Μία γυναίκα όλα τα μπορεί: Η Αγγελική Αγγελάκη είναι η πρώτη εναερίτισσα οικοδόμος στην Ελλάδα

Η Αγγελική Αγγελάκη έχει ασχοληθεί με το θέατρο, τη μουσική, τη ζωγραφική, έχει εργαστεί ως δασκάλα εναέριου χορού.

Ζει με την σκυλίτσα της, τη Φλάντζα, αγαπά τη φύση και τις περιπέτειες.

Όμως αυτό που την κέρδισε ήταν η οικοδομή και κάπως έτσι, έγινε η πρώτη εναερίτισσα οικοδόμος στην Ελλάδα. 

Ξεκίνησε αρχικά ως βοηθός εναερίτη και στη συνέχεια άρχισε να δουλεύει στην επιχείρηση ενός φίλου χωρίς σχεδόν καθόλου απολαβές. Πέρασε από όλα τα πόστα, εργάστηκε σε εργοτάξια και σε εταιρεία που αναλάμβανε μεγάλα κατασκευαστικά έργα.

Μέχρι να νιώσει έτοιμη να χαράξει τη δική της πορεία, όπου από την Αθήνα επέστρεψε στον τόπο καταγωγής της, τον Βόλο, όπου και δημιούργησε τη δική της επιχείρηση.

Η ίδια μιλά στην Parallaxi για την απόφαση να πρωτοπορήσει σε ένα ανδροκρατούμενο επάγγελμα στην Ελλάδα, τις δυσκολίες και τους φόβους όταν βρίσκεται στον αέρα αλλά και την αντιμετώπιση από τον κύκλο και τους συναδέλφους της: 

«Ήταν μια δύσκολη πορεία με πολύ δουλειά, πολλές αποτυχίες και λάθος επιλογές. Σήμερα νιώθω σίγουρη, πιο δυνατή και έτοιμη για μεγαλύτερες προκλήσεις. Αυτή τη στιγμή αναλαμβάνω έργα επισκευών στον Βόλο κυρίως, συνεργάζομαι ωστόσο και με άλλες εταιρείες και συζητώ την απασχόλησή μου στην εκπαίδευση που είναι μια ωραία προοπτική για μένα», εξηγεί η ίδια.

Όταν ξεκίνησε να δουλεύει αρχικά στον αέρα υπήρξαν αντιδράσεις και επιφυλάξεις από το περιβάλλον και τον κύκλο της γιατί μία γυναίκα εναερίτισσα οικοδόμος, φαντάζει ως μία επικίνδυνη και σπάνια επαγγελματική ενασχόληση. Η ίδια όμως ήταν αποφασισμένη να ακολουθήσει τις επιλογές της, όπως ξεκαθαρίζει: «Στην προκειμένη περίπτωση φρόντισα να αποκτήσω εμπειρία και επειδή αγαπώ το επάγγελμά μου, εργάζομαι ευσυνείδητα». 

Κάθε μέρα στη δουλειά είναι διαφορετική για την Αγγελική: 

«Μία μέρα έχει κοινό παρονομαστή τα σχοινιά, όλα τα υπόλοιπα αλλάζουν και αυτό είναι το ενδιαφέρον. Αυτό που κάνει μια εναερίτισσα οικοδόμος είναι να κάνει επισκευές κτιρίων με πρόσβαση όχι σκαλωσιές ή σκάλες αλλά η χρήση σχοινιών. Είναι λύση για μέρη όπως φωταγωγοί, τυφλά σημεία ψηλών κτιρίων και οπουδήποτε δεν μπορεί να προσεγγίσει ένας μάστορας με άλλο μέσο. Συχνά βέβαια θα προτιμήσουν και αυτόν τον τρόπο σε σημεία που ενώ πατάς στα πόδια σου υπάρχει κίνδυνος πτώσης, όπως είναι οι σκεπές. Έτσι ενώ μπορεί να προσεγγίσει κάποιος εκεί μετράει το ότι ένας εναερίτης θα το κάνει με ασφάλεια. Στο οικοδομικό κομμάτι, οι επισκευές είναι αυτές που ασχολούμαι, μετώπες μπαλκονιών που συχνά είναι έτοιμες να φύγουν κάτω για παράδειγμα», όπως περιγράφει η ίδια τη δουλειά της.

 «Αυτή η κοινότητα, αν και ανδροκρατούμενη, με προστάτεψε από τον σεξισμό που επικρατεί σε άλλα επαγγέλματα», με τους συναδέλφους της να δείχνουν σεβασμό προς το πρόσωπό της: 

«Σαν κοινότητα, οι εναερίτες κυρίως είμαστε άνθρωποι των βουνών, οπότε υπάρχει ένας κοινός κώδικας αλληλεγγύης μεταξύ μας. Όπως στο βουνό θα μοιραστούμε τις προμήθειες και το βάρος στο περπάτημά μας, έτσι και στην εργασία μας θα μοιράσουμε τις δουλειές και το βάρος των εξοπλισμών ώστε κανείς να μην εξαντληθεί».

Ωστόσο, αυτό δεν σημαίνει ότι η Αγγελική δεν έχει βιώσει ποίκιλες συμπεριφορές από άνδρες στην οικοδομή: 

«Ίσως το στοιχείο που λείπει από άλλα επαγγέλματα είναι η ένταση που εκφράζονται. Βιώνω σεβασμό, σεξισμό, δυσπιστία αλλά κάποιες φορές και αποθέωση. Από μέρους μου, προτιμώ να κρατάω στο μυαλό μου και στη ζωή μου, το σεβασμό», εξηγεί η ίδια.

Κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει ότι η δουλειά της εναερίτισσας οικοδόμου είναι σκληρή και επίπονη. Για αυτό, η Αγγελική, δίνει στον εαυτό της και το σώμα της τον χρόνο που χρειάζονται για να ηρεμήσουν μετά τις δύσκολες ημέρες: 

«Υπάρχει καταπόνηση του σώματος διότι δεν υπάρχουν προδιαγραφές στα κτίρια για εργασίες με σχοινιά. Έτσι πολλές φορές η θέση εργασίας είναι όχι απλώς άβολη αλλά και επίπονη. Υπάρχουν δουλειές που όταν τις παραδίδω, δίνω στον εαυτό μου μετά μία βδομάδα για να ξεκουραστώ. Σαν γυναίκα πρέπει να παραδεχτώ πως υπάρχει μια παραπάνω ευαισθησία και στα θέματα υγιεινής, όλη μέρα στην σκόνη και εκτεθειμένη στις καιρικές συνθήκες ξέρω με σιγουριά πιά ότι αν δεν έχεις μεράκι για αυτό, δεν θα το επιλέξεις». 

Στην αρχή της δικής της επιχείρησης, ήταν ανήκουστη στη μικρή κοινωνία του Βόλου η ειδικότητα του εναερίτη – πόσο μάλλον μίας γυναίκας, όπως εξηγεί η ίδια. «Κανείς δεν με καλούσε για δουλειά»: 

«Έπρεπε να βιοποριστώ κάπως και ήξερα ότι μπορώ να δουλέψω και σαν μάστορας στο έδαφος. Έτσι ξεκίνησα να αναζητώ δουλειά σε συνεργεία. Πολλοί με απέφευγαν με διάφορες δικαιολογίες –ήταν ο ευγενικός τρόπος – κάποιος όμως μου είπε «να σε πάρω… όμως δεν μπορώ να σου δίνω τα ίδια χρήματα με τους άντρες μάστορες γιατί θα προσβληθούν και θα φύγουν». Αυτό ήταν για μένα σοκαριστικό. Μου έδωσε όμως πείσμα και δύναμη για να βγω μπροστά». 

Η Αγγελική όμως ξέρει ότι οι γυναίκες στους ανδροκρατούμενους χώρους εργασίας είναι πολλές – «ακόμα και αν δεν ακουγόμαστε», όπως η ίδια: 

«Είμαι περήφανη για κάθε μία ξεχωριστά και αναγνωρίζω τον αγώνα της ως ένα βήμα για την κατάρριψη των στερεοτύπων όλων των γυναικών στον εργασιακό και όχι μόνο χώρο. Μπορούμε όχι να επιβιώσουμε απλά, αλλά και να διαπρέψουμε σε κάθε τι και αυτό αποδεικνύεται κάθε μέρα σε κάθε γωνιά της γης. Από γυναίκες που μεγαλώνουν μόνες τους τα παιδιά τους μέχρι γυναίκες που καταγράφονται στην ιστορία της ανθρωπότητας».