Τα απολεσθέντα του Μετρό Θεσσαλονίκης – Τι ξεχνούν πιο συχνά οι επιβάτες;

Ποιος δεν έχει ξεχάσει κάτι; Σε μια καφετέρια, σε σπίτι φίλου, σε ταξί, σε λεωφορείο. Ένα σακίδιο που έμεινε στην καρέκλα. Ένα μπουφάν περασμένο πρόχειρα στην πλάτη του καθίσματος. Κλειδιά που γλίστρησαν από την τσέπη.

Στη Θεσσαλονίκη υπάρχει πλέον ακόμη ένα σημείο όπου τα αντικείμενα μένουν πίσω: το Μετρό Θεσσαλονίκης.

Εδώ και σχεδόν ενάμιση χρόνο, η υπόγεια διαδρομή της πόλης έχει μπει στην καθημερινότητα χιλιάδων ανθρώπων. Συρμοί που έρχονται ανά λίγα λεπτά, πόρτες που ανοίγουν και κλείνουν, ανακοινώσεις που διαδέχονται η μία την άλλη. Επιβάτες που κατεβαίνουν βιαστικά, άλλοι που κοιτούν το κινητό τους, άλλοι που σκέφτονται ήδη την επόμενη στάση της ημέρας τους.

Μέσα σε αυτή τη ροή, κάποιες φορές κάτι μένει πίσω.

Ένα ζευγάρι ακουστικά. Ένα κινητό τηλέφωνο. Κλειδιά σπιτιού. Μικρά αντικείμενα που για λίγη ώρα χάνουν τον ιδιοκτήτη τους και ακολουθούν άλλη διαδρομή από εκείνη που είχαν προγραμματίσει.

Τα απολεσθέντα του Μετρό αποτελούν, με έναν τρόπο, ένα άτυπο αρχείο της πόλης. Αντικείμενα καθημερινά, συνηθισμένα, που κουβαλούν τη βιασύνη της στιγμής. Δεν υπάρχουν – μέχρι στιγμής – παράξενα ή σπάνια ευρήματα. Ό,τι ξεχνιέται, μοιάζει να συνδέεται περισσότερο με την αφηρημάδα μιας συνηθισμένης ημέρας παρά με κάτι ασυνήθιστο.

Σύμφωνα με εκπρόσωπο της THEMA A.E., τα αντικείμενα που εντοπίζονται σε συρμούς ή σταθμούς συγκεντρώνονται σε συγκεκριμένο χώρο, καταγράφονται και φυλάσσονται, ώστε να μπορούν να αναζητηθούν από τον ιδιοκτήτη τους. Τα πιο συχνά είναι κλειδιά και κινητά τηλέφωνα.

Οι σχετικά σύντομες διαδρομές φαίνεται να λειτουργούν υπέρ του επιβάτη: τις περισσότερες φορές η απώλεια γίνεται γρήγορα αντιληπτή. Έτσι, αρκετά αντικείμενα επιστρέφουν στους κατόχους τους μέσα στην ίδια ημέρα. Κάποια μένουν για λίγες ημέρες. Και κάποια δεν τα αναζητά ποτέ κανείς.

Ίσως γιατί η πόλη κινείται γρήγορα. Ίσως γιατί αυτό που χάθηκε αντικαταστάθηκε. Ίσως γιατί ο ιδιοκτήτης δεν κατάλαβε ποτέ πού το άφησε.

Σε περίπτωση απώλειας, οι επιβάτες μπορούν να επικοινωνήσουν με το γραφείο απολεσθέντων της εταιρείας λειτουργίας, δίνοντας πληροφορίες για το αντικείμενο, τον σταθμό και την ώρα μετακίνησης, ώστε να διευκολυνθεί ο εντοπισμός.

Στην υπόγεια Θεσσαλονίκη όλα κινούνται με ρυθμό. Κάποιες φορές όμως, κάτι μένει ακίνητο. Περιμένει σε ένα ράφι, μέσα σε ένα κουτί, μέχρι κάποιος να το αναζητήσει. Ή μέχρι να γίνει απλώς ακόμη ένα μικρό κομμάτι από το άτυπο αρχείο της καθημερινής μας βιασύνης.

Σε περίπτωση που ξεχάσετε ή χάσετε κάποιο αντικείμενο στο Μετρό Θεσσαλονίκης, μπορείτε να επικοινωνήσετε με το αρμόδιο γραφείο απολεσθέντων της THEMA A.E.

Ο Μάριος δεν βρήκε ποτέ αυτό που έχασε στο Μετρό Θεσσαλονίκης 

Δεν βρίσκονται όλα πίσω. Φορούσα τα ασύρματα ακουστικά μου, άκουγα μουσική όπως κάθε πρωί, αλλά όταν έβαλα το χέρι στην τσέπη για να πιάσω το μικρό κουτάκι φόρτισης, είχε ήδη εξαφανιστεί.

Γύρισα πίσω στην αποβάθρα, κοίταξα κάτω από τα καθίσματα, δίπλα στις πόρτες, στις γωνίες. Τίποτα. Επικοινώνησα με το γραφείο απολεσθέντων του Μετρό Θεσσαλονίκης, έδωσα όλες τις λεπτομέρειες – τη γραμμή, το βαγόνι, την ώρα. Περίμενα μέρες, ξαναπήρα τηλέφωνο. Δεν είχε βρεθεί.

Κατάλαβα ότι μάλλον δεν θα το ξαναδώ. Ένα τόσο μικρό αντικείμενο, που γλίστρησε απλώς από την τσέπη μου, είχε ήδη γίνει μέρος των χαμένων της πόλης. Κάποιος το πήρε και δε θα το βρω ποτέ. 

Η Ελένη μια μέρα αφού έχασε το πορτοφόλι της, το βρήκε στο Μετρό 

Κατάλαβα πως έχασα το πορτοφόλι μου στο Μετρό πριν δύο εβδομάδες γιατί πήγα να βγάλω λεφτά αλλά μάλλον στη βιασύνη μου το άφησα στο διπλανό κάθισμα. Όταν προσπάθησα να ψάξω στην τσάντα για να το βγάλω κατάλαβα ότι έλειπε και αντιλήφθηκα ότι κάπου το έχασα.

Ήμουν στα τελευταία δρομολόγια πριν κλείσει και όλο το βράδυ είχα το άγχος πως θα χάσω τόσο σημαντικά πράγματα που είχα μέσα. Ταυτότητα, φοιτητικό πάσο και κάρτες τραπέζης….

Ευτυχώς την επόμενη μέρα το πρωί τηλεφώνησα στο Μετρό και εξήγησα τι συνέβη. Με ενημέρωσαν πως ένας υπάλληλος είχε βρει το πορτοφόλι μου και τελικά επέστρεψε στα χέρια μου. 

Ένα παγκόσμιο «ρεσιτάλ» ξεχασμένων αντικειμένων – Το παράδειγμα του Λονδίνου

Η καθημερινή βιασύνη δεν είναι μόνο… ελληνική υπόθεση. Αν ρίξει κανείς μια ματιά σε άλλα μεγάλα δίκτυα μεταφορών, θα διαπιστώσει ότι η ανθρώπινη αφηρημάδα έχει παγκόσμιο εύρος – και μερικές φορές… ιδιαίτερο χιούμορ.

Στο σύστημα του Μετρό του Λονδίνου, για παράδειγμα, όπου χιλιάδες αντικείμενα συγκεντρώνονται κάθε χρόνο στα απώλεια, πέρα από τα κλασικά κλειδιά, κινητά και σακίδια, έχουν βρεθεί και πράγματα που ξαφνιάζουν: από ασυνήθιστες στολές και πρωτόγνωρα κομμάτια αξεσουάρ, μέχρι αντικείμενα που δύσκολα περιμένει κανείς να δει σε μια αποθήκη απολεσθέντων.

Η ίδια η εικόνα ενός τόσο διαφορετικού «αρχείου αντικειμένων» δείχνει πόσο απρόβλεπτες και προσωπικές μπορούν να είναι αυτές οι μικρές απώλειες.

Αν και το δίκτυο της Θεσσαλονίκης είναι πολύ μικρότερο και με διαφορετικά χαρακτηριστικά, αυτή η σύγκριση φέρνει στο φως κάτι κοινό: το μέτρο της βιασύνης και της αφηρημάδας, όπου κι αν βρίσκεσαι, μπορεί να αφήσει πίσω του περισσότερο από μια απλή διαδρομή.

Με περίπου 200.000 αντικείμενα να καταλήγουν κάθε χρόνο – περίπου 6.000 κάθε εβδομάδα – επικρατεί οργανωμένο χάος στο γραφείο απολεσθέντων αντικειμένων της Transport for London (TfL) στο Γουέστ Χαμ, ανατολικά του Λονδίνου.

Τα αντικείμενα που ξεχάστηκαν το 2021 στο Μετρό του Λονδίνου 

40.015 βιβλία, έγγραφα και κάρτες 34.593 τσάντες 24.429 είδη ρουχισμού 10.653 ζευγάρια γυαλιά 9.234 κλειδιά

Απ’ τη Θεσσαλονίκη μέχρι τη Νέα Υόρκη

Η βιασύνη δεν είναι τοπικό φαινόμενο — είναι αστική συνθήκη. Στη Νέα Υόρκη, το δίκτυο της Metropolitan Transportation Authority διαχειρίζεται κάθε χρόνο δεκάδες χιλιάδες απολεσθέντα αντικείμενα, σε μια πόλη όπου εκατομμύρια επιβάτες μετακινούνται καθημερινά με το μετρό.

Σύμφωνα με ανάλυση του FiveThirtyEight, σε δεδομένη χρονική στιγμή είχαν καταγραφεί πάνω από 160.000 αντικείμενα στο σύστημα Lost & Found, με τα κινητά τηλέφωνα, τα κλειδιά και τις ομπρέλες να εμφανίζονται σταθερά στις πρώτες θέσεις της λίστας.

Περίπου τέσσερα στα δέκα αντικείμενα καταφέρνουν τελικά να επιστρέψουν στους ιδιοκτήτες τους· τα υπόλοιπα μένουν αζήτητα, σχηματίζοντας ένα τεράστιο, σχεδόν παράδοξο αρχείο της καθημερινής απροσεξίας.

Ανάμεσά τους έχουν καταγραφεί από μουσικά όργανα και καροτσάκια μέχρι πιο ασυνήθιστα προσωπικά αντικείμενα — αποδείξεις ότι μέσα στη διαδρομή από τη μια στάση στην άλλη, ο καθένας μπορεί να αφήσει πίσω του κάτι περισσότερο από λίγα λεπτά της ημέρας του.