτιρίων προκαλεί θλίψη και θυμό. Απίστευτες εγκαταστάσεις και υποδομές, που θα τις ζήλευαν ακόμη και πεντάστερα ξενοδοχεία, ρημάζουν καθώς η φύση ολοκληρώνει το “έργο” ανθρώπων που λεηλάτησαν και κατέστρεψαν ό,τι είχε φτιαχτεί. Σπασμένα τζάμια παντού στα δάπεδα, ξηλωμένοι σωλήνες εξαερισμών, στρώματα και εξοπλισμοί των χώρων εστίασης , όλα σε αποσύνθεση.

Καθώς προχωρούσα μέσα στα δυο τεράστια κτίρια, σκεφτόμουν αυτό που μάλλον μας έχει γίνει βίωμα σε αυτή τη χώρα: πόσα συμφέροντα εξυπηρετήθηκαν, πόσα χρήματα κατασπαταλήθηκαν και κατέληξαν σε τσέπες, πόσο βαθιά είναι η παθογένεια ενός συστήματος που αλλάζει πρόσωπα και κόμματα, αλλά αφήνει πίσω του πάντα τα ίδια ερείπια. Κονδύλια χάθηκαν, υποσχέσεις δόθηκαν, σχέδια ανακοινώθηκαν, όμως το αποτέλεσμα βρίσκεται σήμερα μπροστά μας. Ένα δημόσιο κόσμημα λεηλατημένο και εγκαταλελειμμένο. Και αυτό είναι το πιο εξοργιστικό, ότι μαζί με τα κτίρια, χάθηκε ακόμη μία ευκαιρία για έναν ολόκληρο τόπο.

*Στην περιοχή της Ν.Απολλωνίας οι ανασκαφές αποκάλυψαν μακεδονική πόλη που χτίστηκε πιθανώς τον 5ο αιώνα π.Χ. Η πόλη αυτή αναπτύχθηκε ιδιαίτερα την εποχή του Μ.Αλεξάνδρου και κατοικήθηκε έως τους Βυζαντινούς χρόνους.

Eικόνα από το 1930.