Πετώντας 23124 υπογραφές πολιτών στο καλάθι των αχρήστων
Ποιος θα τολμήσει και με τι κίνητρο να αφιερώσει ξανά τόσες εκατοντάδες ανθρωποωρες για να επαναδιεκδικήσει τον ρόλο των πολιτών στα κοινά;
Με επίκληση στον κίνδυνο διχασμού προκάλεσαν ένα ιστορικό τραύμα στη σχέση πόλης και πολιτών
Η απόφαση των 29 δημοτικών συμβούλων να αγνοήσουν περισσότερες από 23.000 υπογραφές για τη διεξαγωγή δημοψηφίσματος αποτελεί μια ξεκάθαρη πολιτική επιλογή και όχι μια απλή άσκηση “νομιμότητας”. Αποτελεί μια επιλογή να κόψουν την ευκαιρία στον απλό κόσμο να αποφασίσει για το μέλλον της πόλης του αυτό-ανακηρύσσοντας τους ίδιους ως τους μοναδικούς αρμόδιους να αποφασίζουν για το μέλλον μας, γιατί θεωρούν πως ξέρουν καλύτερα τι θα θέλαμε…
Η σημερινή ψηφοφορία αφήνει πίσω της ένα τεράστιο, και κατά τη γνώμη μου δύσκολο να επουλωθεί, τραύμα στη σχέση πόλης και πολιτών. Γιατί όταν μια τόσο ισχυρή και σαφής έκφραση συλλογικής βούλησης δεν της επιτρέπεται να βρει ούτε τον ελάχιστο θεσμικό δρόμο να εκφραστεί, εκπέμπεται ένα μήνυμα ότι η συμμετοχή των πολιτών έχει ένα και μοναδικό όριο: την εκλογή του δημάρχου και των δημοτικών συμβούλων. Μετά μπορούν να καθίσουν στα αυγά τους για τα επόμενα πέντε χρόνια παρακολουθώντας τις 50 αποχρώσεις της μιας και μοναδικής αλήθειας να εναλλάσσονται κάθε λίγους μήνες με νέα κάθε φορά σχέδια και νέα επιχειρήματα…
Η διαδικασία της οποίας γιναμε μάρτυρες όλους αυτούς τους μήνες μέχρι και σήμερα ενισχύει την αίσθηση ότι οι θεσμοί λατρεύουν να λειτουργούν αποκομμένοι από την κοινωνία που υποτίθεται ότι εκπροσωπούν. Με τεράστια ευκολία πετάνε 23124 υπογραφές στο καλάθι των αχρήστων και φυτεύουν βαθιά στο συνειδητό και το υποσυνείδητο ταυτόχρονα κάθε πολίτη την απογοήτευση, την παραίτηση και τελικά τον κυνισμό ότι τίποτα δεν μπορούμε να κάνουμε για να αλλάξουμε τα πράγματα, ότι δεν έχει νόημα καμία ενασχόληση με τα κοινά.Μας φυτεύουν πριν φυτέψουν τα 120 στρέμματα πρασίνου την βαθιά πεποίθηση ότι θα συνεχίσουμε να απέχουμε δεκάδες χιλιάδες χιλιόμετρα πιο πολύ από τη γεωγραφική μας απόσταση από τις ευρωπαϊκές πόλεις και τα συστήματα διακυβέρνησης τους.
Αυτό το είδος τραύματος δεν είναι στιγμιαίο. Δεν εκτονώνεται εύκολα. Δεν θα βγει ο κόσμος στους δρόμους να διαμαρτυρηθεί. Θα συσσωρευτεί στην εμπειρία μας και θα επηρεάζει για πολλά χρόνια τον τρόπο με τον οποίο οι πολίτες θα αντιλαμβάνονται τη συμμετοχή τους στο μέλλον της πόλης. Γιατί να υπογράψει κανείς ξανά; Γιατί να συμμετάσχει σε μια συμμετοχική διαδικασία, όταν η προηγούμενη εμπειρία έδειξε ότι την κρίσιμη ώρα θα βρεθούν όλες οι “ορθολογικές” δικαιολογίες για να τον αγνοήσουν, να τον αποξενώσουν και να τον επαναφέρουν στις εργοστασιακές ρυθμίσεις της πόλης αυτής.
Ποιος θα τολμήσει και με τι κίνητρο να αφιερώσει ξανά τόσες εκατοντάδες ανθρωποωρες για να επαναδιεκδικήσει τον ρόλο των πολιτών στα κοινά (όπως έκαναν τόσοι άνθρωποι που έτρεχαν εδώ και ένα χρόνο να μαζέψουν τίμια μια μια όλες αυτές τις υπογραφές); Σήμερα δολοφονήθηκε η τελευταία ευκαιρία να αναδείξουμε τη Θεσσαλονίκη ως το καλό παράδειγμα της από τα κάτω συλλογικής διαδικασίας, πριν αλλάξει θεσμικά η δυνατότητα προκήρυξης δημοψηφίσματος (που θα επιτρέπει πλέον μόνο τη δημοτική αρχή να το κάνει)!
Σήμερα ψηφίστηκε η «κανονικότητα» του χθες να ισχύσει και σήμερα και να θεωρηθεί ως η μόνη κανονικότητα και για το αύριο… Οι πόλεις και οι διοικήσεις τους όμως κρίνονται οχι μόνο από τα έργα που υλοποιούν ή δεν υλοποιούν, αλλά και από τον τρόπο με τον οποίο ακούν — ή δεν ακούν — τους ανθρώπους τους. Και σε αυτή την περίπτωση, αυτό που μένει δεν είναι ότι δεν συλλέχτηκαν σωστά οι υπογραφές. Είναι ότι δεν άκουσαν τους πολίτες τους να τους βροντοφωναζουν ότι θέλουν να έχουν λόγο. Και αυτο το τραύμα θα καθορίζει τη σχέση των πολιτών με την πόλη για πολύ καιρό..
