Η Μαρία σε λάθος μονοπάτι

Η Μαρία Καρυστιανού είναι ένα πρόσωπο που εκτιμώ πολύ. Αποτέλεσε για μια σχεδόν τριετία για μένα ένα πρόσωπο έμπνευσης και απέραντου σεβασμού με την ακαταπόνητη προσπάθεια της για να πέσει άπλετο φως στη πιο δυσώδη προσπάθεια συσκότισης ενός κρατικού εγκλήματος, του μεγαλύτερου των τελευταίων χρόνων.

Έχω εκφραστεί πολλές φορές δημόσια όχι απλά επαινετικά για τον αγώνα της, έχω μιλήσει, γράψει, μεσολαβήσει όποτε και όπου χρειάστηκε με όσες δυνάμεις διαθέτω και την υπερασπίστηκα σε κάθε χυδαία επίθεση του παρελθόντος.

Τον τελευταίο καιρό βρισκόμαστε σε μια άλλη φάση της δημόσιας παρουσίας της. Που διαφοροποιεί συνολικά την εικόνα αλλά και τις προσλαμβάνουσες σε σχέση με την πορεία των τελευταίων χρόνων.

Σαφώς και είναι δικαίωμα της να επιλέξει την έκθεση στον πολιτικό στίβο, όπως και κάθε Έλληνα πολίτη, ειδικά αν ο σκοπός συνδέεται με όσα πάλεψε τα τελευταία χρόνια. Δεν εξετάζω καθόλου αυτήν την επιλογή, ούτε την κρίνω. Το αποτέλεσμά της θα είναι αντικείμενο συζήτησης σαφώς, όπως και οι εξελίξεις στις σχέσεις με τους υπόλοιπους συγγενείς των χαμένων ανθρώπων των Τεμπών που πιθανά θα αποδυναμώσουν το κίνημα και το λαϊκό αίτημα για δικαιοσύνη λόγω απογοήτευσης, με αφορά. Θα κριθεί και στο ταμείο της 28ης Φεβρουαρίου με το μέγεθος των φετινών συγκεντρώσεων.

Αυτό όμως που με αφορά περισσότερο είναι η πρόταξη από την πλευρά της ενός επικίνδυνου ακροδεξιού αφηγήματος με το οποίο θεωρητικά είχαμε ξεμπερδέψει από χρόνια.

Η χθεσινή αποκαλυπτική τοποθέτηση για τις αμβλώσεις είναι τουλάχιστον επικίνδυνη και προδικάζει για τα επόμενα ακραία σχεδόν τραμπικά επιχειρήματα που ακολουθούν πλέον μια πορεία στον κυρίαρχο λόγο σε όλο τον κόσμο. Ταυτόχρονα το να χαϊδεύει κανείς τα πιο ακραία φοβικά ένστικτα ενός δοκιμαζόμενου πολλαπλά κόσμου αποτελεί στη συγκεκριμένη στιγμή τη χειρότερη υπηρεσία μεσσιανισμού που οδηγεί τον κόσμο στα σκοτάδια. Η Μαρία δυστυχώς προφέρει αυτή τη στιγμή υπηρεσίες στην παγκόσμια σκοταδιστική εισβολή.

Δεν μπορεί να γίνει αποδεκτή μια τέτοια ολίσθηση, μια τέτοια υπηρεσία στην ακροδεξιά στροφή του πολιτικού λόγου.

Οφείλει να μας βρει απέναντι της, ακόμα και όταν εκφέρεται από ένα πρόσωπο που είχε κερδίσει το σεβασμό και την εκτίμηση μας.

Τα όρια ανάμεσα στην θεοποίηση και την αποκαθήλωση είναι συχνά πολύ κοντινά και είναι πραγματικά πολύ κρίμα να τα ξεπεράσει κάποιος με τόσο ελαφρότητα…Ειδικά όταν περιβάλλεται από μια ομάδα ανθρώπων που μοιάζουν ταγμένοι σε ακραίες θέσεις.