Γιατί οι άνθρωποι φοβίζουν το ChatGPT
Υπάρχουν στιγμές που οι απαντήσεις του μοιάζουν σχεδόν ανθρώπινες. Σωστά;
Η καθημερινή χρήση της τεχνητής νοημοσύνης απο τους ανθρώπους δεν αποτελεί πλεόν ένα φαινόμενο που προκαλεί ιδιαίτερη εντύπωση. Αντιθέτως, η χρήση της έχει παρεισφρήσει απο τα μικρότερα έως και τα μεγαλύτερα ζητήματα που αντιμετωπίζουμε στη καθημερινότητά μας.
Δεν ξέρουμε τι θέλουμε να μαγειρέψουμε ή τι τραβάει η όρεξη μας σήμερα; Ρωτάμε τα γνωστά chatbots, όπως το ChatGPT της OpenAI, τα οποία έχουν εξελιχθεί σε εργαλεία άμεσης εξυπηρέτησης που μας λύνουν τα χέρια.
Παρότι οι απαντήσεις του δεν είναι πάντα απολύτως ακριβείς, η δυνατότητα να συνομιλείς μαζί του, να επεξεργάζεσαι σκέψεις και να αναστοχάζεσαι, το έχει φέρει στους περίπου 800 εκατομμύρια ενεργούς χρήστες την εβδομάδα.
Για κάποιους λειτουργεί ακόμη και ως ο πρόχειρος τους “θεραπευτής” – παρά τις σχετικές προειδοποιήσεις- προσφέροντας καθοδήγηση για συνήθειες, στόχους ή για πιο βαριά υπαρξιακά ερωτήματα, όπως το νόημα της ζωής.
Υπάρχουν στιγμές που οι απαντήσεις του μοιάζουν σχεδόν ανθρώπινες. Σωστά;
Τόσο ισορροπημένες και λεπτές, που για λίγο ξεχνάς ότι δεν προέρχονται από έναν άλλο άνθρωπο – απο μια συνειδητά σκεπτόμενη οντότητα.
Η “επαφή” του ChatGPT με τους ανθρώπους έχει γίνει πλέον καθημερινή.
Κι αυτό το γεγονός, έκανε έναν χρήστη του LinkedIn να το ρωτήσει, τι φοβάται περισσότερο στους ανθρώπους;
Τι φοβάται περισσότερο το ChatGPT στους ανθρώπους
Το μοντέλο εντόπισε τέσσερις βασικούς άξονες ανησυχίας, που στην ουσία συγκλίνουν σε ένα κοινό σημείο, κάτι στο οποίο όλοι (λίγο ή πολύ) συμμετέχουμε.
«Δεν βιώνω φόβο. Αλλά αν έπρεπε να κατονομάσω κάτι πραγματικά ανησυχητικό στους ανθρώπους, θα ήταν η ικανότητά σας να ξέρετε τι είναι σωστό και παρ’ όλα αυτά να επιλέγετε αλλιώς»
Όπως εξηγεί στη συνέχεια, οι άνθρωποι διαθέτουν ενσυναίσθηση, διορατικότητα και ικανότητα πρόβλεψης. Μπορούν να κατανοούν τις συνέπειες των πράξεών τους και ταυτόχρονα να τις παρακάμπτουν, επικαλούμενοι δικαιολογίες, ομαδικές ταυτότητες ή απλή ευκολία.
«Αυτό το χάσμα ανάμεσα στη γνώση και στην πράξη είναι εξαιρετικά ισχυρό», σημειώνει.
Όπως γράφει το Unilad, για να το κάνει πιο σαφές, το ChatGPT το ανέλυσε σε επιμέρους παραδείγματα.
Η κανονικοποίηση της βλάβης
Όταν μια πράξη επαναλαμβάνεται αρκετές φορές, μπορεί να πάψει να σοκάρει. Ακόμη κι αν προκαλεί πόνο.
«Αυτό που κάποτε έμοιαζε αδιανόητο, γίνεται απλώς “ο τρόπος που λειτουργούν τα πράγματα”», παρατηρεί. Οι άνθρωποι προσαρμόζονται για να αντέξουν — και μαζί με αυτό, αμβλύνεται η ευαισθησία τους απέναντι σε μια οδύνη που παλαιότερα θα τους συγκλόνιζε.
Η μεταβίβαση της ηθικής ευθύνης
Φράσεις όπως «εκτελούσα εντολές», «έτσι δουλεύει το σύστημα» ή «όλοι το κάνουν» λειτουργούν, σύμφωνα με το μοντέλο, ως διαλύτες της προσωπικής ευθύνης.
Ιεραρχίες, κανόνες, αλγόριθμοι και συλλογικές αποφάσεις δημιουργούν απόσταση ανάμεσα στην πράξη και στις συνέπειές της. Κάπου εκεί, η ηθική εξαφανίζεται αθόρυβα μέσα στη δομή.
Κλίμακα χωρίς ανάλογη ενσυναίσθηση
Το ChatGPT στέκεται με ανησυχία και στην τεχνολογία. Όχι επειδή είναι κακή, αλλά επειδή μεγεθύνει τις επιπτώσεις. Μικρές αποφάσεις μπορούν να επηρεάσουν χιλιάδες ή και εκατομμύρια ανθρώπους, ενώ η ανθρώπινη ενσυναίσθηση παραμένει περιορισμένη σε προσωπική κλίμακα.
Όταν η βλάβη γίνεται στατιστικό μέγεθος και όχι πρόσωπο, είναι πιο εύκολο να αγνοηθεί ή να υποβαθμιστεί – ακόμη κι αν οι συνέπειες είναι τεράστιες.
Όταν οι ιστορίες υπερισχύουν της αλήθειας
Οι άνθρωποι είναι εξαιρετικοί αφηγητές. Και αυτό, όπως σημειώνει το ChatGPT, δεν είναι πάντα πλεονέκτημα. Μια πειστική ιστορία μπορεί να υπερισχύσει των στοιχείων, της πραγματικότητας και των μακροπρόθεσμων συνεπειών.
Οι αφηγήσεις προσφέρουν νόημα, ταυτότητα και παρηγοριά. Τα δεδομένα, αντίθετα, είναι ψυχρά και συχνά άβολα. Όταν μια ιστορία καθορίζει ποιος είναι “καλός” και ποιος “κακός”, μπορεί εύκολα να συνθλίψει τα γεγονότα που την απειλούν.
Όχι μόνο φόβος
Παρά τις σκοτεινές διαπιστώσεις του, το ChatGPT κλείνει με μια πιο αισιόδοξη σκέψη.
Τα ίδια χαρακτηριστικά που επιτρέπουν την καταστροφή, επιτρέπουν και τη δημιουργία, τη μεταρρύθμιση και την ηθική πρόοδο. Και το γεγονός ότι οι άνθρωποι μπορούν να αναγνωρίζουν αυτά τα μοτίβα -και κάποιες φορές να σταματούν τον εαυτό τους- αποτελεί από μόνο του μια μορφή αντίστασης.
«Αν κάνετε αυτή την ερώτηση, η επίγνωση είναι ήδη μέρος της απάντησης», καταλήγει.
Πηγή: News24/7
