Γιατί χθες και σήμερα δεν είμαστε όλες και όλοι στους δρόμους;

Γιατί χθες και σήμερα δεν είμαστε όλες και όλοι στους δρόμους; γιατί βουβαθήκαμε;

Με στοιχειώνουν τα πρόσωπα των πέντε νεκρών γυναικών. Κλείνω τα μάτια μου και τις βλέπω μπροστά μου. Νιώθω τον πόνο τους να απλώνεται πάνω από τις μάνες σε όλη τη χώρα.

Η σκέψη μου τρέχει σε όλες τις φίλες που δουλεύουν σε “γραμμή παραγωγής” -είναι άραγε ασφαλείς;-, σε όλες τις μανάδες που αφήνουν μόνα τα παιδιά τους, για να μπορέσουν να τα ζήσουν δουλεύοντας σαν σκλάβες. Και σε όλα τα παιδιά που τις στερούνται ατέλειωτες ώρες την ημέρα και δεν μπορούν να καταλάβουν γιατί.

Τρέμω με όσα μαθαίνω.

Με τον υπουργό που έσπευσε να προκαταλάβει την έρευνα της πυροσβεστικής,

με τους δημοσιολογούντες που πρωτίστως φοβούνται το “πλήγμα στην επιχειρηματικότητα” (με κρατικές επιδοτήσεις),

με τους δημοσιογραφικούς διθυράμβους για την εταιρία-θαύμα πριν καν σβήσει η φωτιά,

με τον πρόεδρο του Εργατικού Κέντρου που μίλησε για εργοστάσιο-απόρθητο φρούριο για ελέγχους και συνδικαλισμό,

αλλά και με τον #πρόεδροδημοκρατίας που έσπευσε να συλλυπηθεί μόνο την οικογένεια του ΠΑΟΚ. (Πρόεδρος, μόνο για τα ψηφαλάκια του κομματικού σωλήνα που τον γέννησε.)

Μα πιο πολύ τρέμω

με τους φοβισμένους εργαζομένους που μιλούν για “οικογένεια” με το αφεντικό,

με τους εργαζομένους που καταριούνται την “κακή στιγμή” με το βλέμμα στο αβέβαιο εργασιακό τους μέλλον,

με την υπεύθυνη βάρδιας που ορκιζόταν στα κανάλια “μυρωδιά; καμία μυρωδιά!”,

με τους -υποτίθεται-ευνοημένους της εργοδοσίας που πήραν τελευταία στιγμή άδεια (γιατί κουράστηκαν στο γλέντι) και δεν πήγαν στη βάρδια του χαμού.

Δεν τους κατηγορώ. Έχουν στόματα να θρέψουν. Το να ορθώσουν παράστημα οι πολλοί αδύναμοι και απελπισμένοι απέναντι στους λίγους ισχυρούς, θέλει κουράγιο και θυσία. Θέλει γερό στομάχι κι από πίσω οικογένειες που αντέχουν την πείνα μπροστά στην αδικία.

Όσο, όμως, συγχρόνως με αυτούς τους εργοδότες, αυτούς τους υπουργούς, αυτούς τους δημοσιογράφους, αυτούς τους απογυμνωμένους μηχανισμούς ελέγχου, αυτό τον “Πρόεδρο” αυτής της “Δημοκρατίας”, υπάρχουν αυτοί οι εργαζόμενοι, αλλαγή δεν θά ρθει. Και κάποια παιδιά θα συνεχίζουν να στερούνται τις μάνες τους για πάντα.

Πώς να εξηγήσει κανείς σ’ αυτά τα ορφανά το γιατί; Πώς να τους εξηγήσει ότι ο πραγματικός νόμος -το δίκιο- σ΄αυτή τη χώρα είναι #ΤαΚέρδηΤουςΟιΖωέςΜας ;

Γιατί χθες και σήμερα δεν είμαστε όλες και όλοι στους δρόμους; γιατί βουβαθήκαμε;