Οικολογία – Αλληλεγγύη: Όχι στην εγκατάλειψη του πρώην στρατοπέδου Κόδρα

Σοβαρά ερωτήματα για την πυρκαγιά που κατέστρεψε σημαντικό διατηρητέο κτίριο του πρώην στρατοπέδου Κόδρα προκύπτουν, καταθέτει η Αυτοδιοικητική Κίνηση «Οικολογία -Αλληλεγγύη».

Η πυρκαγιά -τονίζει- έχει πολλαπλά μηνύματα, με κύριους αποδέκτες τον Δήμο Καλαμαριάς, το υπουργείο Πολιτισμού, την αρχαιολογική υπηρεσία, το υπουργείο Εθν. Άμυνας και την Περιφέρεια Κεντρικής Μακεδονίας.

Το κίνημα των πολιτών και φορείς της Καλαμαριάς, με τη συνδρομή και του πρόσφατα αποδημήσαντα καθηγητή Αντώνη Μανιτάκη, είχαν εξασφαλίσει ιστορική απόφαση του ΣτΕ το 2003 και δεν μπορεί να κτίσει κανείς.

Όμως πάνω από 340 στρέμματα δημόσιας γης -πολλά από τα οποία είναι αρχαιολογικός χώρος- είναι εγκαταλελειμμένα από όλους.

Καμία προστασία των ιστορικών κτιρίων δεν φαίνεται να υπάρχει, παρόλο που έχουν χαρακτηριστεί διατηρητέα χωρίς καμία σωστική παρέμβαση, στο έλεος ομάδων αποψίλωσης κάθε χρήσιμου υλικού.

Η «Οικολογία -Αλληλεγγύη» καταθέτει δημόσια τα εξής ερωτήματα:

· Εφόσον η περιοχή και τα κτίρια θεωρητικά προστατεύονται από τον Δήμο Καλαμαριάς, πώς μπήκαν κάποιοι και έβαλαν την φωτιά;

· Ποια προστασία αλλά κυρίως ποιον σχεδιασμό έχει ο Δήμος Καλαμαριάς για το μέλλον του χώρου;

· Γιατί δεν προχώρησε το Μητροπολιτικό πάρκο στο στρατόπεδο Κόδρα;

· Ποιο ήταν το πόρισμα όταν πριν 8 χρόνια είχε εκδηλωθεί πάλι πυρκαγιά στα κτίρια;

· Η προηγούμενη διοίκηση του Δήμου Καλαμαριάς είχε πάρει δάνειο για αποζημιώσει τους φερόμενους ως ιδιοκτήτες. Τι απέγινε; Ποια διαπραγμάτευση έχει γίνει με το Πράσινο Ταμείο;

· Ποιος να πιστέψει ότι όλα είναι τυχαία;

Είναι γνωστή η τακτική που έχουν εφαρμόσει διάφοροι «ιδιοκτήτες στα κτίρια που έχουν κριθεί ως διατηρητέα στη Θεσσαλονίκη. Τα καταστρέφουν από μέσα, χαλούν τη στέγη και η βροχή αναλαμβάνει τα υπόλοιπα. Προϋπόθεση και αναγκαία συνθήκη είναι η εγκατάλειψη από τους Δήμους και το υπουργείο Πολιτισμού. Και κάποια στιγμή δεν υπάρχει πια αντικείμενο προστασίας!

Η πυρκαγιά, τυχαία ή σκόπιμη, οδηγεί στο ίδιο αποτέλεσμα: τον αποχαρακτηρισμό, τη «σαλαμοποίηση», την οικοδόμηση, την επιχειρηματική εκμετάλλευση, την ΑΠΩΛΕΙΑ του τελευταίου πνεύμονα πρασίνου στην ανατολική Θεσσαλονίκη. Και αυτό δεν πρέπει να συμβεί!

Είναι πια επιτακτικό το αίτημα για διατήρηση του χώρου αυτού ως κοινόχρηστου χώρου πρασίνου, την ανάδειξη των αρχαιολογικών ευρημάτων μέσα σε αυτόν και τη διαμόρφωσή του, έτσι ώστε να είναι πλέον επισκέψιμος για τους κατοίκους της περιοχής και όλης της Θεσσαλονίκης. Κάθε διαφορετική λύση θα οδηγήσει αναπόφευκτα σε μία υπερσυγκέντρωση χρήσεων και κυκλοφορίας.

Η φύτευση και ο σχεδιασμός με πραγματική περιβαλλοντική ευαισθησία μπορούν να δημιουργήσουν μια μοναδική αστική σύνθεση, πρότυπο αστικού σχεδιασμού για τη Καλαμαριά του 21ου αιώνα.

Πρέπει λοιπόν να διασφαλίσουμε τις καλύτερες δυνατές προϋποθέσεις για τη διατήρηση, αλλά και την αναβάθμιση της ποιότητας ζωής. Και αυτό είναι ζήτημα που δεν μπορεί να αφορά μόνο τις αρχές, που πολλές φορές αποφασίζουν ερήμην μας, αλλά και όλους τους πολίτες, που θα πρέπει να υπερασπιστούν το συλλογικό συμφέρον και να συμμετέχουν στον ενιαίο σχεδιασμό του μέλλοντος της πόλης, διεκδικώντας την ποιότητα ζωής για εμάς, αλλά και για τις επόμενες γενιές.