Νέα Παραλία: Μία μικρή πόλη μέσα στην πόλη

Λέξεις: Μυρτώ Τούλα, Χρυσάνθη Αρχοντίδου | Εικόνες: Λήδα Βενιαμίν, Φαίη Ομήρου (esp+ students), Όλγα Δέικου

Η αλήθεια είναι πως όλους μας κρατά κάτι εδώ, κι αυτό το κάτι είναι η σύνδεση της πόλης με το νερό. Όπου κι αν είσαι όπου κι αν θέλεις να πας, ξέρεις πως αν βαδίσεις προς τα κάτω θα συναντήσεις την θάλασσα. Έτσι μας μεγάλωσαν οι γονείς μας κι έτσι μάθαμε και στους φίλους μας που ήρθαν να σπουδάσουν. 

Για κάποιους αποτελεί ησυχαστήριο, για μερικούς τόπος άθλησης, για αρκετές γυμνασιοπαρέες το δεύτερο τους σπίτι, εδώ ξεδιπλώνονται τα χόμπι, εδώ το κύμα ακούει τις πιο βαθιές συζητήσεις, τα φώτα της πόλης δημιουργούν την απόλυτη ατμόσφαιρα για το πρώτο φιλί, ο ήλιος βυθίζεται αργά στον Θερμαϊκό και «ζωγραφίζει» έργα τέχνης στον ουρανό σε πορφυρές αποχρώσεις, ενώ απέναντι του ένα ζευγάρι βγάζει βόλτα τον σκύλο του, δύο κορίτσια διαβάζουν βιβλία στο παγκάκι και μία οικογένεια μαζεύει τα πράγματα της από το πικ-νικ που μόλις τελείωσε.

Το πιο δημοκρατικό μέρος στην πόλη, εδώ που χωρούν όλοι και δεν περισσεύει κανένας.

Που ακόμη και η βαριά μοναξιά, αντηχεί με έναν μοναδικό τρόπο στον ρυθμό της αστικής παραλίας. Μία κοπέλα γυρνάει σπίτι της από τη δουλειά ενώ ο ήλιος της «καίει» το κεφάλι, μία άλλη διαβάζει το καινούργιο βιβλίο της σε ένα παγκάκι με το αγαπημένο της τραγούδι να παίζει στα ακουστικά της – κάθε ξεφύλλισμα και μία ματιά στο απέραντο γαλάζιο. Μία γιαγιά μετράει τα κέρματα στο πορτοφόλι της. Παραδίπλα, ένας παππούς αγναντεύει τον Θερμαϊκό.

Όταν τα λουλούδια ανθίζουν, ο ήλιος αρχίζει να λούζει με φως τον ουρανό και να ζεσταίνει τις καρδιές μας, η περατζάδα στη Νέα Παραλία γίνεται must – μία ανάσα από το αποπνικτικό τσιμέντο και τη ρουτινιασμένη καθημερινότητα. Ποδηλάτες κορνάρουν τους περαστικούς που ξεχνιούνται και πατάνε μέσα στις κίτρινες γραμμές. Τα γυμνασιόπαιδα με ενεργειακά ποτά στο χέρι φωνάζουν μεταξύ τους: «Πάμε να πιάσουμε ένα παγκάκι». Μαμάδες κάνουν βόλτες με τα καρότσια τους, ένας μπαμπάς με τον γιο του δροσίζονται με παγωτό βανίλια δίπλα από το γυάλινο παγωτατζίδικο. Οι τουρίστες με γυαλιά ηλίου, καπέλα στο κεφάλι και φωτογραφικές μηχανές στο χέρι, αποτυπώνουν στιγμές, τις ομπρέλες του Ζογγολόπουλου, το «Φεγγάρι στην Ακτή» και το γαλάζιο που καταπίνει τον ορίζοντα. Στο ξύλινο ντεκ, άνθρωποι με σηκωμένες μπλούζες και κοντά σορτσάκια κάνουν ηλιοθεραπεία, ενώ μικρά παιδάκια πλατσουρίζουν στα σιντριβάνια.

Όταν βραδιάζει…

Όταν πέφτει το σούρουπο και ο ουρανός χρωματίζεται πορτοκαλί, τα παγκάκια γεμίζουν με παρέες, μελωδίες ακούγονται από τους μουσικούς του δρόμου και από τα ηχεία των παιδιών που αράζουν με μπύρες στο χέρι. Άλλοι βγαίνουν για την καθιερωμένη γυμναστική τους, τρέχουν ιδρωμένοι δίπλα στη θάλασσα και τα δέντρα, ενώ ηλικιωμένοι κάνουν τις ασκήσεις που τους έχει συμβουλέψει ο γιατρός στα όργανα της Νέας Παραλίας. Για φίλους και ζευγάρια που δίνουν το πρώτο ραντεβού, αποτελεί σημείο συνάντησης: «Σε περιμένω απέναντι από το θερινό Ναταλί», «θα τα πούμε στο Άγαλμα του Μέγα Αλέξανδρου», «Εκεί μπροστά από το σιντριβάνι». Τα γήπεδα μπάσκετ και τένις γεμίζουν με γνωστούς και αγνώστους που γίνονται ένα, κάθε φορά και διαφορετική ομάδα για κάνα δυο παιχνίδια. Τότε είναι και η καλύτερη ώρα για τους ψαράδες να στήσουν τα καρεκλάκια τους, να ρίξουν τα καλάμια τους στη θάλασσα και να να ελπίσουν σε μία καλή ψαριά.

Οι αντιθέσεις δημιουργούν εικόνες σε κάθε βήμα, από την μία το απέραντο μπλε της θάλασσας και από την άλλη οι πολυκατοικίες του ’60 πίσω από το ελάχιστο πράσινο που έχει η Θεσσαλονίκη.

Η Νέα Παραλία ως τόπος γνωριμίας και φλερτ

Ο Γιώργος και Μένια γνωρίστηκαν εδώ πριν από περίπου έναν χρόνο: «Η Μένια καθόταν στο πάρκο των Ρόδων, πολύ μελαγχολική, φορούσε τα ακουστικά της και το βλέμα της ήταν κενό πάνω στις Τριανταφυλλιές. Εγώ είχα πάει για τρέξιμο και από το σχολείο ακόμη, έκανα την στάση μου ή στο πάρκο, ή στο διόροφο πάνω στο μπαλκόνι. Μου φάνηκε τόσο ενδιαφέρουσα, την χάζευα αρκετή ώρα μέχρι που πήγα και έκατσα δίπλα της και της ζήτησα αναπτήρα. Γνωριστήκαμε ανταλλάξαμε social και ύστερα από μερικές ημέρες κανονίσαμε το πρώτο μας ραντεβού, φυσικά στη Νέα Παραλία. Δώσαμε συνάντηση στο Μέγαρο Μουσικής και βαδίζαμε αργά προς τον Λευκό Πύργο, και έπειτα πάλι πίσω. Η ώρα πήγε 05:00 το πρωί, αράξαμε σε ένα παγκάκι και χαζέψαμε την ανατολή του ηλίου εκείνη την ώρα την φίλησα. Μέχρι σήμερα και ενώ μένουμε μαζί τουλάχιστον 3-4 φορές την εβδομάδα κανονίζουμε να κάνουμε βόλτα εκεί, απλά τώρα οι βόλτες μας είναι εντελώς διαφορετικές, χαζεύουμε τους ανθρώπους που περνάνε από μπροστά μας και φανταζόμαστε τι μπορεί να τους απασχολεί, αν βγήκαν πρώτο ραντεβού, αν είναι μόνοι τους ή έχουν παρέα που τους έστησε, έχει την πλάκα του όλο αυτό. Όπως και να ‘χει τώρα ας μην γελιόμαστε, είναι το μοναδικό μέρος που μπορείς να περπατήσεις με ασφάλεια στην Θεσσαλονίκη και έχεις χώρο, χωρίς αυτοκίνητα να κάνεις αρκετά χιλιόμετρα». 

Τα παιδία… παίζει

Ο Νίκος πάει δευτέρα Γυμνασίου και με την παρέα του τα ελεύθερα απογεύματα τους παίζουν τίτσου στη Νέα παραλία: «Εγώ και η παρέα μου πηγαίνουμε συχνά στη Νέα Παραλία μετά το φροντιστήριο ή άλλες δραστηριότητες που μπορεί να έχουμε. Είμαστε όλοι 14-15 χρονών και μας αρέσει πολύ να αράζουμε εκεί γιατί έχει ωραίο κλίμα και βλέπεις συνέχεια κόσμο. Συνήθως καθόμαστε στο γρασίδι ή στα παγκάκια και παίζουμε επιτραπέζια, κυρίως Uno και τίτσου. Περνάμε την ώρα μας μιλώντας, γελώντας και ακούγοντας μουσική, πολλές φορές ενοχλούμε και τους δίπλα χαχαχα. Μας αρέσει η Νέα Παραλία γιατί νιώθουμε χαλαρά και ξεχνιόμαστε από τα μαθήματα και την πίεση του σχολείου, επίσης ζηλεύαμε και λίγο τους μεγαλύτερους που μαζευόταν εκεί. Ειδικά όταν δύει ο ήλιος, το μέρος είναι τέλειο. Για εμάς είναι το καλύτερο σημείο για να βγαίνουμε όλοι μαζί και να περνάμε καλά, χωρίς να ενοχλούμε τους γονείς μας». 

Πηγαίνοντας στη δουλειά

Ο Άλκης κάθε πρωί πάει στη δουλειά του με τα πόδια από τη Νέα Παραλία: “Κάθε πρωί πάω στη δουλειά με τα πόδια από τη Μαρτίου μέχρι τα Δικαστήρια και πάντα διαλέγω να περπατήσω από τη Νέα Παραλία. Μου αρέσει να βλέπω την πόλη να ξυπνάει σιγά σιγά. Βλέπω ανθρώπους να τρέχουν με αθλητικά ρούχα και ακουστικά, άλλους να περπατάνε βιαστικά για τη δουλειά τους κρατώντας καφέ, ενώ κάποιοι κάθονται στα παγκάκια και χαζεύουν τη θάλασσα, κυρίως ηλικιωμένοι, πολύ τους ζηλεύω, έτσι ακριβώς φαντάζομαι την ζωή μου στην σύνταξη.  Συχνά βλέπω ποδηλάτες να περνάνε γρήγορα δίπλα μου και παρέες μαθητών που γελάνε πηγαίνοντας σχολείο στα λυόμενα στο 5ο. Δεν είμαι καθόλου της Γυμναστικής κι αυτός είναι ένας τρόπος να κινούμε λίγο, επίσης με το περπάτημα στο συγκεκριμένο μέρος, έχω εκτιμήσει την πόλη μου η οποία όντως περπατιέται. Η θάλασσα, ο αέρας και όλη αυτή η κίνηση με χαλαρώνουν και έτσι ξεκινάω πολύ καλύτερα τη μέρα μου πριν φτάσω στη δουλειά, αφού έχω γεμίσει εικόνες και κάποιες από αυτές τις φιγούρες τις συναντώ και την επόμενη ημέρα.”

«Μια μεγάλη σκηνή που συναντάμε την αυθεντικότητα της πόλης»

Η Μάιρα είναι μουσικός και παίζει κι αυτή σε αυτό τον μικρόκοσμο της πόλης: «Νέα παραλία..απέναντι από το άγαλμα του Μεγάλου Αλεξάννδρου εκεί ηταν η πρώτη φορά που έστησα τη γωνία μου για να τραγουδήσω. Η παραλία μας σε όλη της την έκταση εκπέμπει μια όμορφη ενέργεια είναι γραφική και ατμοσφαιρική..με τη θάλασσα και τον ήλιο από πίσω να στολίζουν το τοπίο.

Νέοι που απολαμβάνουν τον καφέ τους και σταματούν να ακούσουν τη μουσική μας..γονείς με τα παιδάκια τους τις ηλιολουστες μέρες αλλά και παππούδες και γιαγιάδες που πολύ χαίρομαι να βλέπω να μας κρατούν συντροφιά γιατί αυτοί για κάποιο λόγο τις περισσότερες φορές σταματούν να μας ακούσουν με προσοχή και μια αθωότητα στο βλέμμα.

Επέλεξα αυτό το σημείο για να παίξω μουσική γιατί με εμπνέει..αλλά και γιατί ακριβώς στο άγαλμα υπάρχουν παγκάκια όπου ο κόσμος μπορεί να ναι πιο ξεκούραστα και να χαίρεται τη στιγμή..και σίγουρα περνάει πολύ κόσμος στη διάρκεια του απογεύματος συνήθως επιλέγω αυτή την ώρα που το τοπίο είναι σαν καμβάς με το ηλιοβασίλεμα!! Και θα πω πως έχει μια απόσταση από σημεία που κατοικούνται οπότε θεωρητικά δεν ενοχλούμε,για να αναφέρθω και στα επίκαιρα.Μια μεγάλη σκηνή που συναντάμε την αυθεντικότητα της πόλης:τον Λευκό μας τον πύργο..το άγαλμα..οι ομπρέλες και εκεί θα έπρεπε να νιώθουμε ελεύθεροι να εκφράσουμε την τέχνη μας». 

Το ερασιτεχνικό ψάρεμα

O κύριος Νίκος κάθε πρωί ανοίγει το καλάμι του και ψαρεύει: «Αυτός ο καιρός είναι καλός για να βγούμε να απολαύσουμε τη θάλασσα. Για το ψάρεμα είναι σχετικά ιδιαίτερος…άνοιξη και φθινόπωρο οι καλύτερες εποχές. Το ψάρεμα του ερασιτέχνη στη Θεσσαλονίκη δεν έχει να κάνει τόσο με το να πιάσεις πολλά ψάρια. Περισσότερο έχει να κάνει με το ότι θα κάτσω στην καρέκλα μου, θα αγναντεύω και θα ηρεμήσω. Η πόλη θα είναι στα πόδια μου, θα βλέπω τα φορτωμένα κοντέινερ των πλοίων, τους γλάρους, άλλες φορές αν έχει καθαρή ατμόσφαιρα τον Όλυμπο δίπλα μου θα έχω μία ασπρόμαυρη γάτα που θα περιμένει λιχουδιά αλλά δεν θα παρατηρώ τι γίνεται γύρω μου η αλήθεια είναι αυτή. Ωστόσο, είναι το πιο ελεύθερο μέρος της πόλης σαν ένα μεγάλο πάρκο, το πρωί βλέπεις κόσμο να τρέχει να πάει στην δουλειά του το βράδυ πιτσιρικαρία». 

Ποδηλατάδα και… άδειασμα του μυαλού

H Έλενα κάθε απόγευμα μόλις πέσει ο ήλιος ξεκινά από την Μπότσαρη και φτάνει στο κέντρο με το ποδήλατο: «Σχεδόν κάθε απόγευμα, μόλις πέσει λίγο ο ήλιος και δροσίσει η πόλη, παίρνω το ποδήλατό μου και κατεβαίνω στη Νέα Παραλία. Είναι η στιγμή της ημέρας που περιμένω περισσότερο.

Συνήθως πάω γύρω στις 19:00, όταν ο ουρανός αρχίζει να γίνεται πορτοκαλί και η θάλασσα παίρνει εκείνο το χρυσό χρώμα από το ηλιοβασίλεμα. Ξεκινάω από το ύψος της Μπότσαρη, εκεί νομίζω που είναι το πάρκο του ήχου, συνεχίζω δίπλα στη θάλασσα. Φτάνω στο κέντρο κάνω μία στάση στον Λευκό Πύργο που πετυχαίνω κανέναν μουσικό του δρόμου και τον χαζεύω για λίγο και επιστρέφω πίσω όμως αυτή την φορά στο Μέγαρο Μουσικής (για μένα το πιο ωραίο κτίριο στην πόλη).

Το αγαπημένο μου σημείο είναι κοντά στους Κήπους του Νερού. Εκεί νιώθω πως η Θεσσαλονίκη ηρεμεί λίγο. Βλέπεις ανθρώπους να περπατούν, παιδιά να παίζουν, άλλους να τρέχουν ή να κάνουν ποδήλατο όπως εγώ. Για λίγη ώρα ξεχνάς την κίνηση, τις κόρνες και το άγχος.

Είναι ίσως το μοναδικό σημείο στην πόλη όπου μπορώ να κάνω ποδήλατο χωρίς να σκέφτομαι συνεχώς αν κάποιο αυτοκίνητο θα περάσει ξυστά δίπλα μου ή αν πρέπει να ανέβω σε πεζοδρόμιο. Και αυτό είναι που με στεναχωρεί περισσότερο. Γιατί όσο όμορφη κι αν είναι η Νέα Παραλία, δεν γίνεται να είναι η μοναδική πραγματική επιλογή για ποδήλατο σε μια τόσο μεγάλη πόλη. Αν θέλω να κινηθώ σε άλλες γειτονιές, σχεδόν παντού νιώθω ανασφάλεια. Οι δρόμοι δεν έχουν ποδηλατόδρομους, τα πεζοδρόμια είναι στενά και σε πολύ κακή κατάσταση και συχνά αναγκάζεσαι να διαλέξεις ανάμεσα στο επικίνδυνο και στο άβολο. Η Νέα Παραλία είναι το αγαπημένο μου μέρος στη Θεσσαλονίκη γιατί μου δίνει μια αίσθηση ελευθερίας. Αλλά εύχομαι κάποτε να μη χρειάζεται να πηγαίνουμε όλοι μόνο εκεί για να νιώσουμε ασφαλείς πάνω σε ένα ποδήλατο».

Η αγαπημένη στιγμή της καθημερινότητας για τη Σέβη είναι όταν βγαίνει για τρέξιμο στη Νέα Παραλία: «Το τρέξιμο υπήρχε στη ζωή μου εδώ και χρόνια, απλώς τώρα του δίνω πιο σταθερή θέση στην καθημερινότητά μου. Μια μέρα αποφάσισα να κατέβω για τρέξιμο στη Νέα Παραλία της Θεσσαλονίκης και από τότε έγινε η αγαπημένη μου συνήθεια. 

Μέσα στην πίεση και τη ρουτίνα της καθημερινότητας, το τρέξιμο είναι για μένα ένας τρόπος να αδειάζω το μυαλό μου, να ηρεμώ και να βρίσκω ξανά την ενέργειά μου. Ο ήχος της θάλασσας, ο αέρας ή μουσική στα ακουστικά μου και η διαδρομή δίπλα στο νερό κάνουν κάθε προπόνηση να μοιάζει διαφορετική. Τον Ιανουάριο ανακάλυψα μία νέα καφετέρια στην πόλη, με έναν καφέ που έφερε ακόμη περισσότερο νόημα σε αυτή τη συνήθεια. Κάθε Κυριακή πρωί μαζευόμαστε εκεί, κατεβαίνουμε όλοι μαζί στην παραλία για τρέξιμο και μετά επιστρέφουμε για καφέ. Σιγά σιγά, οι άγνωστοι έγιναν παρέα και το τρέξιμο έγινε τρόπος σύνδεσης, χαράς και ξεκούρασης».

Η βόλτα που μοιάζει με ιεροτελεστία

Για τη Μαρία και την οικογένειά της, οι βόλτες στη Νέα Παραλία έχουν μετατραπεί σε μία μικρή ιεροτελεστία: «Οι βόλτες μου στη Νέα Παραλία έχουν μετατραπεί σε μια μικρή ιεροτελεστία ανάμεσα σε εμένα, τον αδελφό μου και τον μπαμπά μας. Γίνονται πάντα το βράδυ κάποιας καθημερινής, μετά τη δουλειά. Ξεκινάμε το περπάτημα συνήθως, από το άγαλμα του Μεγάλου Αλεξάνδρου, με προορισμό το Μέγαρο Μουσικής. Συνήθως, λόγω του αργού της ώρας, δεν περιτριγυριζόμαστε από πολύ κόσμο. Επικρατεί μια αστική ησυχία, ανέμελη όμως. Κάποια κορίτσια αράζουν σε ένα παγκάκι, καθισμένες η μία δίπλα στην άλλην. Δεν μιλούν. Ακούν τη μουσική που ηχεί από το χαλασμένο ηχείο του κινητού. Οι υπαίθριοι πωλητές ξεστήνουν σιγά-σιγά τα μαγαζάκια τους. Μπορεί, να μην περνούν πολλά ποδήλατα, σε σχέση με το πρωί, αλλά μας προσπερνούν δρομείς που κάνουν τη βραδινή τους προπόνηση. Την ίδια ώρα, στα γήπεδα κατά μήκος της παραλιακής, παίζουν λίγα αγόρια. Τα σκυλιά που βγαίνουν την τελευταία βόλτα της ημέρας, σταματούν μπροστά από έναν μουσικό που γρατζουνάει απαλά την κιθάρα του. Αφού διασχίζουμε τη γνώριμή μας διαδρομή των τριών χιλιομέτρων, ξαποσταίνουμε σε μία καντίνα για λίγο. Και μετά, ξανά πίσω. Στο πιο «χαοτικά» ήσυχο μέρος του κέντρου». 

Η Νέα Παραλία είναι αναπόσπαστο κομμάτι της καθημερινότητας για την Εύη, εκεί όπου έχει περάσει ατελείωτες ώρες σε πολλά και διαφορετικά στάδια της ζωής της: «Η περίοδος που μετακόμισα κοντά στη Νέα Παραλία ήταν σχεδόν μόλις τελείωσα τα φοιτητικά μου χρόνια, συνεπώς η νέα μου “πιο ανεξάρτητη” καθημερινότητα στήθηκε εξαρχής εκεί. Με κάποιο τρόπο την έχω συνδυάσει με πολλά στάδια της ζωής μου αλλά και με πολλές ώρες της ημέρας μου.

Ανάλογα με τον καιρό το μέρος αυτό μεταμορφώνεται. Τις μέρες με καθαρό ουρανό τα ηλιοβασιλέματα εκεί είναι κάτι για το οποίο είμαι ευγνώμων όσες φορές κι αν το δω, ο ήλιος γίνεται κόκκινος και ο ουρανός γεμίζει αποχρώσεις του ροζ. Θυμάμαι να περπατάω ένα βράδυ με ψιλόβροχο, υγρασία και ομίχλη, ακούγοντας “υγρή Θεσσαλονίκη είναι το σπίτι μας, τρέχουν οι σταγόνες απ’ τη μύτη μας” νιώθοντας λες και οι στίχοι έχουν εμπνευστεί από εκείνη τη στιγμή και το μέρος. Θυμάμαι μία μέρα με καταιγίδα χωρίς κανέναν άνθρωπο γύρω μου όπου έβλεπα μόνο τις σταγόνες κάτω από τα φώτα της Νέας Παραλίας και ήταν και πάλι τόσο όμορφα.

Ο κόσμος γύρω μου όταν είμαι εκεί έχει πάντα μια ωραία ξεγνοιασιά. Την άνοιξη μυρίζει τριαντάφυλλα κοντά στον κήπο των Ρόδων και το καλοκαίρι καλαμπόκι ψητό και λουκουμάδες κοντά στις ομπρέλες. Όλα γύρω είναι τόσο ζωντανά.

Έχω υπάρξει στη Νέα Παραλία με φίλους, με αγαπημένους ανθρώπους μου και με το σκυλάκι μου. Σε αυτές με το σκυλάκι μου, συνδέομαι καλύτερα με το μέρος, παρατηρώ γύρω μου πράγματα, χάνομαι στις σκέψεις μου και στα τραγούδια στα ακουστικά μου ενώ ο σκυλάκος μου απολαμβάνει και εκείνος. Έχω υπάρξει σε αυτήν και με το πατίνι μου, κάνοντας απλά βόλτα ή πηγαίνοντας στη δουλειά από τον ποδηλατόδρομο, ένα ωραίο ritual για να ξεκινήσει η μέρα μου. Ξεχωρίζω κι άλλες πολλές αναμνήσεις μου από εκεί. Όπως ένα πρωί στις 6 που γυρνώντας από ξενύχτι, πριν πέσω να κοιμηθώ, έβγαλα το σκυλάκι μου βόλτα. Ήταν καλοκαίρι κοντά στο Μέγαρο Μουσικής, γύρω μου μόνο λίγοι ψαράδες και πολλοί γλάροι, σιγά σιγά έβγαινε ο ήλιος, ξεκινούσε ένα υπέροχο πρωινό Κυριακής. Και τις μέρες καραντίνας που δίναμε ραντεβού στον Κήπο της μνήμης με τις μάσκες μας και το μήνυμα 6 στο κινητό. Θυμάμαι και συζητήσεις με τόσους αγαπημένους μου ανθρώπους στα παγκάκια ή περπατώντας, άλλοτε σοβαρές, άλλοτε αστείες, άλλοτε με καφέ κι άλλοτε με μπύρα. Πέρα από τις αναμνήσεις που με συνδέουν με τη Νέα Παραλία, η αγάπη μου για αυτήν είναι τόσο μεγάλη γιατί όταν βρίσκομαι εκεί μου θυμίζει πόσο χαρούμενη μπορώ να είμαι με τα απλά». 

Παίζοντας μπάσκετ

Ο Κώστας δεν πηγαίνει γυμναστήριο, αλλά αθλείται παίζοντας μπάσκετ στα γήπεδα της Νέας Παραλίας: «Κάποιες φορές την εβδομάδα πηγαίνω μόνος μου στο γήπεδο του μπάσκετ, δεν χρειάζεσαι παρέα για να πας – δημιουργείς παρέες εκεί. Από μικρό παιδί, είχα μεγάλη αγάπη για το μπάσκετ και ευτυχώς, αυτός είναι ένας τρόπος να κρατήσω το πάθος μου που έχω για αυτό μέχρι και σήμερα, στα 27 μου. Έχω γνωρίσει πάρα πολλά άτομα στα γηπεδάκια, από 14χρονα που έγιναν τα καλύτερα μου φιλαράκια για μία ώρα μέχρι και 40άρηδες που μου μάθαιναν τα κόλπα των “παλιών”, κυνηγώντας την μπάλα.

Περνάω ώρες παίζοντας παιχνίδια με ανθρώπους που βλέπω πρώτη φορά στη ζωή μου και πιθανώς να μην τους ξαναδώ ποτέ – ή τουλάχιστον μέχρι το επόμενο παιχνίδι σε μερικές ημέρες ή εβδομάδες. Οι ώρες περνάνε πάρα πολύ γρήγορα κάθε φορά, δεν καταλαβαίνω πως από τις 6 το απόγευμα έχει πάει 11 το βράδυ και εμείς παρά το γεγονός ότι είμαστε ιδρωμένοι και εξουθενωμένοι, συνεχίζουμε να παίζουμε. Κάνουμε διαλείμματα για τσιγάρο, για να μπούνε και άλλα παιδιά στα παιχνίδια και σε αυτό το διάλειμμα καταλήγουμε να κάνουμε τις πιο ωραίες συζητήσεις με ανθρώπους που δεν ξέρουμε. Προτιμώ χίλιες φορές αυτός να είναι ο τρόπος που ασκούμαι, παρέα με αγνώστους και δίπλα στη θάλασσα, από το να κλείνομαι στους τέσσερις τοίχους ενός γυμναστήριου, κάνοντας τις ασκήσεις ως αγγαρεία». 

«Εικόνες που σου φτιάχνουν τη μέρα»

Όταν ανοίγει ο καιρός, ο Χρήστος πηγαίνει και γυρνάει από τη δουλειά του με ποδήλατο, πάντα επιλέγοντας τη διαδρομή της Νέας Παραλίας: «Η διαδρομή αυτή είναι πραγματικά μία απόδραση μέσα στο άγχος της καθημερινότητας. Αποτελεί μία απόλαυση το να συνδυάζεις τερπνόν και ωφέλιμον και το γεγονός ότι έχουμε τη δυνατότητα να κατεβαίνουμε στο κέντρο της πόλης με έναν τόσο ωραίο τρόπο. Ειδικά τα πρωινά που βοηθά ο καιρός, έχεις τη δυνατότητα να αντικρίσεις πολύ όμορφες εικόνες και να ανοίξει το μυαλό σου. Από τη μία, βλέπεις πρωινούς τύπους να περπατάνε, να τρέχουν, να αθλούνται και από την άλλη τους ψαράδες να κάθονται στα καρεκλάκια τους και τις γατούλες από δίπλα τους, να περιμένουν τη λεία, μήπως τους δώσουν κάτι να φάνε.

Το απόγευμα βλέπεις κοπέλες να διαβάζουν τα βιβλία τους στα παγκάκια. Έχει μία πολλή γαλήνια ατμόσφαιρα, μία μοναδική ησυχία που ξεφεύγεις από το βουητό της πόλης και του δρόμου και εισπράττεις εικόνες που σου προκαλούν έντονα συναισθήματα μέχρι να φτάσεις στον προορισμό σου. Η διαδρομή κάτω από τα δέντρα είναι πάντα η αγαπημένη μου στιγμή. Η μόνη δυσκολία ως ποδηλάτης είναι ο αέρας, γιατί καταβάλεις μεγαλύτερη προσπάθεια. Η εμπειρία όμως, δεν αντικαθίσταται με τίποτα. Σε προσπερνάνε πατίνια και ηλεκτρικά ποδήλατα, αρκετοί είναι αυτοί που επιλέγουν αυτόν τον τρόπο μετακίνησης τελικά. Η επιστροφή με το ηλιοβασίλεμα με κάνει να αισθάνομαι ευλογημένος – πολλές φορές μάλιστα αφήνω το ποδήλατο και κάνω μία στάση για να τραβήξω μερικές φωτογραφίες και να αποτυπώσω τη στιγμή. Είναι εξαιρετικό επίσης όταν ακούς μουσικούς του δρόμου, η βόλτα γίνεται ένα μικρό φεστιβάλ μουσικής. Νιώθεις ότι είσαι μέλος μίας κοινότητας με αυτήν την εμπειρία».

Το πιο δημοκρατικό «σαλόνι» της πόλης

Ο Μπερνάρ Κουόμο, αρχιτέκτονας που μαζί με τον Πρόδρομο Νικηφορίδη (νυν αντιδήμαρχο τεχνικών έργων και βιώσιμης κινητικότητας) σχεδίασαν τη Νέα Παραλία, μίλησε για το πιο «δημοκρατικό» μέρος της πόλης.

«Είναι πολύ σημαντικό διαχρονικά να προσπαθούμε -γιατί δεν είναι πάντα σίγουρο ότι θα το πετύχουμε – να δημιουργούμε χώρους, που θα αφορούν όλο τον κόσμο. Που δεν θα περιορίζονται δηλαδή σε μια κοινωνική ομάδα, να είναι ένας δημοκρατικός χώρος. Νομίζω ότι αυτό τελικά το πετύχαμε και για μένα είναι πολύ σημαντικό. Σήμερα, στη Νέα Παραλία πραγματικά μπορούμε να συναντήσουμε όλο τον κόσμο της πόλης.

Εγώ όταν περπατάω στην περιοχή, νιώθω πολύ ευχαριστημένος γιατί συναντώ ανθρώπους διαφόρων ηλικιών, διαφόρων κοινωνικών ομάδων, όπως για παράδειγμα την κινεζική παροικία που δεν τη συναντά κανείς εύκολα πέρα από τις περιοχές όπου δραστηριοποιείται επαγγελματικά, ανθρώπους που αγαπούν τον αθλητισμό, που τους αρέσει να τρέχουν, άνθρωποι που ερωτεύονται. Νομίζω καλύπτει τα πάντα. Όλες τις τάξεις, όλες τις ηλικίες και αυτό για έναν δημόσιο χώρο είναι πολύ ουσιαστικό».

Και το μέλος του Συλλόγου Νέας Παραλίας, Αντώνης Καράγιωργας, το χαρακτήρισε το σαλόνι της πόλης. «Η Νέα Παραλία της πόλης πέτυχε, διότι αποτελεί το όμορφο, ακριβό και καλαίσθητο σαλόνι, φτωχών σπιτικών. Βγαίνουν δηλαδή οι Θεσσαλονικείς από τα δωμάτια τους που είναι λιγότερο όμορφα και μπαίνουν μέσα σε ένα υπέροχο σαλόνι που τους ανήκει. Γι’ αυτό το έχουν αγκαλιάσει και το έχουν αγαπήσει τόσα χρόνια. Έτσι εξηγούνται οι μεγάλες ροές πολιτών που συρρέουν καθημερινά και το επισκέπτονται».

*Το θέμα δημοσιεύτηκε πρώτη φορά στο τεύχος #305 του περιοδικού Parallaxi