«Η ζωή μου, ο άλλος»: για ένα “ανανεωμένο μαζί που θα χωράει τα αχώρετα”

Ζωγραφιά: Χρήστος Γουσίδης 

Υπάρχουν κείμενα που λειτουργούν ως πυξίδες σε περιόδους πνευματικής ανομβρίας. Ένα τέτοιο κείμενο του Χρυσόστομου Σταμούλη, «Πραίτορες βράχοι πάνω μου σωρό μα εγώ θα αναστηθώ…», που φιλοξενήθηκε στο επετειακό τεύχος της Parallaxi για τα 35 της χρόνια, μοιάζει σήμερα πιο επίκαιρο από ποτέ, καθώς επιχειρεί να χαρτογραφήσει την ψυχή μιας πόλης που παλεύει ανάμεσα στο εγώ και το μαζί.

Με μια διεισδυτική ματιά, που ομολογουμένως τον χαρακτηρίζει, διαπιστώνει πως μετά από μισό αιώνα εμπειρίας, η εικόνα που αναδύεται γύρω μας αναδεικνύει τα τιμαλφή, αλλά δυστυχώς και «πολλά από τα κίβδηλα».

Πρόκειται για τα κίβδηλα εκείνα που προκύπτουν από μια πράξη που «κρατά την πόλη αιχμάλωτη μιας αντιδημιουργικής σκοτεινιάς», μια σκοτεινιά που συχνά μεταμφιέζεται και «ομνύει στο όνομα κάποιας δήθεν παράδοσης», είτε αυτή είναι θρησκευτική είτε πολιτική.

Αυτή η εμμονή στην άμυνα απέναντι σε οτιδήποτε διαφορετικό, οδηγεί αναπόφευκτα σε έναν κλειστό εαυτό. Όμως, όπως σημειώνει ο ίδιος, ίσως ήρθε η ώρα για μια «αναστάσιμη υπέρβασή του».

Για να συμβεί αυτό, η πόλη —εμείς οι ίδιοι δηλαδή— οφείλει να είναι έντιμη, να ομολογήσει την ήττα της και «να τρωθεί από την αγάπη». Μόνο μέσα από ένα «άλμα ερωτικό» μπορεί να προχωρήσει στη συγκρότηση ενός νέου εαυτού. Ο Χρυσόστομος Σταμούλης οραματίζεται ένα «ανανεωμένο μαζί, που θα χωράει τα αχώρετα», ένα σώμα πόλης πληθυντικό, αποτελούμενο από «ωραίες ετερότητες».

«Οφείλουμε να ονειρευτούμε ξανά την Άνοιξη της πόλης»

Μια μουσική απάντηση μέσω της συνάντησης, στο Θέατρο Δάσους: «Η ζωή μου, ο άλλος»

Αυτή η ανάγκη για το μαζί και η υπέρβαση της ατομικής απομόνωσης φαίνεται να αποτελεί τον κεντρικό ιστό της μουσικοθεατρικής παράστασης «Η ζωή μου, ο άλλος», που παρουσιάζει η Ιερά Μητρόπολη Θεσσαλονίκης την Κυριακή 24 Μαΐου στο Θέατρο Δάσους.

Η συναυλία, σε καλλιτεχνική επιμέλεια του βιρτουόζου στο κανονάκι Πάνου Δημητρακόπουλου, έρχεται να υπενθυμίσει πανανθρώπινες αξίες. Σε μια περίοδο επιταχυνόμενης πορείας προς έναν άκρατο ατομισμό και μια ψηφιακή αποξένωση, τείνουν να παραμερίζονται χάριν μιας στείρας κατανάλωσης και μιας πλαστής αυτάρκειας.

Όπως εξηγεί ο ίδιος ο δημιουργός, στόχος είναι η ανάδειξη των αξιών της φιλίας και της αλληλοβοήθειας απέναντι στον κυρίαρχο ατομισμό.

«Ζούμε εποχές που είναι πιο ατομιστικές… δεν μας νοιάζει ο διπλανός», επισημαίνει ο κ. Δημητρακόπουλος, τονίζοντας πως η μουσική —ειδικά η παραδοσιακή που έχει τη δύναμη να παντρεύεται με όλα τα είδη— είναι το ιδανικό όχημα για να θυμηθούμε πως η βάση της κοινωνίας μας είναι η αλληλεγγύη.

Στο πλάι του, ο ηθοποιός Δημήτρης Αλεξανδρής θα ζωντανέψει τα κείμενα του Ηλία Λιαμή. Μέσα από έναν λόγο ζεστό και βαθιά ανθρώπινο, μας προτρέπει να φοβηθούμε τη σκληρή καρδιά (Cave obdurationem cordis). Για τον συγγραφέα,όπως εξηγεί σε μια από τις συνεντεύξεις του –  η καρδιά δεν είναι απλώς ένα όργανο, αλλά η πηγή μιας «άλλης ευφυΐας» που μας επιτρέπει να διακρίνουμε το κακό και να απαλλαγούμε από το «τρομερό βάρος πως είμαστε το κέντρο του κόσμου»: 

«Προπατορικό αμάρτημα είναι η αυταπάτη πως είμαστε το κέντρο του σύμπαντος και ότι όλα πρέπει να κινούνται γύρω από μας. Η κατάδυση στην καθαρή καρδιά προϋποθέτει εξάσκηση και προπόνηση στην απαλλαγή από το τρομερό βάρος πως είμαστε το κέντρο του κόσμου».

Σε αυτή τη συλλογική προσπάθεια, οι φωνές του Γεράσιμου Ανδρεάτου, του Παντελή Θαλασσινού, της Βιολέτας Ίκαρη και της Γεωργίας Νταγάκη θα γίνουν η γέφυρα που θα μας ενώσει.

Η Βιολέτα Ίκαρη, αναφερόμενη στους στίχους του Οδυσσέα Ιωάννου για το νέο της άλμπουμ: “Φέτος δεν ήρθανε τα χιόνια/ήρθε η θάλασσα ως εδώ, αντί για σύννεφα, μπαλόνια, στολίσανε τον ουρανό” λέει με τον δικό της ευαίσθητο τρόπο στην Parallaxi και στον Χάρη Δημαρά:

«[…] Έχουμε ανάγκη και υποχρέωση να οραματιστούμε ένα καλύτερο μέλλον τόσο για εμάς όσο και για τους γείτονές μας και τους γείτονες των γειτόνων μας, ως την άλλη άκρη της γης. Είναι στην πραγματικότητα τόσο ζοφερό το τοπίο που, αν αφήσουμε το σκοτάδι να καταπιεί το όνειρο για έναν ιδανικό ή έστω καλύτερο κόσμο, θα είμαστε καταδικασμένοι σε έναν κατηφορικό μονόδρομο».

Ενώ συμπληρώνει παρακάτω για την μουσική εάν λειτουργεί ως καταφύγιο σε στιγμές όπου αισθανόμαστε μόνοι ή αβοήθητοι:

«Η μουσική μας ενώνει. Λειτουργεί ως συντροφιά και καταφύγιο, ως μέσο έκφρασης και εκτόνωσης, ως γιατρικό και παρηγοριά, ως πηγή ψυχικής ανάτασης αλλά και ως φωνή επανάστασης. Δεν υπάρχει περίσταση στην οποία να μην είναι απαραίτητη η παρουσία της. Ακόμη και στις κηδείες, η μουσική είναι παρούσα μέσα από ψαλμωδίες και εμβατήρια».

Ο Πάνος Δημητρακόπουλος, συμπληρώνει αυτή τη σκέψη, περιγράφοντας την παράσταση σαν μια «καρδιακή τόνωση της αγάπης προς τον διπλανό μας, τον άλλον». 

Για τον ίδιο, η παράσταση είναι η ιδανική αφορμή:

«Είναι μια ευκαιρία να έρθουμε κοντά – οι διαπροσωπικές σχέσεις είναι το παν. Προσπαθούμε αυτό που λέμε στον τίτλο της παράστασης, να το κάνουμε πράξη πρώτα εμείς μεταξύ μας. Η ίδια η μουσική προσφέρει τις λύσεις· εκφράζει τα πιο βαθιά, αληθινά και αξιακά συναισθήματα. Είναι λύτρωση για τον άνθρωπο να μπορεί να εκφράζεται και να επικοινωνεί μέσα από αυτήν».

Σε μια εποχή που η ψηφιακή απόσταση και η ψευδαίσθηση ότι δεν χρειαζόμαστε κανέναν μάς απομακρύνουν, η τέχνη μάς προσκαλεί να κοιτάξουμε λίγο πιο βαθιά.

Για να ονειρευτεί ξανά η πόλη την άνοιξη της, ίσως το μυστικό βρίσκεται σε μια απλή ισορροπία: ας ανοιχτούμε με ειλικρίνεια στους άλλους, χωρίς να σταματήσουμε να αναζητούμε την αλήθεια μέσα μας.

Όπως το θέτει εξάλλου τόσο εύστοχα ο Καρλ Γιουνγκ: «Όποιος κοιτάζει προς τα έξω ονειρεύεται. Όποιος κοιτάζει μέσα του ξυπνάει».

Περισσότερες πληροφορίες για την μουσικοθεατρική παράσταση: 

Η Ιερά Μητρόπολη Θεσσαλονίκης και το Γραφείο Νεότητας παρουσιάζουν στο Θέατρο Δάσους τη μουσικοθεατρική συναυλία «Η ζωή μου, ο άλλος», μια καλλιτεχνική πρόταση που ενώνει τη μουσική, την ποίηση και την αφήγηση.

Με τη συμμετοχή των Γεράσιμου Ανδρεάτου, Παντελή Θαλασσινού, Βιολέτας Ίκαρη, Γεωργίας Νταγάκη και του μουσικού συνόλου «Μαΐστρος», η παράσταση συνδυάζει τραγούδι, λόγο και σκηνική ατμόσφαιρα σε μια βραδιά με ουσιαστικό και βαθιά ανθρώπινο χαρακτήρα.

Πρόκειται για μια ιδιαίτερη μουσικοθεατρική εμπειρία που εξερευνά τη σχέση του ανθρώπου με τον συνάνθρωπο, την ταυτότητα και την εσωτερική αναζήτηση, μέσα από τον λόγο και τη μουσική.

Στην παράσταση συμμετέχουν οι: Γεράσιμος Ανδρεάτος / Παντελής Θαλασσινός / Βιολέτα Ίκαρη / Γεωργία Νταγάκη / Μουσικό σύνολο «Μαΐστρος»

Τα κείμενα αποδίδει ο ηθοποιός Δημήτρης Αλεξανδρής

Η καλλιτεχνική επιμέλεια ανήκει στον Πάνο Δημητρακόπουλο και η επιμέλεια κειμένων στον Ηλία Λιαμή.

Η παράσταση αποτελεί μια σύγχρονη καλλιτεχνική πρόταση που συνδυάζει ποίηση, αφήγηση και μουσική, προσεγγίζοντας διαχρονικά ερωτήματα για την ανθρώπινη ύπαρξη και τη σχέση με τον «άλλον».

Ελάτε να μοιραστούμε μαζί με τους άλλους τη ζωή μας!

*Θέατρο Δάσους | Κυριακή 24 Μαΐου 2026 | Τιμές εισιτηρίων: από 12 ευρώ | Ηλεκτρονικά εισιτήρια: Εδώ