Είμαι η Λόρα και είμαι καλά. Η ελληνική δημοσιογραφία όμως δεν είναι…

Μια από τις μεγαλύτερες περιπτώσεις εξευτελισμού της ελληνικής δημοσιογραφίας ολοκληρώθηκε χθες θεαματικά. Στους τίτλους τέλους της, που παίζουν ακόμα σήμερα με περισπούδαστα δημοσιεύματα προσπαθούν να δικαιολογηθούν τα αδικαιολόγητα.

Η υπόθεση αφορά την εξαφάνιση ενός 16χρονου κοριτσιού στην Αθήνα και το κυνήγι που εξαπέλυσαν τα ελληνικά media για να τη βρουν και να την επιστρέψουν στην οικογένεια της στην Πάτρα.

Μέχρι εδώ καλά. Η υπόθεση εξαφάνισης μιας έφηβης είναι μια σοβαρή υπόθεση στην οποία οφείλει να συνδράμει το σύνολο των ΜΜΕ πολλώ δε μάλλον όταν το κορίτσι κινδυνεύει.

Τι συμβαίνει όμως όταν τα ΜΜΕ μιας χώρας παίρνουν λίγο παραπάνω τον εαυτό τους στα σοβαρά δείχνοντας υπερβάλλοντα ζήλο και μετατρέποντας μια τόσο σοβαρή υπόθεση σε οπερέτα; Συμβαίνει αυτό που ακριβώς συμβαίνει εδώ και δεκαετίες σε μια σειρά από θεμελιώδη θέματα που αφορούν την ίδια την ουσία της δουλειάς μας που έχει χαθεί.

Σε μια κοπιώδη προσπάθεια απαξίωσης και αυτοεξευτελισμού από τους ίδιους τους δημοσιογράφους και τους ιδιοκτήτες των Μέσων του έργου τους αλλάζει εντελώς η ατζέντα της ίδιας της ερευνητικής δημοσιογραφίας, της αξιολόγησης του τι αποτελεί μείζον και τι έλασσον στην καθημερινή διαβάθμιση των ειδήσεων, προφανώς για συγκεκριμένους λόγους αποπροσανατολισμού και αρχίζει μια διαρκής κατρακύλα που στην προκειμένη περίπτωση αποτελεί την κορωνίδα της παρακμής.

Για έναν ολόκληρο μήνα δελτία ειδήσεων, πρωινάδικα, μεσημεριανές εκπομπές αφιερώθηκαν σε ένα μαραθώνιο αποκαλύψεων γύρω από τις κινήσεις του κοριτσιού στην Αθήνα. Ένα ανθρώπινο σαφάρι την εντόπιζε διαδοχικά σε διάφορα σημεία της πόλης, να ψωνίζει, να περπατά, να στέκεται, να συνομιλεί. Αυτόπτες μάρτυρες περιέγραφαν την συναναστροφή μαζί της και παρουσιαστές δεν δίσταζαν να δημιουργήσουν εικονικά περιβάλλοντα και τοποθετούσαν τις φωτογραφίες τους δίπλα της…

Μονάχα που το κορίτσι δεν ήταν στην Αθήνα. Είχε φύγει για τη Γερμανία από την πρώτη στιγμή και όλο αυτό το απίστευτο σκηνικό ”αποκαλύψεων” ήταν το αίολο παραλήρημα του κυνηγιού της θεαματικότητας.

Η επόμενη μέρα είναι το ίδιο αποκρουστική, χωρίς ντροπή, αφού η δικαιολόγηση των πράξεων μέσα από ανόητα επιχειρήματα του τύπου  ”δεν μπορούσαμε να φανταστούμε” χαμηλώνει ακόμα περισσότερο την αξιοπιστία και τραυματίζει την πιθανότητα αποκατάστασης της. Μισή συγνώμη δεν ακούστηκε. Από την εποχή των εκπομπών του Μικρούτσικου που οδήγησαν ανθρώπους στο χαμό μέχρι σήμερα η πτώση είναι ο δρόμος και η σιωπηλή αποδοχή της από Ενώσεις και μεγάλο μέρος του συναφιού αλλά και το κοινό που την παρακολουθεί ως φυσική κατάσταση η πραγματικότητα…